บทที่ 287 - การฝึกฝนสุดขีด หยุนเช่อทำสำเร็จ แต่ความเจ็บปวดและอันตรายที่แฝงอยู่ในกระบวนการนั้นมีเพียงหยุนเช่อเท่านั้นที่รู้ซึ้ง แม้หยุนเช่อจะมีชีพจรลมปราณเทพเจ้าอสูรและวิถีแห่งพุทธะ แต่การดื่มเลือดมังกรจักรพรรดิสดๆ จำนวนมากในขณะที่มีร่างกายอยู่ในระดับลมปราณจิต และยังต้องรอดชีวิตมาได้ทั้งที่สามารถกลั่นพลังส่วนใหญ่ภายในเลือดมังกรนั้น ถือได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์อย่างหนึ่ง และหากไม่ใช่เพราะปาฏิหาริย์นี้ จุดจบเพียงอย่างเดียวของหยุนเช่อก็คือความตายสถานเดียว ทว่าราวกับคนเสียสติ ทันทีที่เขาหลุดพ้นจากขุมนรกแห่งความเจ็บปวดและความตาย เขาก็พาตัวเองกลับเข้าไปสู่อีกขุมนรกนั้นซ้ำอีกครั้ง เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีหลังจากช่วงพัก กระดูกและร่างกายของหยุนเช่อก็ระเบิดออกอีกครั้ง ในพริบตา ผิวหนังทั่วร่างของเขาก็กลายเป็นสีดำเกรียมดูน่าสะพรึงกลัว พลังชีวิตของเขาหดหายไปจนเหลือเพียงเส้นด้ายสุดท้าย แต่ก็เหมือนเช่นเคย เปลวไฟแห่งชีวิตที่ริบหรี่นี้ไม่ยอมดับมอดลงไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจดีย์สีเงินประหลาดเล็กๆ นั้นปรากฏขึ้นอีกครั้ง... กระบวนการทั้งหมดนี้แทบจะเหมือนเดิมทุกประการ สิ่งที่ต่างออกไปคือคราวนี้ หยุนเช่อใช้เวลาเพียงหกชั่วโมงในการลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เขาผลัดผิวหนังสีดำออกจากร่าง และร่างกายของเขาก็เกิดใหม่เป็นครั้งที่สอง! พลังลมปราณของเขาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วไปถึงระดับลมปราณจิตขั้นที่สามระยะต้น! ปีศาจจ้องมองหยุนเช่ออย่างไม่วางตา และเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตะลึง: "เจ้า... ทำแบบนั้นได้ยังไง!?" จอมมารผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนปีศาจมายาไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะต้องใช้น้ำเสียงตื่นตะลึงเช่นนี้ถามเด็กหนุ่มอายุเพียงสิบเจ็ดปีว่า "เจ้าทำแบบนั้นได้ยังไง!?" ก่อนหน้านี้ อย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยเชื่อเลยว่าจะมีวันที่เขาต้องมาถามคำถามประเภทนี้กับคนรุ่นหลัง แต่สิ่งที่หยุนเช่อแสดงให้เห็นในขณะนี้ ได้สร้างคลื่นลมโหมกระหน่ำในใจของเขาจนไม่อาจสงบลงได้ เนื้อและเลือดของสัตว์อสูรระดับสูงไม่ใช่สิ่งที่ใครจะบริโภคตามอำเภอใจได้ง่ายๆ แม้แต่ผู้ที่เป็นระดับราชันหากต้องการกินเนื้อและเลือดของสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิ ก็ยังต้องระมัดระวัง และสำหรับระดับราชัน เนื้อและเลือดของสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิก็เป็นเสบียงชั้นเลิศที่ช่วยให้พลังลมปราณรุดหน้าไปได้อย่างเห็นได้ชัด แม้ความก้าวหน้านี้จะไม่ถึงกับเกินจริงนัก แต่มันก็ช่วยให้ไม่ต้องผ่านการบำเพ็ญเพียรที่ยากลำบาก ในขณะเดียวกัน หากผู้ที่เป็นระดับราชันต้องการจะสังหารสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิที่มีระดับเท่ากันด้วยตัวคนเดียว แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ต่อให้เป็นระดับราชันขั้นสูงสุดเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิขั้นต่ำสุด การเอาชนะอาจเป็นเรื่องง่าย แต่การสังหารมันนั้นยากลำบากยิ่งกว่า ด้วยเหตุนี้ แม้ตลอดชีวิตของผู้ที่เป็นระดับราชัน ก็มีโอกาสน้อยมากที่จะได้ลิ้มลองสมบัติจากสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิ แต่หยุนเช่อ ผู้ซึ่งมีพลังเพียงระดับลมปราณจิต กลับดื่มเลือดของสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิเผ่ามังกร กินเนื้อของมัน... และยังมีชีวิตรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์! ผลลัพธ์ของสถานการณ์ที่บ้าบิ่นและเกินจินตนาการเช่นนี้ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก ภายในระยะเวลาสั้นๆ ที่ยังไม่ถึงหนึ่งวัน พลังลมปราณของหยุนเช่อพุ่งพรวดขึ้นมาถึงสองระดับ! ขณะที่เขามองดูหยุนเช่อที่ยืนอยู่และมังกรเพลิงยักษ์มหึมา ใจของจอมปีศาจก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดบ้าๆ ขึ้นมา... เขาคงไม่คิดจะค่อยๆ กินมังกรเพลิงตัวนี้ให้หมดแล้วเปลี่ยนมันเป็นพลังของตัวเองหรอกนะ? วิกฤตใหญ่สองครั้ง การเกิดใหม่สองคราหลังจากเฉียดตาย หยุนเช่อรู้สึกว่าเนื้อหนังของเขาไม่เพียงไม่บอบช้ำจากการเกิดใหม่ แต่กลับเต็มไปด้วยพละกำลังมหาศาลกว่าเดิม และกระดูกของเขาก็มีความทนทานมากขึ้นหลังจากการกระแทกและการขัดเกลาด้วยเนื้อและเลือดของมังกร เลือดของเขาเริ่มหนืดขึ้นเล็กน้อย และแม้แต่หัวใจก็มีความรู้สึกถึงพลังที่แปลกประหลาด ความรู้สึกหิวโหยราวกับฝันร้ายที่เขาเผชิญก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น ขณะมองดูร่างกายที่เกิดใหม่นี้ และสัมผัสได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างระเบิด หยุนเช่อก็แสยะยิ้มและเริ่มหัวเราะ ราวกับว่าสวรรค์คอยดูแลเขาอยู่ตลอดเวลา ทุกครั้งที่เขาเอาชีวิตเป็นเดิมพัน เขาก็ได้รับชัยชนะกลับมาเสมอ และชัยชนะเช่นนี้ ภายใต้ผืนฟ้ากว้างใหญ่ มีเพียงเขาเท่านั้นที่ทำได้... หากเป็นคนอื่นที่มีระดับพลังลมปราณเท่ากับเขา ป่านนี้คงกลายเป็นกองถ่านไปนานแล้ว เขามองดูปีศาจแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำ: "ข้าไม่มีหน้าที่ต้องตอบคำถามเจ้า ข้าขอพูดอีกครั้ง เพื่อที่จะออกไปจากที่นี่ ข้าจะต้อง... ฆ่าเจ้าให้ได้!" เมื่อเห็นสีหน้าที่เย็นชาและแน่วแน่ของหยุนเช่อ ปีศาจก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็เริ่มหัวเราะเบาๆ: "ดี! ข้าเริ่มตั้งตารอวันนั้นเสียแล้ว! ตอนนี้พลังลมปราณของข้าถูกกดไว้ที่ระดับลมปราณจักรพรรดิ เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าช่องว่างระหว่างระดับลมปราณจิตกับระดับลมปราณจักรพรรดิจะชดเชยกันได้ง่ายดายขนาดนั้น!?" หยุนเช่อไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเก็บซากมังกรเพลิงลง และหยิบกระบี่จ้าวทมิฬขึ้นมา ในขณะที่พลังลมปราณระเบิดออกมาทั่วร่าง การตวัดกระบี่อันทรงพลังทำให้เกิดสายลมมากมาย ทุกการฟาดฟันแฝงไปด้วยเสียงหวีดหวิวที่บาดแก้วหูและอานุภาพที่ไร้ผู้ต้านทาน กระบี่จ้าวทมิฬที่หนักอึ้งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ทำให้เกิดพายุทรายขึ้นในมือของหยุนเช่อ และพายุที่ยาวนานไม่สิ้นสุดก็เริ่มเติมเต็มพื้นที่กักขังใต้ดินแห่งนี้ วิธีที่ดีที่สุดในการทำให้พลังลมปราณที่เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดมั่นคงก็คือการปลดปล่อยมันออกมาอย่างต่อเนื่อง ในวินาทีนั้นเอง หยุนเช่อก็ตั้งเป้าหมายให้กับตัวเอง —— การยกระดับพลังลมปราณคือสิ่งเดียวที่เขาทำได้ และเป็นสิ่งเดียวที่เขาต้องทำ ผ่านไปสองชั่วโมง หยุนเช่อก็หอบหายใจจนตัวโยน เขาสะพายกระบี่จ้าวทมิฬไว้บนหลังแล้วนั่งลง จากนั้นก็เข้าสู่สมาธิอย่างรวดเร็ว จุดลมปราณทั้งห้าสิบสี่จุดในเส้นชีพจรลมปราณของเขาเปิดออกทั้งหมด ในขณะที่กระแสพลังลมปราณอันทรงพลังไหลเวียนภายในร่างอย่างรวดเร็ว ในขณะที่อยู่ในสมาธิ เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ตัว เวลาผ่านไปสิบหกชั่วโมงเมื่อหยุนเช่อลืมตาขึ้น ร่างกายของเขามีพลังลมปราณเปี่ยมล้น แต่เสียงร้องประท้วงจากความหิวก็ดังออกมาจากท้องของเขา "หิวอีกแล้ว" หยุนเช่อกล่าวพลางลูบท้อง ภายใต้สายตาที่จ้องมองของปีศาจ เขาก็เรียกมังกรเพลิงออกมาอีกครั้ง และเฉือนเนื้อชิ้นใหญ่ออกจากหางมหึมาของมัน เลือดมังกรไหลหยดขณะที่เขาถือมันไว้ในมือ ก่อนจะเริ่มย่างด้วยไฟปราณ ทว่าความหิวในครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าเทียบไม่ได้กับเมื่อวาน เขาค่อยๆ ย่างอย่างไม่รีบร้อน ไม่ช้าไม่เร็ว ไม่นานนักกลิ่นหอมหวานของเนื้อสุกก็อบอวลไปทั่วบริเวณจนหยุนเช่อต้องกลืนน้ำลาย ความอร่อยของเนื้อมังกรนั้นขึ้นชื่อไปทั่วโลก สัตว์อสูรอื่นไม่สามารถเทียบได้เลย แต่ในทวีปลมปราณศักดิ์สิทธิ์ ผู้ที่มีโอกาสได้ลิ้มลองเนื้อมังกรมีเพียงหยิบมือ กลิ่นหอมอันยากจะบรรยายของเนื้อมังกรย่างลอยเบาๆ ไปทางปีศาจ ทำให้ปลายจมูกของเขาสั่นระริกและนิ้วมือทั้งสิบขยับหยุกหยิก... สำหรับปีศาจที่ไม่ได้กินอะไรมาเป็นร้อยปี กลิ่นหอมจากเนื้อที่หรูหราที่สุดในโลกนี้เป็นสิ่งที่ดึงดูดใจอย่างมหาศาล จนเกือบทำให้เขาคุมสติไม่อยู่ แต่ในฐานะจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ เขาจะขออาหารจากผู้น้อยได้อย่างไร? เขากัดปลายลิ้นตัวเอง หันหน้าไปอีกทาง และปิดสัมผัสการรับกลิ่นของเขา แต่ทันทีหลังจากนั้น เขาก็ได้ยินเสียงฟันของหยุนเช่อที่ฉีกและเคี้ยวเนื้อมังกร นิ้วมือทั้งหมดของเขาสั่นจนแทบจะหลุดออกจากข้อต่อ ผลข้างเคียงตามมาในไม่ช้า หยุนเช่อต้องเผชิญหน้ากับการชำระล้างที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและอันตรายอีกครั้ง แต่คราวนี้ หยุนเช่อไม่เพียงแต่มีความมุ่งมั่นแน่วแน่เหมือนเดิมเท่านั้น เขายิ่งดูสงบนิ่งเสียยิ่งกว่า... ภายใต้พลังอันระเบิดของเนื้อมังกร เขาถึงกับดื่มเลือดมังกรที่ไหลออกมาได้อย่างราบรื่น... มังกรเพลิงที่ถูกจัสมินสังหารในพริบตาอยู่ในไข่มุกพิษสวรรค์มากว่าหนึ่งปี และเกือบถูกหยุนเชือกลืมไปแล้ว ทว่ามันไม่เพียงดึงหยุนเช่อกลับมาจากอันตรายของการอดตายเท่านั้น แต่มันยังทำให้เขาพบหนทางที่แม้จะเจ็บปวดแสนสาหัส แต่ก็สามารถเพิ่มพลังลมปราณได้อย่างรวดเร็ว ดังที่ปีศาจคาดไว้ หลังจากความสำเร็จในครั้งที่หนึ่งและครั้งที่สอง ครั้งที่สามที่ร่างกายของเขาแตกสลายจากผลกระทบของพลัง หยุนเช่อใช้เวลาเพียงสิบเอ็ดชั่วโมงในการดูดซับพลังของมังกรและซ่อมแซมร่างกาย จากนั้นเขาก็เริ่มฝึกกระบี่อย่างบ้าคลั่ง นั่งสมาธิ ฝึกกระบี่ นั่งสมาธิ... กินเนื้อมังกรเมื่อหิว และดื่มเลือดมังกรเมื่อกระหาย ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าในแบบที่ไม่มีใครคาดคิด ในระหว่างกระบวนการนี้ พลังลมปราณของหยุนเช่อเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนอาจทำให้สวรรค์พิโรธได้เลยทีเดียว หากพูดถึงเรื่องการยกระดับพลัง ที่นี่นับเป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยมสำหรับหยุนเช่อ ในโลกภายนอก เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะมีสมาธิจดจ่อได้อย่างเต็มที่ เพราะมักจะมีผู้คนและธุระต่างๆ เข้ามาขัดจังหวะและรั้งตัวเขาไว้เสมอ แต่ที่นี่นั้นมืดมิดและเงียบสงัด มันถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ไม่มีใครมาขัดขวางเขาได้ และคนเดียวที่อยู่กับเขาก็ถูกกักขังไร้อิสรภาพ ผู้คนที่เกี่ยวข้องกับเขาในโลกภายนอกทั้งหมดกลายเป็นแรงผลักดันให้เขาเพิ่มพลังให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะได้เดินออกจากที่นี่! ดังนั้น เขาจึงใช้เวลาทั้งหมดไปกับการฝึกฝน... ฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง! การฆ่าปีศาจในเวลาที่สั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วจากไปจากที่นี่ คือเป้าหมายเดียวของเขาในตอนนี้ นอกจากนี้ เขายังละทิ้งความกังวลและความถวิลหาทั้งหมด และไม่คิดถึงเรื่องอื่นใดอีกเลย ———————————————— ทวีปเมฆาสีคราม ภูเขาหลังตระกูลซู บ้านไม้ไผ่หลังเล็กที่พวกเขาสร้างด้วยกันในป่าไผ่เขียวขจีเป็นสถานที่ที่ซูหลิงเอ๋อร์ชอบมากที่สุด แม้ว่าซูเหิงซานจะบอกเธอเสมอว่าเธอห้ามมาที่นี่คนเดียว แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะแอบมานั่งหน้าบ้านไม้ไผ่หลังเล็กๆ แห่งนี้ตลอดช่วงบ่าย... เธอเพียงแค่นั่งอยู่ที่นั่น อาบไล้ด้วยสายลมในป่าไผ่ และหวนนึกถึงช่วงเวลาที่เธออยู่กับเขาในคืนนั้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข ยามบ่ายวันนี้ก็เหมือนกับบ่ายวันอื่นๆ เธอแอบมาที่นี่คนเดียว เธอพิงบ้านไม้ไผ่พลางเอามือทั้งสองข้างประคองแก้ม ดวงตาที่เปียกชื้นจ้องมองไผ่สีเขียวที่ไหวเอนและหัวเราะคิกคักเป็นระยะ ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดถึงเรื่องอะไรอยู่ เวลาค่อยๆ ผ่านไป และยามค่ำคืนกำลังคืบคลานเข้ามา ถึงเวลาที่เธอควรจะกลับได้แล้ว ซูหลิงเอ๋อร์ลุกขึ้นยืนและก้มหน้ามองดู... มือเล็กๆ ขาเล็กๆ ร่างกายที่บอบบาง และหน้าอกที่ยังไม่เริ่มผลิบาน... เธอเม้มปากและโศกเศร้า: "อื้อ... เมื่อไหร่หนูจะโตสักทีนะ... หนูอยากโตขึ้นในวันพรุ่งนี้จัง พี่ใหญ่หยุนเช่อจะได้มาแต่งงานกับหนู" ด้วยความฝันของเด็กหญิงตัวน้อย ซูหลิงเอ๋อร์มีความกังวลและความสุขปนเปกันไป ในตอนนั้นเอง เสียงที่บาดหูเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นกะทันหัน: "โอ้? นี่น้องสาวสุดที่รักของพี่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ? อ้อ พี่รู้แล้วล่ะว่าทำไม เจ้าคงมาที่นี่เพื่อคิดถึง... เออ... พี่ใหญ่หยุนเช่อของเจ้าอีกแล้วสินะ?" ซูห่าวหรานเดินออกมาจากที่ไหนสักแห่งและเดินเข้ามาหาซูหลิงเอ๋อร์อย่างใจเย็นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ท่านพี่..." ซูหลิงเอ๋อร์ไม่ได้สนิทสนมกับซูห่าวหราน ถึงขั้นที่อยากผลักไส แต่เธอก็ยังแสดงมารยาทที่เหมาะสมและตอบกลับอย่างเชื่อฟัง: "อื้อ! หนูมาที่นี่ทุกวันเพื่อคิดถึงพี่ใหญ่หยุนเช่อ หวังว่าเขาจะกลับมาเร็วๆ" "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" เมื่อเห็นท่าทางของซูหลิงเอ๋อร์ ซูห่าวหรานก็เริ่มหัวเราะออกมาดังๆ ราวกับว่าเขาได้ยินเรื่องตลก: "โธ่เอ๋ย น้องสาวโง่เขลาของพี่ ท่าทางของเจ้าทำเอาพี่กลั้นหัวเราะไว้ไม่ได้จริงๆ... เฮ้อ! เอาเถอะ แม้ว่าจะมีบางเรื่องที่คนอื่นเขาเข้าใจกันดี แต่ไม่มีใครเต็มใจจะบอกเจ้า พี่เป็นพี่ชายของเจ้า แน่นอนว่าพี่ต้องหวังดีต่อเจ้า ดังนั้นพี่ขอเป็นคนร้ายเองเถอะ... พี่แนะนำให้เจ้าเลิกเพ้อฝันในสิ่งที่ไม่มีทางเป็นจริงได้แล้ว พี่ใหญ่หยุนเช่อของเจ้าไม่มีวันกลับมาหาเจ้าหรอก เหตุผลเดียวที่เขาบอกท่านพ่อว่าเขาอยากแต่งงานกับเจ้า ก็เป็นเพียงเพราะเขาต้องการขัดขวางท่านอาสองซูเหิงเยว่เท่านั้น มันเป็นเพียงข้ออ้างชั่วคราวที่เขาแต่งขึ้นมาในตอนนั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น" ซูหลิงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าเล็กๆ ของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ: "ท่านโกหก! พี่ใหญ่หยุนเช่อบอกหนูว่าตอนที่หนูโตขึ้น เขาจะมาแต่งงานกับหนู... ท่านโกหก! ท่านโกหก!" "หึ มีแต่เด็กหญิงโง่ๆ อย่างเจ้าเท่านั้นแหละที่เชื่อคำโกหกแบบนั้น" ซูห่าวหรานทำปากเหยียดหยาม: "ภูมิหลังของหยุนเช่อนั้นสูงส่งกว่าตระกูลซูของเราหลายเท่า ภรรยาของเขานั่นน่ะ... หึ!" ซูห่าวหรานขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความอิจฉา: "ไม่เพียงแต่นางจะดูเหมือนเทพธิดา นางยังเก่งกาจยิ่งกว่าท่านทวดของเราเสียอีก! เจ้ามีส่วนไหนที่จะเอาไปเปรียบเทียบกับนางได้? เขามีคู่ครองที่สมบูรณ์แบบอยู่ข้างกายขนาดนั้น แล้วทำไมเขาจะต้องมาชอบเด็กหญิงอายุสิบขวบอย่างเจ้าด้วย! ลืมเขาไปเถอะ ต่อให้เอาคนอื่นมาแทนที่เขาก็ไม่มีวันอยากแต่งงานกับเด็กหญิงตัวเล็กๆ อย่างเจ้าเพียงเพราะเหตุผลในวันเดียวหรอก สิ่งที่เขาพูดในตอนนั้น เป็นเพียงเรื่องที่กุขึ้นมาช่วยท่านพ่อจัดการเรื่องของท่านอาสอง และมีแต่เจ้าคนเดียวเท่านั้นที่เชื่อ" "ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น หึม คงเป็นเพราะท่านพ่อเสนอที่พักให้พวกเขารักษาตัวตอนที่หญิงสาวสวยคนนั้นหมดสติล่ะมั้ง และคนประเภทที่เกิดจากตระกูลใหญ่โตเช่นนี้ ย่อมไม่อยากติดค้างอะไรพวกเรา ที่ในสายตาของพวกเขาเป็นเพียงตระกูลด้อยค่า ดังนั้นพวกเขาจึงลงมือช่วยพวกเราถือเป็นการตอบแทนบุญคุณ แต่เจ้ากลับหลงผิดคิดไปเองว่าเขาจะกลับมาแต่งงานกับเจ้าจริงๆ พี่เดาว่าป่านนี้เขาคงลืมคำว่า 'ตระกูลซู' ไปแล้วด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะจำเจ้าได้หรอก"