บทที่ 1982: 415: กลับสู่ฉางเยว่! 3 “พวกเขาโทรหาสวี่เชาหนานนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีใครรับสาย” ... ฉางเยว่ ชิวตี้เปิดประตูห้องกักกันอีกครั้ง ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด อี้หลิงอยู่ในสภาพครึ่งเป็นครึ่งตาย ทรุดตัวพิงผนังกระจกใส เมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามา มันจึงพยายามปรือเปลือกตาขึ้น เย่เจามาช่วยแล้วหรือ? ไม่ใช่... ไม่ใช่ เมื่อเห็นว่าเป็นชิวตี้ อี้หลิงก็ลดเปลือกตาลงอีกครั้ง “อี้หลิง เจ้าคงคิดได้แล้วใช่ไหม? ผู้ฉลาดย่อมรู้จักปรับตัวตามสถานการณ์ ตอนนี้มีเพียงข้าเท่านั้นที่จะช่วยเจ้าและมอบทางรอดให้เจ้าได้” เย่เจาตายไปแล้ว ในอนาคต นางคือผู้กอบกู้เพียงหนึ่งเดียวของฉางเยว่ “ข้าไม่กลัวตาย” เสียงของอี้หลิงอ่อนแรงอย่างมาก “นางมารร้าย เชิญทำตามใจชอบเลย ตราบใดที่ข้ายังไม่ตาย ข้าเชื่อว่าสักวันหนึ่ง คุณหนูเย่จะมาช่วยข้า” “เย่เจา กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว” มุมปากของชิวตี้ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ไม่!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น อี้หลิงก็กระพือปีกสุดแรงและพุ่งชนผนังกระจกอย่างจัง ทิ้งรอยเลือดไว้บนผนัง “คุณหนูเย่ไม่มีวันตาย! นางจะมาช่วยข้า! แน่นอน!” ไม่มีวันตาย เย่เจาไม่มีวันตาย เย่เจาทรงพลังมากถึงขนาดเอาชนะสัตว์ประหลาดเก้าขาได้ด้วยตัวคนเดียว แม้แต่พวกเซิร์กยังต้องหวาดกลัวนาง คนแบบนั้นจะมาตายในการทดลองได้อย่างไร? ไม่ นางไม่มีทางตาย มันไม่เชื่อ อี้หลิงกัดฟันแน่น “คุณหนูเย่จะมา” “ฮ่าๆๆ!” ชิวตี้หัวเราะเสียงดัง “เจ้าคาดหวังให้คนตายมาช่วยเจ้างั้นรึ? มันเป็นไปไม่ได้!” แปะ — เพราะใช้เรี่ยวแรงจนหมด อี้หลิงจึงค่อยๆ ไถลลงจากผนังกระจกใส ชิวตี้ยกมุมปากขึ้น และสั่งให้คนนำผลไม้ร้อยวิญญาณหอมกรุ่นจานหนึ่งเข้ามา ผลไม้ร้อยวิญญาณนี้เป็นอาหารโปรดของอี้หลิง เมื่อได้กลิ่นหอมของผลไม้ร้อยวิญญาณ อี้หลิงรู้สึกราวกับว่าเซลล์ทุกส่วนในร่างกายกำลังเต้นระริก มันอดอยากมาสามเดือนแล้ว ในช่วงสามเดือนนี้ ชิวตี้ส่งอาหารมาให้เพียงเล็กน้อยเพื่อให้มันมีชีวิตรอด ไม่ให้อดตายไปเสียก่อน นับตั้งแต่เย่เจาหายตัวไป มันก็ไม่ได้กินผลไม้ร้อยวิญญาณอีกเลย ในตอนนี้ อี้หลิงปรารถนาที่จะกินผลไม้ร้อยวิญญาณทั้งจานให้หมดในคราวเดียว มันหิวจริงๆ หิวมากเหลือเกิน ชิวตี้ถือผลไม้ร้อยวิญญาณไว้ในมือและพูดต่อ “ทำสัญญากับข้า ต่อจากนี้ไป ข้าจะให้เจ้ากินผลไม้ร้อยวิญญาณทุกวัน” “ชิ ข้าไม่ต้องการ” อี้หลิงกล่าว “เจ้าไม่ต้องการจริงๆ หรือ?” ชิวตี้โยนผลไม้ร้อยวิญญาณให้ลิงสัตว์เลี้ยงข้างๆ ลิงสัตว์เลี้ยงรับผลไม้ร้อยวิญญาณทันทีและเริ่มเคี้ยวมันอย่างเอร็ดอร่อย มันดูมีความสุขกับการกินมาก อี้หลิงกลืนน้ำลายขณะมองดู ชิวตี้เปิดประตูกระจกและวางผลไม้ร้อยวิญญาณไว้ตรงหน้าอี้หลิง “อยากกินไหม? ผลนี้สำหรับเจ้า!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของอี้หลิงก็เป็นประกายและอ้าปากจะงับมันทันที ทว่าวินาทีต่อมา ชิวตี้ก็ดึงผลไม้ร้อยวิญญาณกลับไป “ฝันไปเถอะ! อี้หลิง ถ้าเจ้าอยากกินผลไม้ร้อยวิญญาณ ก็ทำสัญญากับข้าซะ!” อี้หลิงหันหน้าหนี ไม่มองชิวตี้และเจ้าลิงน่ารำคาญนั่นอีก เจ้าลิงดูเหมือนจะอ่านความคิดของอี้หลิงออก มันกระโดดมาตรงหน้าอี้หลิงและจงใจกินให้มันดู อี้หลิงหันหน้าหนีอีกครั้ง มันหิวมากจริงๆ ความรู้สึกแบบนี้ไม่สามารถอธิบายด้วยคำพูดธรรมดาได้ ในตอนนี้ อี้หลิงปรารถนาที่จะกินภูเขาได้ทั้งลูก เมื่อเห็นว่าอี้หลิงยังกล้าเมินลิงสัตว์เลี้ยง... ชิวตี้ขมวดคิ้วแน่น นางยื่นมือออกไปจับหัวของอี้หลิงให้หันกลับมา และพูดอย่างดุร้ายว่า “เจ้าสารเลวน้อย ข้าบอกให้ดู!” อี้หลิงถูกบังคับให้ดูลิงสัตว์เลี้ยงกิน “เย่เจาตายไปแล้ว! ตายแล้ว!” ชิวตี้จ้องมองอี้หลิงอย่างดุร้าย สีหน้าของนางน่ากลัวอย่างยิ่ง มันชั่วร้ายจนหาที่เปรียบไม่ได้และทำให้ผู้คนรู้สึกหนังหัวชาวาบ ตายแล้ว เย่เจาตายไปนานแล้ว เย่เจาเป็นนางแพศยา “ในอดีต ตอนที่นางยังมีชีวิตอยู่ ก็คอยขัดขวางข้า ตอนนี้นางตายไปแล้ว ก็ยังมาขัดขวางข้าอีก” ในตอนนี้ ชิวตี้อยากจะบดกระดูกของเย่เจาให้เป็นผงและโปรยเถ้าถ่านของนางทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด อี้หลิงพูดอย่างโกรธเคือง “นางยังไม่ตาย! ต้าเจาเจาไม่มีวันตาย! นางไม่มีวันตาย!” เย่เจาจะไม่มีวันตาย! เพียะ! ชิวตี้ตบมันโดยตรง พรู อี้หลิงบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว ในตอนนี้ มันกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ความเจ็บปวดนั้นเกินจะทนไหว แต่ถึงกระนั้น อี้หลิงก็ยังรู้สึกว่าเย่เจายังไม่ตาย มันเงยหน้าขึ้นมองชิวตี้ “นางมารร้าย ตราบใดที่เจ้ายังไม่ฆ่าข้า ต้าเจาจะมาช่วยข้าแน่นอน! ในใจของข้า เจ้าไม่มีวันเทียบได้กับต้าเจา เจ้าเทียบไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้วก้อยของนาง!” “เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้าจริงๆ หรือ?” ชิวตี้มองอี้หลิง “เจ้ากล้าหรือ?” อี้หลิงยิ้มและพูดว่า “ถ้าเจ้ากล้า ถ้าเจ้ามีปัญญา ก็ฆ่าข้าตอนนี้เลย! เจ้าไม่กล้าฆ่าข้าเพราะเจ้ายังต้องการพึ่งพาข้าเพื่อให้ทุกคนยอมจำนนต่อเจ้า! ชิวตี้ เจ้าไม่กล้า! ชิวตี้ เจ้ามันคนขี้ขลาด!”