Chapter 712 - 285: อาวุธพลังพิเศษ, โครงการสร้างสะพาน_3 “พ่อคะ ที่นั่นมันดีกว่าเหมยซานตั้งเยอะ ไปกับเราเถอะนะ” หยางโหย่วเหว่ยตกอยู่ในความเงียบ เขารู้สึกไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ศูนย์พักพิงที่หยางเหมยบรรยายมานั้นเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ ศูนย์พักพิงที่มีไฟฟ้าใช้ในเวลานี้เนี่ยนะ? เมืองหลินเจียงทั้งเมืองถูกน้ำท่วม โรงไฟฟ้าหยุดทำงานไปนานแล้ว ไฟฟ้าจะมาจากไหนได้? ต่อให้มีเครื่องปั่นไฟ แล้วเชื้อเพลิงล่ะจะเอามาจากไหน? มันเป็นเรื่องเพ้อฝันเกินไปจนเขายากที่จะเชื่อ ชั่วขณะหนึ่ง เขาจ้องมองลูกสาวด้วยความสงสัยว่าเธออาจจะถูกล้างสมองมาหรือเปล่า “เสี่ยวเหมย ลูกเห็นสิ่งเหล่านี้ด้วยตาตัวเองจริงๆ หรือว่าเหลียงหยวนเป็นคนบอกลูกกันแน่?” หยางโหย่วเหว่ยถามพลางจ้องเขม็งไปที่ลูกสาว หยางเหมยชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของพ่อ เธอก็เข้าใจถึงความกังวลของเขาทันที เธอถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “พ่อคะ หนูเห็นด้วยตาตัวเองจริงๆ พ่อไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เหลียงหยวนเป็นคนดีจริงๆ เขารักหนูและไม่มีวันหลอกหนูแน่” “ถ้าพ่อไม่เชื่อ ก็ไปกับเราที่หยางซานแล้วไปพิสูจน์ด้วยตาของพ่อเองเลยค่ะ” หยางโหย่วเหว่ยขมวดคิ้ว เขายังคงพบว่าคำบรรยายเกี่ยวกับศูนย์พักพิงหยางซานนั้นเหลือเชื่อเกินไป จะมีสรวงสวรรค์เช่นนี้หลงเหลืออยู่ท่ามกลางอุทกภัยวันสิ้นโลกนี้จริงๆ งั้นหรือ? เขาไม่เชื่อ จากนั้นเขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ก็ได้ พ่อจำเป็นต้องเห็นด้วยตาตัวเองจริงๆ ไม่อย่างนั้นพ่อคงไม่สบายใจ” หยางเหมยดีใจทันที “ดีเลยค่ะ พอพ่อเห็นแล้วพ่อจะเข้าใจทุกอย่างเอง” หยางโหย่วเหว่ยถามถึงวัดหยุนฉวนต่อ “หลี่ขุยหรงกับพวกคนอื่นๆ ตายกันหมดแล้วจริงๆ งั้นเหรอ?” “พ่อคะ เรื่องนี้หนูไม่โกหกพ่อแน่นอน พ่อไปที่วัดหยุนฉวนตอนนี้เลยก็ได้ จะได้เห็นกับตาว่าพวกมันตายกันหมดแล้วจริงๆ” ความเคียดแค้นฉายชัดขึ้นในแววตาของหยางโหย่วเหว่ย เขาพูดว่า “ดี พ่อจะไปที่วัดหยุนฉวนเดี๋ยวนี้ ถ้าพวกเดรัจฉานพวกนั้นตายจริง พ่อจะขุดศพพวกมันขึ้นมาเฆี่ยนตี เพื่อล้างแค้นให้แม่ของลูก!” เขาลุกขึ้นยืนทันที หยางเหมยรีบเดินตามไปและกล่าวว่า “พ่อคะ พวกเราจะไปด้วย” พูดจบ หยางเหมยก็เดินตามหยางโหย่วเหว่ยออกจากห้องไป ข้างนอกนั้น พวกเขาเห็นหลี่เซียงหยางและจางหรงหรงกำลังนำกลุ่มคนเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก เมื่อเห็นพวกเขาทั้งคู่ หลี่เซียงหยางก็เอ่ยถาม “ลุงโหย่วเหว่ย หยางเหมย จะไปไหนกันเหรอครับ?” หยางโหย่วเหว่ยเหลือบมองแล้วถามกลับ “แล้วพวกเธอจะไปไหนกัน?” หลี่เซียงหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ลุงหลินกับลุงเกาต่างบอกว่าหลี่ขุยหรงตายแล้ว ผมจำเป็นต้องเห็นกับตาตัวเองครับ” “พ่อของผมถูกหลี่ขุยหรงฆ่า ผมต้องเห็นศพมันด้วยตาตัวเอง!” เมื่อได้ยินดังนั้น หยางโหย่วเหว่ยก็รีบกล่าวทันที “นั่นก็เป็นสิ่งที่ลุงคิดเหมือนกัน ลุงก็ต้องไปเห็นศพเจ้าเดรัจฉานนั่นด้วยตาตัวเองเหมือนกัน” หลี่เซียงหยางตอบรับอย่างรวดเร็ว “งั้นเราไปพร้อมกันเลยครับ” “ไปกัน!” สิ้นคำ กลุ่มคนเหล่านั้นก็เดินขบวนออกจากประตูสถาบันเจี๋ยสือ ซึ่งเป็นจังหวะที่เหลียงหยวนเพิ่งทดสอบไม้บรรทัดข้างนอกเสร็จพอดี หยางเหมยรีบเดินเข้าไปหา “น้องชายคะ พวกเขากำลังจะไปที่วัดหยุนฉวนเพื่อไปดูศพของหลี่ขุยหรงค่ะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหลียงหยวนก็พยักหน้าเล็กน้อย “ไปเถอะครับ พี่เหมย พวกเราไม่ต้องไปหรอก พี่วิ่งวุ่นมาทั้งวันแล้ว พักผ่อนที่นี่เถอะ” หยางโหย่วเหว่ยเองก็นึกขึ้นได้ จึงกล่าวทันที “หยางเหมย ลูกกับเหลียงหยวนพักอยู่ที่นี่เถอะ เดี๋ยวพวกพ่อไปกันเอง” หยางเหมยหันไปมองเหลียงหยวนสลับกับพ่อของเธอ ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด “พ่อคะ ทุกคนต้องระวังตัวด้วยนะคะ หนูได้ยินมาว่าอาจยังมีพวกเศษสวะหลงเหลืออยู่รอบๆ วัดหยุนฉวน” หยางโหย่วเหว่ยพยักหน้า ส่วนหลี่เซียงหยางกล่าวสมทบขึ้นมาทันที “หยางเหมย ไม่ต้องห่วงครับ พวกเราไปกันหลายคน พวกเศษสวะแค่นิดหน่อยไม่กล้าโผล่หัวออกมาหรอก” กลุ่มของพวกเขาออกจากสถาบันเจี๋ยสือไปอย่างรวดเร็วเพื่อมุ่งหน้าสู่วัดหยุนฉวน เหลียงหยวนและหยางเหมยกลับเข้ามาในห้อง หลังจากได้รับทราบข่าวร้ายเรื่องแม่ของเธอ ต้องเดินทางไกล และได้มาพบพ่ออย่างหยางโหย่วเหว่ย อารมณ์ของหยางเหมยก็เหมือนนั่งรถไฟเหาะ และเธอก็เหนื่อยล้ามากจริงๆ เมื่อกลับมาถึงเตียง เหลียงหยวนกล่าวว่า “พี่เหมย พักผ่อนสักหน่อยเถอะครับ เรื่องข้างนอกไม่ต้องกังวล เราเจอคุณพ่อของพี่แล้ว เดี๋ยวเราจะกลับไปที่หยางซานด้วยกัน ที่นี่ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้ว” หยางเหมยกอดเขาพลางเอ่ยอย่างอ่อนโยน “ขอบคุณนะน้องชาย พี่ไม่รู้จะตอบแทนเธออย่างไรดี” “พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับ ตอนนี้พี่ก็เป็นผู้หญิงของผมแล้วนะ” “น้องชาย... พี่ต้องการเธอ” หยางเหมยหน้าแดงซ่านก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเขา หลังจากผ่านเหตุการณ์ที่สะเทือนอารมณ์อย่างหนักมา เธอต้องการที่ระบายความรู้สึกในใจ เหลียงหยวนยิ้มอ่อนโยน เขาสะบัดมือเล็กน้อย พลังจิตของเขาก็ปิดประตูห้องให้โดยอัตโนมัติ จากนั้นเขาก็อุ้มหยางเหมยขึ้นแล้วพาเธอเข้าไปในห้องนอน ... วัดหยุนฉวน เมฆดำปกคลุมท้องฟ้าและสายฝนชะล้างวัดเก่าแก่แห่งนี้อยู่ไม่ขาดสาย บนลานวัด คราบเลือดจำนวนมากถูกน้ำชะล้างไปแล้ว แต่ร่องรอยยังคงตกค้างอยู่ในรอยแตกของพื้นดิน ศพจำนวนหนึ่งถูกกองไว้ในเพิงใกล้ๆ ล้อมรอบด้วยกองฟืน ชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก มือถือร่มพลางสั่งให้คนอื่นโปรยผงหินพลังพิเศษธาตุไฟใส่ขณะจุดคบเพลิง ความแค้นปรากฏชัดบนใบหน้าของเขา “ไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องป้องกันไม่ให้ศพเน่าเปื่อยจนเกิดโรคระบาด ก็ควรปล่อยให้พวกมันเน่าตายกลางป่ากลางเขา ไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้ไม่สมควรได้รับความสงบแม้กระทั่งในความตาย!” คนอื่นๆ ต่างก็สบถสาปแช่งตามไปด้วย “ถูกแล้ว ไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้สมควรได้รับผลกรรม!” “เอามาเผานี่เปลืองผงหินธาตุไฟจริงๆ” “คุณเหลียงฆ่าพวกมันเร็วเกินไป มันสบายเกินไปสำหรับไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้ น่าจะปล่อยให้พวกมันโดนทรมานเหมือนหลี่ขุยหรง ปล่อยให้มันร้องขอความตายซะให้เข็ด!” ... คนเหล่านี้เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ส่วนใหญ่ล้วนเคยตกเป็นเหยื่อของหลี่ขุยหรงและพรรคพวก บางคนถึงกับครอบครัวแตกแยก หลายคนต้องกลายเป็นคนพิการ หลี่ขุยหรงและพวกพ้องไม่เคยเห็นพวกเขาเป็นมนุษย์ พวกเขามองคนเหล่านี้เป็นเพียงทาส คนที่โชคร้ายที่สุดคือพวกที่มีภรรยาและลูกสาว เพราะผู้หญิงเหล่านั้นต้องกลายเป็นของเล่นให้กับไอ้พวกคนพวกนี้