Chapter 350
291 / 920
6 min read
Chapter 350 - 166 Splitting into Two Teams, Yang Mei Awakens_3
Published Mar 13, 2026, 03:10 PM
Chapter 350 - 166 แบ่งทีม, หยางเม่ยตื่นรู้_3
ทว่าตงเยี่ยนเป็นคนตรงไปตรงมาและยังอายุน้อย เธอจึงไม่ได้มีความกังวลอะไรมากมายนัก เธอรีบพูดขึ้นทันทีด้วยดวงตาที่ขอบตาแดงก่ำ “พี่เหลียง พวกคุณทุกคนต้องระวังตัวด้วยนะคะ”
เหลียงหยวนพยักหน้าและยิ้มให้เธอ “เธอด้วยนะ ดูแลน้องชายของเธอให้ดีล่ะ”
“อื้อ ฉันจะทำค่ะ” ตงเยี่ยนพยักหน้าอย่างมีความสุข
“เอาล่ะ ทุกคนพักกันสักครู่ เดี๋ยวผมจะไปหาผู้จัดการฉินเพื่อหารือเรื่องการออกเดินทางเร็วๆ นี้”
ทุกคนพยักหน้า ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปเตรียมอุปกรณ์ต่างๆ เช่น อุปกรณ์ป้องกัน
อาศัยช่วงเวลาที่ไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ เหลียงหยวนจึงดึงตัวหยางเม่ยไปยังมุมลับตาคน
“พี่เม่ย เรากำลังจะขึ้นไปข้างบนกันในอีกไม่นาน ผมเป็นห่วงพี่จังเลย”
หยางเม่ยรู้สึกซาบซึ้งใจและรีบกล่าวว่า “น้องชาย ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ไม่ใช่ว่าจ้าวข่ายก็อยู่ด้วยเหรอ?”
เหลียงหยวนส่ายหัว “พี่เป็นเพียงคนธรรมดาที่ยังไม่ได้ปลุกพลังพิเศษขึ้นมา ส่วนจ้าวข่ายต้องดูแลคนเยอะแยะมากมาย มันยากที่จะดูแลทุกคนได้ทั่วถึง”
“น้องชาย พี่... มันเป็นความผิดของพี่เองที่ไม่ได้ปลุกพลังมานานขนาดนี้”
หยางเม่ยรู้สึกผิดและละอายใจ เธอคิดว่าตัวเองกลายเป็นภาระที่คอยถ่วงน้องชายของเธออยู่
เหลียงหยวนกอดเธอแน่นแล้วกล่าวว่า “พูดแบบนั้นทำไมกัน? ที่พี่ไม่ตื่นรู้เสียทีก็เพราะผมคอยกันพี่ไม่ให้ต้องเผชิญกับอันตรายมาตลอดต่างหาก”
“ช่างเรื่องนั้นเถอะ รอบนี้ผมได้ผลไม้กลายพันธุ์มาจากชั้นที่ 24 พี่เม่ย พี่กินมันซะนะ”
พูดจบ เหลียงหยวนก็หยิบผลสมองมนุษย์ออกมาจากช่องเก็บของอย่างเงียบๆ
เขาไตร่ตรองดูแล้วและตัดสินใจว่าทางที่ดีที่สุดคือให้หยางเม่ยกลายเป็นผู้ใช้พลังพิเศษเสียก่อน
ไม่อย่างนั้นหยางเม่ยก็จะยังคงเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีทักษะเอาตัวรอด และต้องคอยให้เขาพะวงหน้าพะวงหลังอยู่ตลอดเวลา
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเวลาผ่านไป คนอื่นๆ ก็น่าจะเริ่มตื่นรู้พลังกันมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนตัวเขาก็จะแข็งแกร่งขึ้น
หากพี่เม่ยยังเป็นแค่คนธรรมดา เธอคงจะดิ้นรนเพื่อไล่ตามฝีเท้าของเขาให้ทัน
เขาไม่อยากสูญเสียผู้หญิงที่รักเขาอย่างสุดหัวใจคนนี้ไปบนเส้นทางแห่งวิวัฒนาการ
หยางเม่ยตกใจเมื่อได้ยินเรื่องผลไม้กลายพันธุ์และรีบพูดขึ้นว่า “นี่... เธอไปหาผลไม้กลายพันธุ์มาได้อีกแล้วเหรอ?”
เธอมองลงไปที่ผลไม้ในมือของเหลียงหยวน สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที
“อา... ผลไม้นี้... ทำไมมันดูเป็นแบบนี้ล่ะ?”
ผลไม้กลายพันธุ์ชนิดนี้มีรูปร่างคล้ายสมองมนุษย์ ซึ่งก็น่าขนลุกไม่น้อยเมื่อเห็นในแวบแรก
หยางเม่ยรู้สึกกลัวเล็กน้อยและไม่กล้ารับผลไม้นั้นทันที
เหลียงหยวนปลอบเธอว่า “ถึงมันจะดูแปลกตา แต่ผลไม้นี้เติบโตมาจากพืชแน่นอน ผมเก็บมันมาเองกับมือ ไม่ต้องกังวลนะ”
“รูปร่างของมันอาจจะเกี่ยวข้องกับผลลัพธ์ของมันก็ได้”
“นี่น่าจะเป็นผลไม้กลายพันธุ์ประเภทจิต!”
หยางเม่ยเงยหน้ามองเหลียงหยวนด้วยความซาบซึ้ง
แน่นอนว่าเธอรู้ดีถึงมูลค่าของผลไม้กลายพันธุ์
เหลียงหยวนได้มันมาแล้วยังมอบให้เธอโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
นั่นแสดงให้เห็นว่าเธอมีความสำคัญมากแค่ไหนในใจของเขา
ดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำ “น้องชาย เธอดีกับพี่เหลือเกิน”
“พี่... พี่ก็เป็นแค่ดอกไม้ที่เหลือใช้เท่านั้น เธอก็ไม่ได้รังเกียจเรื่องราวในอดีตของพี่ แถมยังให้ทั้งอาหารและที่พักที่ปลอดภัยกับพี่อีก พี่ไม่รู้เลยว่าต้องทำบุญด้วยอะไรถึงได้มาเป็นเพื่อนบ้านของเธอในชาติที่แล้ว...”
เหลียงหยวนหัวเราะ “พี่เม่ย ผมเองก็มีจุดประสงค์แอบแฝงเหมือนกันนะ”
“หือ?” หยางเม่ยงุนงงและเงยหน้ามองเหลียงหยวน
เหลียงหยวนหัวเราะเบาๆ “หลังจากกินผลไม้กลายพันธุ์นี้แล้ว พี่จะตื่นรู้พลังพิเศษ ร่างกายของพี่จะแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และตอนกลางคืน... พี่น่าจะอึดขึ้นนะ”
ใบหน้าของหยางเม่ยเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายทันที
“เธอ... เป็นอะไรไปเนี่ย? พี่กำลังซึ้งอยู่แท้ๆ... น่ารำคาญจริงๆ เลย”
หยางเม่ยรู้สึกหงุดหงิดแต่ก็ลึกซึ้งกินใจอย่างมาก
สมรรถภาพของเธอในห้องนอนนั้นถดถอยลงเรื่อยๆ ทุกครั้งจริงๆ
ในขณะที่ร่างกายของเหลียงหยวนแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ มันยิ่งตอกย้ำให้เห็นถึงจุดอ่อนของเธอ
เธอเคยคิดจะเสนอให้เหลียงหยวนไปหาผู้หญิงคนอื่นเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระเรื่องนี้
แต่เธอก็ทนไม่ได้ที่จะต้องแบ่งเขาให้กับคนอื่น เธอจึงยอมทนมาจนถึงตอนนี้
เมื่อลองคิดดู หากเธอได้กินผลไม้นี้แล้วร่างกายของเธอแข็งแกร่งขึ้น เธออาจจะสามารถไล่ตามเขาได้ทัน...
ด้วยความคิดนี้ หัวใจของเธอก็เต้นรัวขณะที่รับผลไม้มาแล้วพูดว่า “พี่จะกินมันนะ”
“ตกลง ผมจะคอยดูพี่เอง”
หยางเม่ยหยิบผลไม้กลายพันธุ์ขึ้นมาพิจารณา เธอตัดสินใจหลับตาแล้วสูดดมกลิ่นของมัน
ถึงแม้ผลไม้นี้จะดูน่ากลัว แต่มันกลับมีกลิ่นหอมหวานเหมือนขนุน
เธออ้าปากแล้วกัดเข้าไปคำเล็กๆ
รสสัมผัสเย็นเหมือนเยลลี่และมีรสเปรี้ยวอมหวาน
หลังจากคำแรก เธอก็คำที่สองตามมา
ผลไม้ขนาดเท่ากำปั้นถูกกินหมดลงอย่างรวดเร็ว
ผลไม้กลายพันธุ์นี้ไม่มีเมล็ดหรือส่วนใดเหลืออยู่เลย
หลังจากกินเสร็จ เธอเปิดตาขึ้นกะพริบตาใส่เหลียงหยวนและถามอย่างประหม่าว่า “พี่ตื่นรู้หรือยัง? พี่ตื่นรู้หรือยัง?”
เธอพูดไปพลางก้มมองมือและร่างกายของตัวเองซ้ำๆ พยายามดูว่ามีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้นบ้าง
“พี่รู้สึกยังไงบ้าง?”
เหลียงหยวนรีบถาม
หยางเม่ยส่ายหน้า “พี่ไม่รู้สึกอะไรเลย พี่... อ๊ะ...”
ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ สายตาของเธอก็เริ่มพร่ามัวและรู้สึกวิงเวียนศีรษะ
ร่างของเธอทรุดลงกับพื้นทันที
โชคดีที่เหลียงหยวนคอยเฝ้าดูอยู่และคว้าเอวบางของเธอไว้ได้ทันเวลา
“พี่เม่ย? พี่เม่ย?”
หยางเม่ยนอนอยู่ในอ้อมแขนของเหลียงหยวนดูเหมือนหลับไป ลมหายใจของเธอสม่ำเสมอโดยไม่มีความผิดปกติใดๆ
“ดูเหมือนมันกำลังเริ่มออกฤทธิ์ ผลไม้กลายพันธุ์กำลังช่วยให้เธอตื่นรู้”
เหลียงหยวนอุ้มเธอขึ้นไปวางบนเก้าอี้และนั่งเฝ้าเธออยู่ข้างๆ
เขาก็ใจจดใจจ่อที่จะเห็นว่าพลังพิเศษแบบไหนที่ผลไม้กลายพันธุ์นี้จะมอบให้กับหยางเม่ย
“น่าจะเป็นพลังพิเศษประเภทจิต”
เหลียงหยวนคาดเดา รูปร่างของผลไม้ทำให้เขาอนุมานได้เช่นนั้น
เวลาค่อยๆ ผ่านไป ประมาณสิบนาทีต่อมา ร่างบอบบางของหยางเม่ยก็สั่นสะท้าน
เหลียงหยวนรีบมองไปที่เธอ
เส้นผมของเธอเริ่มปลิวไสวอย่างแผ่วเบาทั้งที่ไม่มีลม
หัวใจของเหลียงหยวนกระตุกวูบ นี่เป็นสัญญาณของพลังจิตที่รุนแรงซึ่งแผ่ออกมาจากสมอง
เขารู้ได้ทันทีว่าหยางเม่ยได้ตื่นรู้พลังพิเศษประเภทจิตอย่างแท้จริงแล้ว!
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.