Chapter 824: Chapter 304: ความปรารถนาของจวงซูหยวน "โอ้ คุณเหลียง เป็นคุณจริงๆ ด้วย" ไป๋จื้อรุ่ยเป็นคนแรกที่เดินไปถึงเคาน์เตอร์ เธอทักทายเขาด้วยความตื่นเต้น สายตาของเหลียงหยวนจับจ้องไปที่เธอ เด็กสาวคนนี้ยังคงดูอ่อนหวานเหมือนเคย รูปลักษณ์ของเธอยังคงเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์และความน่ารัก เมื่อเทียบกับตอนที่เขาเจอเธอครั้งก่อน ตอนนี้ตัวเธอมีกลิ่นหอมหวานจางๆ โชยออกมา ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอม แต่เป็นกลิ่นหอมของชานม เครื่องชงชานมที่เหลียงหยวนเคยขายให้กับพวกเธอ รวมไปถึงวัตถุดิบและหัวเชื้อชานมที่ยังไม่ได้เปิดใช้ซึ่งเขาหามาได้ ทั้งหมดล้วนขายให้กับจวงซูหยวน ในตอนนี้ 'เกาไป๋จวง' ของพวกเธอติดหนี้คะแนนของเหลียงหยวนอยู่ก้อนโต แม้ว่าเกาไป๋จวงจะดูรุ่งเรือง แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันเป็นเพียงการทำงานอย่างหนักเพื่อชดใช้หนี้ให้กับเหลียงหยวนเท่านั้น เหลียงหยวนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มพลางกล่าวว่า "คุณไป๋ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ผมแวะมาหาชานมดื่มสักแก้ว" ไป๋จื้อรุ่ยหัวเราะคิกคัก "เดี๋ยวฉันทำให้ค่ะ" พูดจบเธอก็หันไปบอกเด็กสาวที่หน้าเคาน์เตอร์ แล้วลงมือทำชานมให้เหลียงหยวนด้วยตัวเอง จวงซูหยวนเดินออกมาจากห้องทำงาน วันนี้เธอสวมชุดกี่เพ้าสีเขียว รูปร่างที่เย้ายวนของเธอปรากฏให้เห็นลางๆ ภายใต้ชุดนั้น เรียวขายาวของเธอขาวเนียน ส่วนเว้าส่วนโค้งดูงดงามและชวนหลงใหล เธอกอดอกแล้วเอนตัวพิงเคาน์เตอร์ เผยให้เห็นทรวดทรงอันโดดเด่นอย่างมั่นใจ ก่อนจะยิ้มออกมา "แขกหายากนะเนี่ย คุณเหลียง" เหลียงหยวนหัวเราะเบาๆ "นานๆ ทีจะมีเวลาว่าง เลยแวะมาดื่มชานมสักหน่อย" ดวงตาสวยของจวงซูหยวนเป็นประกาย เธอเผลอใช้พลังพิเศษตามสัญชาตญาณเพื่ออ่านความคิดที่แท้จริงของเหลียงหยวน ทว่า ทันทีที่เธอเริ่มใช้พลัง จิตสัมผัสของเธอก็ราวกับตกลงไปในเหวที่ไร้ก้นบึ้ง ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงในทันที เธอรีบถอนพลังจิตกลับมาอย่างรวดเร็ว เหลียงหยวนเหลือบมองเธอแล้วยิ้ม "คุณจวง อยากรู้อยากเห็นเรื่องผมขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงขั้นอยากแอบมองเข้ามาในใจผมขนาดนี้เลยเชียว?" จวงซูหยวนรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย เธอรีบยืนตัวตรงทันที ไม่กล้าที่จะอวดรูปร่างของตัวเองอีกต่อไป "เปล่าค่ะ มันเป็นแค่ปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ คุณก็รู้ พลังพิเศษบางทีมันก็ใช้ไปโดยไม่รู้ตัวเหมือนกับการหายใจนั่นแหละ" เหลียงหยวนหัวเราะเบาๆ ปัดเรื่องนี้ทิ้งไปอย่างไม่ถือสา แล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา "ธุรกิจที่เกาไป๋จวงดีวันดีคืนเลยนะ ผมได้ข่าวว่าคุณขยายกิจการไปถึงเหมยซานแล้ว?" จวงซูหยวนถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เหลียงหยวนไม่ต้อนให้จนมุม เธอรีบตอบ "เราเพิ่งเปิดสาขาที่นั่นค่ะ ในเมื่อติดหนี้คะแนนคุณไว้เยอะขนาดนี้ เราก็ต้องขยันหน่อย" เหลียงหยวนหัวเราะ "คุณจวง คุณนี่เป็นคนที่มีความรับผิดชอบจริงๆ" จวงซูหยวนยิ้มอ่อนๆ "ฉันไม่ชอบติดค้างใครค่ะ ถ้าไม่รีบใช้คืนเร็วๆ ฉันคงนอนไม่หลับ" "คุณเหลียง ชานมได้แล้วค่ะ จะให้หวานระดับไหนดีคะ?" ไป๋จื้อรุ่ยโผล่หน้าออกมาจากหลังเครื่องชง พลางถามด้วยรอยยิ้ม เหลียงหยวนยิ้ม "เอาตามที่เธอเห็นสมควรเถอะ ผมไม่ค่อยสันทัดเรื่องระดับความหวานน่ะ" "งั้นฉันทำแบบหวานมาตรฐานให้แล้วกันนะคะ" "ได้เลย" สายตาของไป๋จื้อรุ่ยเหลือบมองไปมาระหว่างเหลียงหยวนและจวงซูหยวนอย่างหยอกล้อ ก่อนจะหันกลับไปจดจ่อกับงานของตัวเอง เหลียงหยวนถามขึ้น "ในเมื่อธุรกิจของคุณกำลังไปได้สวย อีกไม่นานคงใช้หนี้หมด ไม่ต้องรีบร้อนหรอก" หญิงงามจวงถอนหายใจ "ฉันคำนวณดูแล้วค่ะ เครื่องชงชานมและวัตถุดิบที่คุณให้มามีค่าใช้จ่าย 10,000 คะแนน ยอดขายรายวันของฉันอยู่ที่เพียง 3,000 กว่าคะแนน และหลังจากหักค่าใช้จ่ายต่างๆ เช่น ค่าเช่าร้านแล้ว กำไรสุทธิเหลือเพียง 1,000 คะแนนต่อเดือนเท่านั้น" "ฉันคงต้องประหยัดมัธยัสถ์อยู่สิบเดือนเต็มๆ ถึงจะใช้หนี้คุณหมด นั่นคือกรณีที่ฉันไม่ใช้จ่ายอะไรฟุ่มเฟือยเลยนะ" "กำไรนี้ไม่ได้เป็นของฉันคนเดียว ฉันยังต้องแบ่งกับไน่ไป๋และเกาเจี่ยด้วย อยู่ๆ ก็รู้สึกว่ามันเหมือนต้องใช้เวลาอีกนานแสนนานเลยค่ะ" เหลียงหยวนยิ้ม "ผมยังไม่ได้เร่งรัดให้คุณใช้หนี้ แล้วจะกังวลไปทำไม?" จวงซูหยวนหัวเราะ "คุณอาจจะไม่เร่ง แต่คนของคุณที่ศูนย์การค้านั่นคอยจับตาดูฉันอยู่นะคะ" เหลียงหยวนรู้ดีว่าเธอหมายถึงหยางเหมย "การที่เขาคอยจับตาดู แสดงว่าในสายตาของเธอ คุณเป็นภัยคุกคามในระดับหนึ่งเลยนะคุณจวง คุณลองทบทวนดูสิว่าได้ทำอะไรให้เธอเข้าใจผิดหรือเปล่า" จวงซูหยวนกะพริบตาพลางมองเหลียงหยวน "อ้อ? เธอคิดว่าฉันเป็นภัยคุกคามเหรอคะ? แล้วคุณล่ะ คิดแบบนั้นไหม?" เหลียงหยวนกวาดสายตามองเธอปราดหนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "การแต่งกายวันนี้ดูมีภัยคุกคามอยู่หน่อยๆ จริงนั่นแหละ" จวงซูหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้าง ใบหน้าของเธอสดใสราวกับดอกไม้บาน อารมณ์ของเธอดีขึ้นทันตาเห็นตามรอยยิ้มนั้น เธอถามด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ "งั้นคุณชอบอะไรแบบนี้เหรอคะ?" เหลียงหยวนหัวเราะโดยไม่ตอบตรงๆ เขาเปลี่ยนหัวข้อไปว่า "หยางซานกำลังจะก้าวเข้าสู่ช่วงการพัฒนาอย่างรวดเร็ว เรามีแผนจะช่วยเหลือผู้รอดชีวิตที่ติดอยู่ในเหตุการณ์น้ำท่วม จำนวนประชากรที่ศูนย์พักพิงหยางซานจะต้องเพิ่มขึ้นมากหลังจากนั้น" "เพราะฉะนั้น ฐานลูกค้าของคุณจะมีแต่เพิ่มขึ้น ไม่ต้องกังวลเรื่องหนี้สินหรอก" เมื่อได้ยินเช่นนั้น จวงซูหยวนก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา "คุณวางแผนจะช่วยเหลือคนเหรอคะ? ไม่กังวลเรื่องทรัพยากรที่มีจำกัดของหยางซานเหรอ?" เหลียงหยวนส่ายหน้า "ทรัพยากรมนุษย์ก็คือทรัพยากรประเภทหนึ่ง ปัจจุบันศักยภาพของหยางซานเพียงพอแล้ว โดยเฉพาะเมื่อมีเหมยซานเข้ามาเกี่ยวข้อง เราต้องการกำลังคน" จวงซูหยวนอดไม่ได้ที่จะ