Chapter 1025 - การเผชิญหน้า “เอาล่ะ ไปกันเถอะ กล้องพร้อมไหม?” ยูเฟิงถาม “กล้องมือถือคุณภาพมันห่วย!” “แน่นอนสิ นี่เป็นไอเทมใหม่ล่าสุดในตลาดเลยนะ ฉันเพิ่งซื้อมา!” คงหมิงหยิบกล้องวิดีโอตัวจิ๋วออกมาพร้อมฉีกยิ้ม “เป็นไง? ไม่เลวใช่ไหมล่ะ? เทคโนโลยีล่าสุดเลยนะ ได้ยินมาว่าพวกเขาก็ใช้ตัวนี้ถ่ายหนังผู้ใหญ่กันด้วย!” “โอ้ ดูดีใช้ได้เลยนี่” ยูเฟิงรับมาลองเล่นดูก่อนจะส่งคืนให้ “ไปกันเถอะ ได้เวลาไปแอบดูแล้ว!” ทั้งสามคนเดินออกจากห้องเรียน และถึงตอนนั้นเองที่เขาสังเกตเห็นว่าหลินอี้ไม่ได้อยู่ในห้องด้วย “เจ้าหลินอี้นั่นคงจะไม่แอบตามไปดูเหมือนกันหรอกนะ?” “เป็นไปได้!” คงหมิงพยักหน้า “ไม่งั้นเขาจะออกไปข้างนอกทำไมล่ะ?” “อย่าให้เราไปเจอตัวเขาเชียว!” ยูเฟิงขมวดคิ้ว “ถ้าเจอตัวเขาก็ยิ่งดีน่ะสิ เราจะได้ใช้กล้องนี่ถ่ายตอนเขาแอบดู แล้วเอาไปประจานให้ทุกคนรู้ รับรองชีวิตมันพังไม่เป็นท่าแน่!” คงหมิงยิ้มกริ่ม เขาเป็นพวกจิตใจอำมหิต มักจะสรรหาแผนการชั่วร้ายอยู่เสมอ “ความคิดเยี่ยม! เราจะจัดการเขาด้วยวิธีนี้แหละ! หึหึ หลินอี้ นี่คือผลตอบแทนที่แกทำตัวเป็นพ่อปลาไหลกับสาวๆ ไว้ เดี๋ยวพอทุกคนรู้ว่าแกเป็นพวกโรคจิตแอบดูผู้หญิงเมื่อไหร่ คอยดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น!” ยูเฟิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แน่นอนว่าหลินอี้ไม่รู้เลยว่ายูเฟิงได้ตีตราเขาว่าเป็นพวกโรคจิตเหมือนกับพวกมันไปเรียบร้อยแล้ว เขากำลังเดินคุยกับเสี่ยวปออยู่รอบๆ สนาม “ลูกพี่... ตกลงว่าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวจะต้องตายจริงๆ เหรอครับ? แม้แต่ลูกพี่ก็รักษาอาการป่วยระยะสุดท้ายของเธอไม่ได้เลยเหรอ?” เสี่ยวปอดวงตาเบิกกว้างขณะรับฟัง เขาไม่เคยนึกฝันเลยว่าเด็กสาวผู้เต็มไปด้วยพลังอย่างเสี่ยวเสี่ยวจะมีอาการป่วยร้ายแรงแบบนี้! “ไม่ได้!” หลินอี้ส่ายหน้าอย่างจนใจ “ความสามารถทางการแพทย์ของฉันไม่ได้ครอบจักรวาล มันจำกัดอยู่แค่โรคที่เรารู้จักเท่านั้น แต่สำหรับโรคที่ไม่รู้สาเหตุ... ฉันก็ทำอะไรไม่ได้ บอกนายไปแล้วไงว่าแม้แต่จะตรวจเจอความผิดปกติในร่างกายเธอยังทำไม่ได้เลย แล้วฉันจะไปรักษาเธอได้ยังไง?” “นั่นสินะครับ! ถ้าไม่รู้เลยว่าปัญหาคืออะไร ก็ไม่มีทางรักษาได้จริงๆ” เสี่ยวปอถอนหายใจ “เธอมีชะตากรรมที่โหดร้ายจริงๆ!” “ใช่ ตอนแรกฉันก็นึกว่าเธอมีจุดประสงค์แอบแฝงตอนที่เข้ามาตีสนิท แต่ตอนนี้ดูเหมือนเรื่องนั้นจะไม่สำคัญแล้วล่ะ ถ้าเธออยากให้ฉันสอนขับรถหรือทำอะไรก็ตาม ฉันก็จะพยายามทำให้... เธอมีเวลาเหลือไม่ถึงปีแล้ว” หลินอี้กล่าว เขาเคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนแล้ว หากเสี่ยวเสี่ยวอยากแข่งรถ เขาก็จะทำตามความปรารถนาของเธอ แม้ว่าจะแข่งบนถนนปกติไม่ได้เพราะมันอันตรายเกินไป... ดังนั้นเขาจึงวางแผนว่าจะพาเธอไปที่สนามแข่งและให้เธอเห็นว่าโลกของการแข่งรถเป็นอย่างไร “ลูกพี่ครับ จริงๆ แล้วเฟิงเสี่ยวเสี่ยวเคยคุยกับผมเรื่องลูกพี่มาก่อน แต่ผมไม่ได้บอกลูกพี่...” เสี่ยวปอกล่าวหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “อ้อเหรอ?” หลินอี้หรี่ตาลงพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า เสี่ยวปอรู้สึกเขินเล็กน้อย เขาแกล้งกระแอม “ลูกพี่ครับ จริงๆ แล้วเธอบอกผมก่อนหน้านี้ว่าเธอชอบลูกพี่ และอยากจะตามจีบลูกพี่... ผมสงสารเธอหน่อยๆ เลยอดไม่ได้... ก็เลยบอกวิธีจีบลูกพี่ไป...” “อ้อเหรอ? บอกว่ายังไงบ้างล่ะ?” หลินอี้ยิ้ม “ผมบอกเธอว่าการเล่นตัวหรือแกล้งทำเป็นเมินเฉยใส่ลูกพี่มันไม่ได้ผลหรอก... เธอต้องทำตัวดีๆ อ่อนหวาน แล้วค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในใจลูกพี่ คอยรับฟังลูกพี่ แล้วถึงจะมีโอกาส...” เสี่ยวปอกล่าวด้วยความอับอาย “ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไรหรอก” หลินอี้พยักหน้า สิ่งที่เสี่ยวปอบอกเธอไม่ใช่ความลับอะไร แต่ในฐานะคนที่หลินอี้ไว้ใจ เขาก็ยังต้องสอนสั่งเล็กน้อย “เสี่ยวปอ นายเจตนาดี แต่คราวหลังพยายามอย่าเอาเรื่องพวกนี้ไปบอกคนอื่นล่ะ หัดเก็บความลับไว้บ้าง” “ผมเข้าใจแล้วครับลูกพี่! จริงๆ หลายวันหลังจากนั้นผมก็รู้สึกเสียใจมากเลย!” เสี่ยวปอยิ้มแห้งๆ “ผมอ่านหนังสือเกี่ยวกับการบริหารธุรกิจมา เขาบอกให้เก็บเรื่องภายในเป็นความลับ แต่พอได้สารภาพกับลูกพี่แล้ว ผมก็รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลยครับ!” “ฮ่าฮ่า นี่ไม่ใช่เรื่องลับอะไรหรอก” หลินอี้โบกมือ “แต่ถ้าเกิดนายไปบอกให้ผู้หญิงคนไหนก็ได้มาตามจีบฉันเพียงเพราะพวกเธอชอบฉัน มันจะลำบากฉันเอานะ!” “ฮ่า ผมล่ะอยากให้เกิดเรื่องแบบนั้นกับตัวเองจริงๆ!” เสี่ยวปอหัวเราะ “จริงด้วยครับลูกพี่ เดือนหน้าจะมีงานประกาศผลิตภัณฑ์ใหม่ แล้วท่านประธานไล่ให้ผมไปร่วมงานด้วย แต่ผมรู้สึกว่าในฐานะเด็กฝึกงาน ผมจะขึ้นเวทีได้เหรอครับ?” “จะมีปัญหาอะไรล่ะ? งานแบบนี้จะมีบ่อยไป นายต้องเริ่มชินกับมันได้แล้ว” หลินอี้กล่าว “แค่ตามตาอ้วนไล่ไปแล้วดูว่าเขาทำยังไงก็พอ” “รับทราบครับลูกพี่!” เสี่ยวปอพยักหน้า “ไปกันเถอะ เดินเล่นกันต่อ” หลินอี้รู้สึกว่าแดดเริ่มร้อนหลังจากที่นั่งมานาน เสี่ยวปอรู้สึกว่าการสอบไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไปในตอนนี้ที่เขาได้ทำงานด้านธุรกิจ เขาคงใช้เงินบางส่วนเพื่อเข้ามหาวิทยาลัยในภายหลัง ไม่มีความจำเป็นต้องจริงจังนัก ท้ายที่สุดแล้วการเรียนสิบกว่าปีก็เพื่ออนาคตที่ดี ในเมื่อตอนนี้เขามีอนาคตที่ดีอยู่ในมือแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำอะไรอีก เมื่อมองดูบรรยากาศที่คุ้นเคยของโรงเรียน เสี่ยวปอก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด สองเดือนก่อนเขายังเป็นแค่เด็กนักเรียนธรรมดา แต่หลังจากพบหลินอี้ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป! ตอนนี้เขาเป็นถึงรองประธานบริษัท แถมยังมีแฟนสาวที่น่ารักอีกต่างหาก! ขาของเธออาจจะยังมีปัญหาอยู่บ้าง แต่ถ้ามีหลินอี้อยู่ตรงนี้ เขาจะต้องรักษาเธอได้แน่! ในโรงยิม เสี่ยวเสี่ยวและอวี่ซูต่างเตรียมตัวที่จะเผชิญหน้ากัน ทั้งสองยืนอยู่ที่จุดเริ่มต้นของลู่วิ่ง ดวงตาเบิกกว้างจ้องเขม็งเข้าหากัน “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธออ่อนแอน่ะ กะอีแค่โยนลูกบอลออกกำลังกายให้ไกลๆ เธอยังแทบจะทำพลาดจนเกือบโดนเท้าตัวเองเลย!” อวี่ซูพูดอย่างสะใจ “ตอนนี้ฉันเข้าใจความหมายของคำว่า ‘ยกก้อนหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง’ แล้วล่ะ!” “เพราะเธออ้วนนั่นแหละ แรงถึงเยอะ!” เสี่ยวเสี่ยวหัวเสีย เธอไม่เคยฝึกโยนลูกบอลออกกำลังกายมาก่อนเลย เอาแต่โดดเรียนหรือเข้าโรงพยาบาลตลอด แน่นอนว่าเธอไม่เคยแตะต้องมันเลย! นี่เป็นครั้งแรกของเธอ และเธอก็แพ้อวี่ซูไปอย่างราบคาบ “อย่าเอาปัจจัยภายนอกมาอ้างเลย เธอพวกประเภทที่โทษโถส้วมตอนขี้ไม่ออกชัดๆ!” อวี่ซูยิ้มร่า “ยอมรับมาเถอะว่าเธออ่อนแอ เลิกหาข้ออ้างได้แล้ว!”