Chapter 207 - 119: บุกทะลวง กวาดล้างให้สิ้น ท่านผู้อาวุโสหลินถือศิลาวิญญาณพลังพิเศษไว้ในมือทั้งหมดสามก้อน ซึ่งคำนวณมูลค่าแล้วเท่ากับปลาเก้าสิบตัว หากตีราคาที่ก้อนละสามสิบตัว ท่านผู้อาวุโสหลินก็ไม่ได้รู้สึกพอใจกับราคานี้เท่าไรนัก แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก ในสถานการณ์ปัจจุบันเขาทำได้เพียงกัดฟันตกลงทำข้อตกลงนี้ หากเหลียงหยวนไม่ช่วยกำจัดเติ้งหู ไม่ต้องพูดถึงเรื่องศิลาวิญญาณพลังพิเศษเลย แม้แต่จุดตกปลาก็คงถูกเติ้งหูยึดไปจนหมด เหลียงหยวนเอ่ยถามราวกับไม่ได้ตั้งใจ “ศิลาวิญญาณมีอัตราการเกิดสูงไหม? มันปรากฏในจุดที่แน่นอนหรือเปล่า?” ท่านผู้อาวุโสหลินส่ายหน้า “ไม่แน่นอน ส่วนใหญ่พบได้ตามมุมแถวผิวน้ำ” “ปกติจะมีแค่หนึ่งหรือสองก้อน มักจะพบพร้อมกับหอยตัวใหญ่” “ส่วนใหญ่จะเกาะอยู่บนเปลือกของหอยตัวใหญ่นั่นแหละ” “ที่นี่ฉันหาได้ไม่เยอะหรอก ส่วนใหญ่ถูกคนของเติ้งหูเก็บไปหมดแล้ว” “พวกมันมีจุดตกปลาถึงสี่จุดและเฝ้าตลอด 24 ชั่วโมง ทันทีที่ศิลาวิญญาณพลังพิเศษปรากฏขึ้น พวกมันก็จะรีบคว้าไปทันที” หัวใจของเหลียงหยวนสั่นไหว ตึก 75 มีศิลาวิญญาณพลังพิเศษ ไม่มีเหตุผลที่ตึก 76 จะไม่มี เป็นไปได้ไหมว่าเขาไม่ได้สังเกตให้ดีเอง? เขาตัดสินใจว่าหลังจากจบเรื่องนี้ เขาจะค้นตึก 76 ให้ละเอียดทุกซอกทุกมุม หลังจากทำธุรกรรมกับท่านผู้อาวุโสหลินเสร็จ เขาก็รีบหาคนมาจัดการกับปลาที่จับได้ทันที ในขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มมองหาห้องเพื่อสร้างห้องเก็บน้ำแข็ง เหลียงหยวนและจ้าวไคกลับไปที่ดาดฟ้าและต่อสายเคเบิลใหม่อีกครั้ง ติงเยี่ยนและคนอื่นๆ รอรับสายอยู่อีกฝั่ง ทำให้การติดตั้งสายเคเบิลเป็นไปอย่างราบรื่น ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา หยางเสิ่นหมินก็รีบกลับมา “คุณเหลียง คุณจ้าว พวกเราได้ข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับเติ้งหูมาแล้วครับ” “เติ้งหูคนนี้มีห้องพักอยู่ที่ตึกสี่ ตึกห้า และตึกหก แต่ที่เปิดเผยคืออาศัยอยู่ที่ตึกหก ห้อง 3212” “ผมให้คนไปสืบมาแล้วครับ มันกับผู้หญิงสามคนที่พาไปด้วยอยู่ที่นั่นกันหมด” “พวกมันยังมีเสบียงค่อนข้างเยอะ ถ้าเราจัดการพวกมันได้ เราต้องได้กำไรมหาศาลแน่” เหลียงหยวนถาม “เสบียงอยู่ที่ห้อง 3212 ด้วยหรือเปล่า?” “ห้อง 3212 มีเสบียงแน่นอนครับ แต่จะเป็นทั้งหมดที่มีหรือไม่นั้นไม่ชัดเจน” “เติ้งหูมันเจ้าเล่ห์มาก น่าจะมีที่ซ่อนอื่นอีก” หยางเสิ่นหมินสันนิษฐาน เหลียงหยวนพยักหน้า “บอกตำแหน่งที่เป็นไปได้ทั้งหมดที่มันอาจจะซ่อนเสบียงไว้มา” หยางเสิ่นหมินถามด้วยความสงสัย “เราไม่ควรบุกไปหาเติ้งหูที่ห้อง 3212 โดยตรงเลยเหรอครับ?” เหลียงหยวนเหลือบมองเขาแล้วพูดว่า “ถ้าเราพุ่งไปหาเติ้งหูแล้วฆ่ามันทิ้ง แล้วถ้าลูกน้องของมันกระจัดกระจายแล้วหอบเสบียงหนีไปล่ะ?” หยางเสิ่นหมินนึกคำตอบไม่ออก ได้แต่พึมพำ “เอ่อ” ออกมาด้วยความลังเล แน่นอนว่าเหลียงหยวนรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ คงหวังว่าถ้าเขาช่วยกำจัดเติ้งหู พวกเขาอาจจะมีโอกาสแบ่งเสบียงมาบ้าง แน่นอนว่าเหลียงหยวนไม่มีวันปล่อยให้คนพวกนี้ฉกฉวยเสบียงไปง่ายๆ แบบนั้น มันไร้สาระเกินไป ชีวิตของผู้ใช้พลังพิเศษมีค่าแค่ปลาพันตัวหรือไง? ถ้าไม่ใช่เพราะเสบียงของเติ้งหู เขาจะยอมเสนอราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดินแบบนี้หรือ? หยางเสิ่นหมินรู้สึกขัดแย้งในใจ แต่เมื่อพิจารณาว่าเหลียงหยวนกับจ้าวไคมีกันแค่สองคน ต่อให้เอาเสบียงไปบ้าง จะขนไปได้สักเท่าไรกันเชียว? ประเด็นสำคัญคือ ถ้าเหลียงหยวนและจ้าวไคไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย ไม่ต้องพูดถึงเสบียงของเติ้งหูเลย แม้แต่เสบียงของตัวเองก็เกือบจะถูกคนของเติ้งหูริบไปหมดแล้ว เขาทำได้เพียงตกลงในตอนนี้และเปิดเผยที่พักของเติ้งหูในตึกสี่ ห้า และหก เหลียงหยวนไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินนำจ้าวไคไปทันที “ไปกันเถอะ เริ่มที่ห้อง 3208 ก่อน” จ้าวไคลุกขึ้นยืนทันที หยางเสิ่นหมินรีบพูดว่า “เดี๋ยวผมไปตามท่านอาจารย์หลิน ให้ทุกคนมาช่วยนะครับ” เหลียงหยวนห้ามไว้ “ไม่ต้องหรอก ผู้ใช้พลังพิเศษลงมือ คนธรรมดาไปก็มีแต่จะเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ อยู่ที่นี่อย่างปลอดภัยเถอะ” หยางเสิ่นหมินอดไม่ได้ที่จะกล่าว “การปล่อยให้คุณจัดการทุกอย่างในขณะที่เรายืนดูเฉยๆ มันไม่ค่อยถูกนะครับ” เหลียงหยวนยิ้ม “ถ้าเกิดการต่อสู้ขึ้นมา ฉันอาจจะปกป้องพวกคุณไม่ไหวหรอก” หยางเสิ่นหมินเงียบไป ทำได้เพียงยิ้มเจื่อน “งั้นผมจะรอฟังข่าวดีนะครับ” เหลียงหยวนและจ้าวไคเดินจากไป ขณะผ่านตึกหนึ่งและตึกสอง โดยมีหยางเสิ่นหมินและสือไห่จู้คอยคุ้มกัน ไม่มีใครกล้าเข้ามาขวาง แต่เมื่อไปถึงโถงทางเดินระหว่างตึกสองและตึกสาม ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ฝั่งตึกสามเห็นพวกเขา สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที คนหนึ่งในนั้นตะโกนขึ้น “หมอหยาง พวกเราเคารพคุณในฐานะหมอนะ พวกเราเคยจับตัวคุณหลายครั้งแล้วก็ไม่ได้ทำอะไรคุณ แต่นี่คุณกล้าพาคนมาหาเรื่องถึงที่นี่เลยเหรอ?” “หมอหยาง คุณคงไม่กลัวตายสินะ?” ใครบางคนหัวเราะเยาะ ใบหน้าของหยางเสิ่นหมินแดงก่ำ เขาเคยถูกพวกมันจับตัวไปหลายครั้ง แต่เพราะทักษะทางการแพทย์ที่พอตัว เติ้งหูจึงไม่ฆ่าเขาและเลือกที่จะกักขังเขาไว้แทน ท่านผู้อาวุโสหลินเคยจับตัวคนสนิทของเติ้งหูได้หลายครั้งเพื่อนำมาแลกตัวเขา แต่นั่นก็ทำให้บารมีของหยางเสิ่นหมินในหมู่คนของเขาลดลงอย่างรวดเร็ว โชคยังดีที่บารมีของเขาไม่ได้สร้างขึ้นจากการต่อสู้ แต่มาจากทักษะทางการแพทย์ จึงช่วยลดข้อครหาลงไปได้บ้าง ถึงกระนั้น การถูกศัตรูเยาะเย้ยเช่นนี้ก็นับเป็นเรื่องที่น่าอับอายอย่างยิ่ง สือไห่จู้โกรธจัดจากคำพูดของพวกมันจึงตะโกนกลับไปว่า “ไอ้พวกเวรเอ๊ย จะอวดดีอะไรนักหนา! ครั้งนี้มีคุณเหลียงอยู่ด้วย เติ้งหูมันได้คอรอรับดาบแล้ว!” พวกที่อยู่อีกฝั่งมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะร่วน “คุณเหลียง? นั่นใครวะ? ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย?” “ฮ่าๆๆ สือไห่จู้ แกไปหาพ่ออุปถัมภ์คนนี้มาจากไหนวะ? เท่จริงๆ เลยนะ!” “เอาเลย พาคุณเหลียงของแกออกมาดิ ฉันจะใช้มือเดียวตบให้คว่ำ ดูซิว่ามันจะกล้าเดินเข้ามาไหม!” “ลูกพี่เฟย ไม่ต้องใช้ค้อนปอนด์ฆ่าไก่หรอก เดี๋ยวผมจัดการเอง” กลุ่มคนพวกนั้นหยอกล้อกันอย่างสนุกปาก เนื่องจากไม่เคยได้ยินชื่อคุณเหลียง และไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน พวกมันจึงไม่ได้ใส่ใจและต่างหัวเราะเยาะเสียงดังอย่างไม่เกรงกลัว