Chapter 678 - Hunting and Moving! “เอาจริงดิ?” ระบบเค้นเสียงหัวเราะเยาะ ซูผิงเลิกคิ้วขึ้น ใช่ เอาจริงสิ! เขากำลังพยายามกระชับความสัมพันธ์กับลูกจ้างของเขาอยู่เชียว! ปี๊บ! ปี๊บ! ในขณะที่โจแอนนากำลังครุ่นคิดว่าจะไปจับราชาสัตว์อสูรที่ไหนดี เธอก็ได้ยินเสียงสัญญาณดังขึ้นในหัว ตามด้วยหน้าต่างเสมือนโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้า “เจ้าของร้านได้มอบหมายภารกิจให้คุณ คุณจะอ่านหรือไม่?” “ภารกิจงั้นเหรอ” โจแอนนามองซูผิงแวบหนึ่งก่อนจะกดอ่านภารกิจ ไม่นาน รายละเอียดก็ปรากฏขึ้น การช่วยซูผิงจับราชาสัตว์อสูรขอบเขตว่างเปล่า (Void State) จำนวน 40 ตัว จะทำให้เธอได้รับ… คะแนนความดีความชอบ 35 แต้ม! 35 แต้มงั้นหรือ? โจแอนนาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เธอรู้ดีว่าตอนนี้ตนเองมีคะแนนสะสมเท่าไหร่ และเธอก็คอยติดตามความคืบหน้าของตัวเองอยู่ตลอด ที่เธอยอมทำงานในร้านของซูผิงก็เพราะสวัสดิการพนักงานมันช่างเย้ายวนใจนี่แหละ! เธอจะได้กลับไปเยี่ยมเยียนแดนทวยเทพโบราณ (Archean Divinity) ได้อีกครั้งหากมีคะแนนเพิ่มอีก 35 แต้ม! “รับภารกิจสิ” ซูผิงบอกเธอด้วยน้ำเสียงใจดี โจแอนนามองเขาอยู่นานก่อนจะยอมกดรับภารกิจ “ไปกันเถอะ เราควรจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จในขณะที่สถานที่แห่งนี้ยังคงเงียบสงบ” ซูผิงกล่าว วงวนมิติปรากฏขึ้นข้างกายพวกเขา โจแอนนาพยักหน้า ทั้งสองก้าวเข้าไปในวงวนนั้น สุสานกึ่งเทพ (Demigod Burial) ร่างทั้งสองปรากฏขึ้นบนเนินเขาแห่งหนึ่งในพื้นที่รกร้าง โจแอนนากวาดสายตามองไปรอบๆ เธอไม่สัมผัสได้ถึงอันตรายใดๆ จึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง เธอกล่าวกับซูผิงว่า “ฉันส่งข้อความหาตัวตนหลักของฉันแล้ว ผู้รับใช้จะมาถึงที่นี่ในไม่ช้า เรารอตรงนี้ได้เลย” “ได้เลย” ซูผิงพยักหน้า โจแอนนาเดินแยกไปด้านข้างและนั่งลงเพื่อใช้ความคิด ซูผิงไม่ได้รบกวนเธอ อากาศตรงหน้าพวกเขาสั่นไหวในเวลาต่อมา ยักษ์ร่างกำยำสูงเกือบห้าเมตรปรากฏตัวขึ้น เขามีรูปลักษณ์ที่ดูสมบุกสมบัน ดวงตาลึกโหลและสันจมูกโด่ง ราวกับว่ากาลเวลาได้ทิ้งร่องรอยไว้ในแววตาของเขา “ฝ่าบาท” ยักษ์วัยกลางคนไขว้แขนข้างหนึ่งไว้ที่หน้าอกแล้วก้มศีรษะลง “ดีมาก” โจแอนนาตอบรับด้วยท่าทีดั่งสตรีผู้สูงศักดิ์ “เจ้ารู้ใช่ไหมว่าทำไมข้าถึงเรียกเจ้ามาที่นี่? พาเราไปที่ขุมนรก (Abyss) ซะ” “ขุมนรกหรือ? สถานที่แห่งนั้นอยู่ภายใต้การดูแลของทีน่า เครน ทวยเทพชั้นสูง (Superior God) เราจะ...” ยักษ์วัยกลางคนลังเล “แล้วยังไง?” โจแอนนาจ้องมองยักษ์ผู้นั้น ยักษ์รีบกล่าวขอโทษในทันที “ข้าต้องขออภัยฝ่าบาท ได้โปรดให้อภัยข้าด้วย” “ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น เวลาไม่คอยท่า ไปกันเถอะ” โจแอนนาออกคำสั่ง ซูผิงมองเธอ เธอในตอนนี้ดูไม่เหมือนตอนที่อยู่ในร้านเลยแม้แต่น้อย เธอดูเป็นราชินีของสถานที่แห่งนี้โดยแท้จริง “รับทราบ” ยักษ์วัยกลางคนก้มศีรษะลง เขารู้สึกสงสัยเกี่ยวกับซูผิงแต่ก็ไม่ได้ถามถึงมนุษย์ผู้นั้น ยักษ์สะบัดนิ้วผ่านอากาศเป็นเชิงเชื้อเชิญ โจแอนนาบอกกับซูผิงว่า “ไปกันเถอะ” ซูผิงพยักหน้า เขาเดินเข้าสู่ประตูมิติโดยไม่ซักถามอะไร ยักษ์วัยกลางคนยิ่งรู้สึกประหลาดใจมากขึ้นไปอีกหลังจากเห็นว่าซูผิงเดินนำหน้าโจแอนนาเข้าไป ถึงกระนั้น เขาก็อดกลั้นความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ ภายในวงวนมิตินั้นมีทางเดินโปร่งใส ซูผิงรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในท่อแก้วที่มีหมอกสีขาวปกคลุม แต่พื้นผิวใต้ฝ่าเท้ากลับนุ่มนวลราวกับว่าเขากำลังเหยียบอยู่บนก้อนเมฆ เบื้องหลังของเขาคือการปรากฏตัวของพลังอำนาจที่รุนแรง ยักษ์วัยกลางคนผู้นี้คือผู้รับใช้ที่คอยปรนนิบัติโจแอนนาตัวตนหลัก เขารู้สึกได้ว่าตัวตนนี้ทรงพลังยิ่งกว่ามังกรระดับดวงดาว (Star Rank) ที่เขาเคยเห็นในโลกของมังกรเลือดสีม่วงเสียอีก ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนก็กล่าวขึ้นว่า “ถึงแล้ว” วงวนอีกแห่งเปิดออกที่ปลายอุโมงค์ เผยให้เห็นทิวทัศน์เบื้องนอก มันเป็นโลกที่รกร้างและมืดมิด ท้องฟ้ามีรอยปื้นสีเข้มจำนวนนับไม่ถ้วน ทั้งสีน้ำตาลอมแดง สีม่วงเข้ม สีกากี... ราวกับว่ากลุ่มก้อนเมฆหลากสีสันถูกนำมาผสมปนเปกัน ซูผิงก้าวออกมาจากอุโมงค์ สายลมอันหนาวเหน็บทำให้เขาตัวสั่น เขามีความสามารถในการต้านทานความเย็นได้ดีพอสมควร แต่เขาก็ยังอดสั่นไม่ได้ ใครจะไปคิดว่าสภาพแวดล้อมที่นี่จะโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้ “นั่นคือขุมนรก” โจแอนนาบอกซูผิง เธอชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง ซูผิงเห็นประตูบานหนึ่ง มันดูเหมือนลูกกรงในคุกมากกว่าจะเป็นประตู เสาแต่ละต้นหนาหลายเมตรตั้งตระหง่านอยู่ และกรอบประตูก็สูงลิ่ว สถานที่แห่งนี้แผ่บรรยากาศที่ป่าเถื่อนและเก่าแก่ ออกมาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่โชยมาเป็นระยะ “ขุมนรกเป็นคุกที่ใหญ่ที่สุดในสุสานกึ่งเทพ” โจแอนนาอธิบาย “เราไม่เพียงแต่คุมขังเทพเจ้าไว้ที่นี่เท่านั้น แต่ยังรวมถึงสัตว์อสูรที่ดุร้ายและชั่วช้าที่สุดด้วย เราจะมาเลือกสัตว์อสูรที่นี่เพราะพวกมันเหนือกว่าสัตว์อสูรในระดับเดียวกันที่พบได้ภายนอก คุณไม่จำเป็นต้องเสียเวลาฝึกฝนพวกมันเลย” ซูผิงประหลาดใจ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมโจแอนนาถึงเลือกมาที่นี่ “ขอบคุณนะ” เขากล่าว โจแอนนายิ้มอ่อน “ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนั้นหรอก ฉันแค่พยายามทำให้ภารกิจสำเร็จเท่านั้น” ยักษ์วัยกลางคนหรี่ตาลง ภารกิจงั้นหรือ? ใครกันที่มีคุณสมบัติเพียงพอจะมอบหมายภารกิจให้เธอได้? ยักษ์รู้สึกว่าซูผิงช่างลึกลับมากขึ้นเรื่อยๆ “เจ้าไปเถอะ ที่เหลือข้าจะจัดการเอง” โจแอนนากล่าวกับยักษ์วัยกลางคน ผู้รับใช้ก้มศีรษะแล้วรับคำ เขาบินออกไปและถึงหน้าประตูคุกขุมนรกในเวลาไม่นาน หลังจากนั้นไม่นาน วงวนมิติก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศและมีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาพวกเขา ชายผู้นั้นแต่งกายเหมือนผู้คุมคุก แม้เครื่องแบบของเขาจะถูกตัดเย็บมาอย่างประณีตก็ตาม ทั้งสองแลกเปลี่ยนถ้อยคำกันครู่หนึ่ง จากนั้นชายคนนั้นก็เหลือบมองโจแอนนาและซูผิง แล้วยักษ์วัยกลางคนก็กลับมา “ฝ่าบาท เขาตอบตกลงแล้ว เราเข้าไปข้างในได้เลย” “ตกลง” โจแอนนาพยักหน้า ซูผิงไม่ได้ถามอะไรอีก เขาเพียงทำตามการนำทางของโจแอนนา ทั้งสามก้าวเข้ามาสู่ภายในประตูคุก โลกเบื้องหลังนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่ซูผิงจินตนาการไว้เลย มันเป็นสถานที่ที่วุ่นวาย มีเกาะแก่งมากมายลอยละล่องอยู่ในอากาศ และมีพื้นที่ดินผืนใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง โจแอนนาบุ้ยปากไปยังผืนดินนั้นและอธิบายว่า “นักโทษที่สำคัญที่สุดจะถูกคุมขังไว้ที่นั่น เราจะไปแค่ที่เกาะต่างๆ เท่านั้น เพราะเราแค่มาหาดูราชาสัตว์อสูรขอบเขตว่างเปล่า ไม่จำเป็นต้องเข้าไปถึงผืนดินส่วนนั้นหรอก” “เข้าใจแล้ว” ซูผิงพยักหน้า เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย เขาแค่ต้องทำตามโจแอนนาไป ทั้งสามคนมาถึงเกาะที่กว้างขวางแห่งหนึ่ง ซูผิงถึงกับรู้สึกว่าเกาะนี้ใหญ่พอๆ กับครึ่งหนึ่งของทวีปเลยทีเดียว! ทันทีที่มาถึง ซูผิงรู้สึกว่ามีบางอย่างซ่อนตัวอยู่ในป่าบนเกาะแห่งนั้น ยักษ์วัยกลางคนกล่าวขึ้นทันทีว่า “ออกมา!” วินาทีต่อมา อากาศเบื้องหน้าซูผิงก็ดูเหมือนจะเดือดพล่าน สัตว์อสูรห้าตัวปรากฏกายขึ้น พวกมันมีขนาดมหึมา บางตัวสูงหลายร้อยเมตร ลักษณะร่วมที่พวกมันมีเหมือนกันคือความดุร้ายและชั่วช้า พวกมันลอยตัวและขดตัวอยู่ในถ้ำ ดูเหมือนว่ามีบางอย่างพันธนาการพวกมันไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน “ทั้งห้าตัวนี้คือสัตว์อสูรชั่วร้ายในขอบเขตว่างเปล่า” ยักษ์วัยกลางคนกล่าว ซูผิงตกตะลึง นี่คือพลังของผู้รับใช้เทพเจ้าอย่างนั้นหรือ! เขาเพียงแค่เอ่ยคำสองคำ สัตว์อสูรขอบเขตว่างเปล่าห้าตัวก็ถูกกักขังและลากตัวมาได้ ซูผิงไม่อาจเข้าใจถึงพลังนั้นได้เลยด้วยซ้ำ “คุณต้องการพวกมันไหม?” โจแอนนาถามซูผิง ซูผิงได้สติกลับมาแล้วพยักหน้า “ต้องการ ต้องการเลย” สัตว์อสูรขอบเขตว่างเปล่าทั้งห้าไม่สามารถขยับตัวได้ แต่ซูผิงก็มีความสุขที่ได้รับรู้ถึงพลังอันดุร้ายของพวกมัน สัตว์อสูรเหล่านี้ดูน่าเกรงขามกว่าสัตว์อสูรในระดับเดียวกันที่พบได้บนดาวสีฟ้ามากนัก “เก็บพวกมันไป” โจแอนนาสั่งยักษ์วัยกลางคน ยักษ์วัยกลางคนพยักหน้า เขาไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าการเปิดวงวนมิติขึ้นแล้วสัตว์อสูรทั้งห้าก็ถูกดูดเข้าไปก่อนที่วงวนจะปิดลง “พวกมันอยู่ในมิติย่อย (Worldlet) ของข้าแล้ว” ยักษ์วัยกลางคนกล่าว มิติย่อยงั้นหรือ? ซูผิงพบว่ามันน่าสนใจทีเดียว “ไปต่อเถอะ” โจแอนนากล่าว ยักษ์วัยกลางคนพยักหน้าและหลับตาลง ครู่ต่อมาเขาก็ฉุดกระชากสัตว์อสูรขอบเขตว่างเปล่าออกมาอีก “ท่านต้องการตัวพวกนี้ไหม?” “ต้องการ!” “แล้วพวกนี้ล่ะ?” “เอาแน่นอน” “แล้วเจ้าแมลงนี่ล่ะ?” “ได้เลย จัดมา” เขามารอบนี้เพื่อหาอสูร แต่ไม่รู้ทำไม ซูผิงรู้สึกเหมือนว่าเขาได้เจอ ‘เสี่ยใจดี’ ที่กำลังพาเขาเดินเที่ยวร้านหรูพร้อมมีบอดี้การ์ดคอยดูแลอยู่ข้างๆ “ฉันอยากได้ตัวนั้นด้วย” “ตัวนี้ก็สวยดี” “ใช่ เอาตัวนี้แน่นอน” ทั้งสามบินผ่านเกาะแล้วเกาะเล่า ยักษ์วัยกลางคนจะจับสัตว์อสูรขอบเขตว่างเปล่ามาให้ซูผิงเลือก และเขาก็พอใจกับสิ่งที่ยักษ์นำมาให้เป็นส่วนใหญ่ หลายชั่วโมงผ่านไป ยักษ์วัยกลางคนนำสัตว์อสูรสามตัวสุดท้ายเข้าไปในมิติย่อยของเขาแล้วแจ้งแก่โจแอนนาว่า “ฝ่าบาท เราจับมาได้เพียงพอแล้วขอรับ” โจแอนนาถามซูผิง “คุณต้องการมากกว่านี้อีกไหม?” ซูผิงรู้สึกสนใจ แต่เขาสังเกตเห็นว่ายักษ์วัยกลางคนเริ่มขมวดคิ้ว เขาจำสิ่งที่ยักษ์เคยพูดก่อนจะเข้ามาที่นี่ได้ สถานที่แห่งนี้เป็นของทวยเทพชั้นสูงอย่างชัดเจน โจแอนนาไม่อาจทำอะไรตามใจชอบได้ทุกเรื่องที่นี่ “ไม่ล่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว” ซูผิงส่ายหน้า โจแอนนาเลิกคิ้ว “คุณแน่ใจนะ? ไม่เหมือนคุณเลยนะเนี่ย” ไม่เหมือนฉันตรงไหน? ซูผิงกลอกตาแล้วตอบว่า “มันเริ่มดึกแล้ว และฉันต้องพาพวกมันกลับไป ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเดินทางกี่รอบถึงจะหมด” “ถ้าคุณว่าอย่างนั้น” โจแอนนารู้ดีว่าซูผิงกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ภายนอก เธอหันไปบอกยักษ์วัยกลางคนว่า “เรากลับกันเถอะ” “ได้ขอรับ” ยักษ์วัยกลางคนโล่งอก เขาใช้พลังเทพพาสองแขกผู้มาเยือนออกจากคุก “คุกนั่นเงียบสงบดีนะ” ซูผิงจ้องมองเกาะที่ลอยอยู่ สถานที่แห่งนั้นดูสงบสุขดี โจแอนนาแก้ไขความเข้าใจของเขา “จริงๆ แล้วมีการก่ออาชญากรรมและการฆาตกรรมเกิดขึ้นที่นี่มากมาย พวกที่เสียงดังจะถูกฆ่าทิ้งก่อน คนที่เงียบขรึมต่างหากคือพวกที่สามารถรอดชีวิตได้ในเกมล่าล้างนี้” ซูผิงไม่ได้ตอบโต้ ไม่นาน ยักษ์วัยกลางคนก็พาทั้งสองวาร์ปกลับมายังภูเขาที่โจแอนนาพำนักอยู่ เมื่อทั้งสามปรากฏตัว เหล่าเทพสวรรค์และนักรบเทพอีกสองคนก็รุดเข้ามาหานักรบเทพเหล่านั้นอยู่ในระดับดวงดาว เหล่าเทพทุกคนต่างประหลาดใจเมื่อจำยักษ์ผู้นั้นได้ “ฝ่าบาท!” “ฝ่าบาท!” เหล่าเทพต่างกล่าวทักทายโจแอนนา โจแอนนาโบกมือตอบ ยักษ์วัยกลางคนโค้งคำนับโจแอนนา “ฝ่าบาท ข้าจะนำสัตว์อสูรพวกนั้นออกมาและให้เหล่านักรบเทพสองคนคอยเฝ้าดูแลให้ ข้าต้องกลับไปดูแลตัวตนหลักของท่านแล้ว” “ตกลง” โจแอนนาพยักหน้า เหล่านักรบเทพทั้งสองมีขีดความสามารถเพียงพอที่จะควบคุมสัตว์อสูรขอบเขตว่างเปล่าเหล่านั้น ยักษ์วัยกลางคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขายกนิ้วขึ้น วงวนที่มีแสงสีทองปรากฏขึ้นบนพื้น สัตว์อสูรดุร้ายจำนวนมากทะลักออกมาจากวงวน ในความเป็นจริง พวกมันกลิ้งออกมาเพราะมีบางอย่างพันธนาการให้พวกมันเป็นก้อนกลม ตึง! ตึง! ตึง! สัตว์อสูรเหล่านั้นกระแทกลงกับพื้นจนภูเขาสั่นสะเทือน “ย่อส่วน!” ยักษ์วัยกลางคนตะโกน วินาทีต่อมาสิ่งอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น สัตว์อสูรเหล่านั้นหดตัวจากความสูงหลายร้อยเมตรเหลือเพียงไม่กี่เมตรเท่านั้น ถึงแม้จะหดตัวลง แต่สัตว์อสูรพวกนั้นก็ยังคงแผ่พลังงานอันชั่วร้ายออกมา เพียงแต่ดูน่าเกรงขามน้อยลงเท่านั้น ไม่นาน สัตว์อสูรขอบเขตว่างเปล่าในร่างจิ๋วที่ถูกบรรจุอยู่ในทรงกลมจำนวนสี่สิบตัวก็ถูกวางเรียงไว้บนพื้น ยักษ์วัยกลางคนกล่าวด้วยความเคารพอย่างสูง “ฝ่าบาท ข้าขอตัวลา” โจแอนนาพยักหน้า ซูผิงรู้สึกแปลกใจที่ได้เห็นยักษ์แสดงความเคารพต่อโจแอนนาถึงเพียงนี้ เมื่อยักษ์วัยกลางคนจากไป โจแอนนาสั่งให้เหล่านักรบเทพช่วยกันคุมสัตว์อสูรตัวจิ๋วเหล่านั้นไว้ “คุณจะพาพวกมันกลับไปได้อย่างไร? คุณมีพื้นที่เก็บของมิติไหม?” โจแอนนาถามซูผิง ซูผิงยิ้มแห้งๆ แล้วส่ายหัว “ฉันคงต้องทำพันธสัญญากับพวกมันแล้วค่อยๆ ทยอยพาไปที่ร้านทีละกลุ่ม” โจแอนนาไม่อยากจะเชื่อ “พันธสัญญา? คุณมีสัตว์เลี้ยงในการต่อสู้พวกนั้นอยู่แล้ว ฉันไม่คิดว่าคุณจะเหลือที่ว่างมากนักหรอก อีกอย่าง การยกเลิกพันธสัญญาหมายความว่าคุณจะได้รับบาดเจ็บ ถ้าคุณไม่มีไอเทมเก็บสัตว์อสูร... ฉันให้ยืมได้นะ” “ทำไมไม่ให้ฉันไปเลยล่ะ?” “อย่ามาทำเป็นกะล่อนนะ” “ฉันโอเคกับเรื่องนี้...” ซูผิงยักไหล่ “ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่เอาไอเทมของคุณไปหรอก ฉันรบกวนคุณมาหลายเรื่องแล้ว ฉันเกรงใจจะแย่” “คุณไปมีสำนึกขึ้นมาตอนไหนกัน?” โจแอนนาถาม ซูผิงกลอกตา “เราไม่มีเวลาแล้ว ฉันจะเริ่มพาพวกมันกลับไป ส่วนคุณก็ให้คนของคุณเฝ้าพวกมันไว้ที่นี่แหละ” แน่นอนว่าเขาอยากใช้อุปกรณ์อะไรสักอย่างขนสัตว์อสูรกลับไปในคราวเดียว แต่กฎบ้าๆ ของระบบห้ามเขาทำแบบนั้น ไม่เช่นนั้นเขาก็คงรวยเละไปแล้ว จักรวาลทั้งหมดคงกลายเป็นซัพพลายเออร์ให้เขา เขาสามารถนำสัตว์อสูรที่ดุร้ายที่สุดกลับไปที่ร้านได้ด้วยความสามารถในการคืนชีพของเขา อย่างไรก็ตาม กฎของระบบระบุไว้ว่าเขาสามารถขนส่งได้เฉพาะสัตว์อสูรที่เขาทำพันธสัญญาด้วยเท่านั้น มีเพียงพลังแห่งพันธสัญญาเท่านั้นที่สามารถหลีกเลี่ยงแรงผลักระหว่างโลกที่แตกต่างกันได้ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำเช่นนั้นด้วยไอเทมเวทมนตร์ใดๆ