Chapter 350 - 166 แบ่งทีม, หยางเม่ยตื่นรู้_3 ทว่าตงเยี่ยนเป็นคนตรงไปตรงมาและยังอายุน้อย เธอจึงไม่ได้มีความกังวลอะไรมากมายนัก เธอรีบพูดขึ้นทันทีด้วยดวงตาที่ขอบตาแดงก่ำ “พี่เหลียง พวกคุณทุกคนต้องระวังตัวด้วยนะคะ” เหลียงหยวนพยักหน้าและยิ้มให้เธอ “เธอด้วยนะ ดูแลน้องชายของเธอให้ดีล่ะ” “อื้อ ฉันจะทำค่ะ” ตงเยี่ยนพยักหน้าอย่างมีความสุข “เอาล่ะ ทุกคนพักกันสักครู่ เดี๋ยวผมจะไปหาผู้จัดการฉินเพื่อหารือเรื่องการออกเดินทางเร็วๆ นี้” ทุกคนพยักหน้า ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปเตรียมอุปกรณ์ต่างๆ เช่น อุปกรณ์ป้องกัน อาศัยช่วงเวลาที่ไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ เหลียงหยวนจึงดึงตัวหยางเม่ยไปยังมุมลับตาคน “พี่เม่ย เรากำลังจะขึ้นไปข้างบนกันในอีกไม่นาน ผมเป็นห่วงพี่จังเลย” หยางเม่ยรู้สึกซาบซึ้งใจและรีบกล่าวว่า “น้องชาย ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ไม่ใช่ว่าจ้าวข่ายก็อยู่ด้วยเหรอ?” เหลียงหยวนส่ายหัว “พี่เป็นเพียงคนธรรมดาที่ยังไม่ได้ปลุกพลังพิเศษขึ้นมา ส่วนจ้าวข่ายต้องดูแลคนเยอะแยะมากมาย มันยากที่จะดูแลทุกคนได้ทั่วถึง” “น้องชาย พี่... มันเป็นความผิดของพี่เองที่ไม่ได้ปลุกพลังมานานขนาดนี้” หยางเม่ยรู้สึกผิดและละอายใจ เธอคิดว่าตัวเองกลายเป็นภาระที่คอยถ่วงน้องชายของเธออยู่ เหลียงหยวนกอดเธอแน่นแล้วกล่าวว่า “พูดแบบนั้นทำไมกัน? ที่พี่ไม่ตื่นรู้เสียทีก็เพราะผมคอยกันพี่ไม่ให้ต้องเผชิญกับอันตรายมาตลอดต่างหาก” “ช่างเรื่องนั้นเถอะ รอบนี้ผมได้ผลไม้กลายพันธุ์มาจากชั้นที่ 24 พี่เม่ย พี่กินมันซะนะ” พูดจบ เหลียงหยวนก็หยิบผลสมองมนุษย์ออกมาจากช่องเก็บของอย่างเงียบๆ เขาไตร่ตรองดูแล้วและตัดสินใจว่าทางที่ดีที่สุดคือให้หยางเม่ยกลายเป็นผู้ใช้พลังพิเศษเสียก่อน ไม่อย่างนั้นหยางเม่ยก็จะยังคงเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีทักษะเอาตัวรอด และต้องคอยให้เขาพะวงหน้าพะวงหลังอยู่ตลอดเวลา ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเวลาผ่านไป คนอื่นๆ ก็น่าจะเริ่มตื่นรู้พลังกันมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนตัวเขาก็จะแข็งแกร่งขึ้น หากพี่เม่ยยังเป็นแค่คนธรรมดา เธอคงจะดิ้นรนเพื่อไล่ตามฝีเท้าของเขาให้ทัน เขาไม่อยากสูญเสียผู้หญิงที่รักเขาอย่างสุดหัวใจคนนี้ไปบนเส้นทางแห่งวิวัฒนาการ หยางเม่ยตกใจเมื่อได้ยินเรื่องผลไม้กลายพันธุ์และรีบพูดขึ้นว่า “นี่... เธอไปหาผลไม้กลายพันธุ์มาได้อีกแล้วเหรอ?” เธอมองลงไปที่ผลไม้ในมือของเหลียงหยวน สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที “อา... ผลไม้นี้... ทำไมมันดูเป็นแบบนี้ล่ะ?” ผลไม้กลายพันธุ์ชนิดนี้มีรูปร่างคล้ายสมองมนุษย์ ซึ่งก็น่าขนลุกไม่น้อยเมื่อเห็นในแวบแรก หยางเม่ยรู้สึกกลัวเล็กน้อยและไม่กล้ารับผลไม้นั้นทันที เหลียงหยวนปลอบเธอว่า “ถึงมันจะดูแปลกตา แต่ผลไม้นี้เติบโตมาจากพืชแน่นอน ผมเก็บมันมาเองกับมือ ไม่ต้องกังวลนะ” “รูปร่างของมันอาจจะเกี่ยวข้องกับผลลัพธ์ของมันก็ได้” “นี่น่าจะเป็นผลไม้กลายพันธุ์ประเภทจิต!” หยางเม่ยเงยหน้ามองเหลียงหยวนด้วยความซาบซึ้ง แน่นอนว่าเธอรู้ดีถึงมูลค่าของผลไม้กลายพันธุ์ เหลียงหยวนได้มันมาแล้วยังมอบให้เธอโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย นั่นแสดงให้เห็นว่าเธอมีความสำคัญมากแค่ไหนในใจของเขา ดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำ “น้องชาย เธอดีกับพี่เหลือเกิน” “พี่... พี่ก็เป็นแค่ดอกไม้ที่เหลือใช้เท่านั้น เธอก็ไม่ได้รังเกียจเรื่องราวในอดีตของพี่ แถมยังให้ทั้งอาหารและที่พักที่ปลอดภัยกับพี่อีก พี่ไม่รู้เลยว่าต้องทำบุญด้วยอะไรถึงได้มาเป็นเพื่อนบ้านของเธอในชาติที่แล้ว...” เหลียงหยวนหัวเราะ “พี่เม่ย ผมเองก็มีจุดประสงค์แอบแฝงเหมือนกันนะ” “หือ?” หยางเม่ยงุนงงและเงยหน้ามองเหลียงหยวน เหลียงหยวนหัวเราะเบาๆ “หลังจากกินผลไม้กลายพันธุ์นี้แล้ว พี่จะตื่นรู้พลังพิเศษ ร่างกายของพี่จะแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และตอนกลางคืน... พี่น่าจะอึดขึ้นนะ” ใบหน้าของหยางเม่ยเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายทันที “เธอ... เป็นอะไรไปเนี่ย? พี่กำลังซึ้งอยู่แท้ๆ... น่ารำคาญจริงๆ เลย” หยางเม่ยรู้สึกหงุดหงิดแต่ก็ลึกซึ้งกินใจอย่างมาก สมรรถภาพของเธอในห้องนอนนั้นถดถอยลงเรื่อยๆ ทุกครั้งจริงๆ ในขณะที่ร่างกายของเหลียงหยวนแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ มันยิ่งตอกย้ำให้เห็นถึงจุดอ่อนของเธอ เธอเคยคิดจะเสนอให้เหลียงหยวนไปหาผู้หญิงคนอื่นเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระเรื่องนี้ แต่เธอก็ทนไม่ได้ที่จะต้องแบ่งเขาให้กับคนอื่น เธอจึงยอมทนมาจนถึงตอนนี้ เมื่อลองคิดดู หากเธอได้กินผลไม้นี้แล้วร่างกายของเธอแข็งแกร่งขึ้น เธออาจจะสามารถไล่ตามเขาได้ทัน... ด้วยความคิดนี้ หัวใจของเธอก็เต้นรัวขณะที่รับผลไม้มาแล้วพูดว่า “พี่จะกินมันนะ” “ตกลง ผมจะคอยดูพี่เอง” หยางเม่ยหยิบผลไม้กลายพันธุ์ขึ้นมาพิจารณา เธอตัดสินใจหลับตาแล้วสูดดมกลิ่นของมัน ถึงแม้ผลไม้นี้จะดูน่ากลัว แต่มันกลับมีกลิ่นหอมหวานเหมือนขนุน เธออ้าปากแล้วกัดเข้าไปคำเล็กๆ รสสัมผัสเย็นเหมือนเยลลี่และมีรสเปรี้ยวอมหวาน หลังจากคำแรก เธอก็คำที่สองตามมา ผลไม้ขนาดเท่ากำปั้นถูกกินหมดลงอย่างรวดเร็ว ผลไม้กลายพันธุ์นี้ไม่มีเมล็ดหรือส่วนใดเหลืออยู่เลย หลังจากกินเสร็จ เธอเปิดตาขึ้นกะพริบตาใส่เหลียงหยวนและถามอย่างประหม่าว่า “พี่ตื่นรู้หรือยัง? พี่ตื่นรู้หรือยัง?” เธอพูดไปพลางก้มมองมือและร่างกายของตัวเองซ้ำๆ พยายามดูว่ามีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้นบ้าง “พี่รู้สึกยังไงบ้าง?” เหลียงหยวนรีบถาม หยางเม่ยส่ายหน้า “พี่ไม่รู้สึกอะไรเลย พี่... อ๊ะ...” ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ สายตาของเธอก็เริ่มพร่ามัวและรู้สึกวิงเวียนศีรษะ ร่างของเธอทรุดลงกับพื้นทันที โชคดีที่เหลียงหยวนคอยเฝ้าดูอยู่และคว้าเอวบางของเธอไว้ได้ทันเวลา “พี่เม่ย? พี่เม่ย?” หยางเม่ยนอนอยู่ในอ้อมแขนของเหลียงหยวนดูเหมือนหลับไป ลมหายใจของเธอสม่ำเสมอโดยไม่มีความผิดปกติใดๆ “ดูเหมือนมันกำลังเริ่มออกฤทธิ์ ผลไม้กลายพันธุ์กำลังช่วยให้เธอตื่นรู้” เหลียงหยวนอุ้มเธอขึ้นไปวางบนเก้าอี้และนั่งเฝ้าเธออยู่ข้างๆ เขาก็ใจจดใจจ่อที่จะเห็นว่าพลังพิเศษแบบไหนที่ผลไม้กลายพันธุ์นี้จะมอบให้กับหยางเม่ย “น่าจะเป็นพลังพิเศษประเภทจิต” เหลียงหยวนคาดเดา รูปร่างของผลไม้ทำให้เขาอนุมานได้เช่นนั้น เวลาค่อยๆ ผ่านไป ประมาณสิบนาทีต่อมา ร่างบอบบางของหยางเม่ยก็สั่นสะท้าน เหลียงหยวนรีบมองไปที่เธอ เส้นผมของเธอเริ่มปลิวไสวอย่างแผ่วเบาทั้งที่ไม่มีลม หัวใจของเหลียงหยวนกระตุกวูบ นี่เป็นสัญญาณของพลังจิตที่รุนแรงซึ่งแผ่ออกมาจากสมอง เขารู้ได้ทันทีว่าหยางเม่ยได้ตื่นรู้พลังพิเศษประเภทจิตอย่างแท้จริงแล้ว!