Chapter 1150 - Ghosts Everywhere เมิ่งเหยาเริ่มกังวลแล้วว่าทำไมอวี้ซูถึงยังไม่กลับมาเสียที ทั้งที่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ เธอหายไปไหนกันนะ? ชายหาดในตอนกลางคืนไม่มีอันตรายใดๆ แต่มันมืดมาก หากเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาล่ะ? ถึงแม้เมิ่งเหยาจะคอยดุอีกฝ่ายอยู่ตลอด แต่ลึกๆ แล้วเธอก็เป็นห่วงอวี้ซูมาก “อวิ๋นอวิ๋น เธอคิดว่าซูไปไหนเหรอ? นานขนาดนี้แล้วนะ” เมิ่งเหยาเอ่ยถามด้วยความกระวนกระวาย “นั่นสิ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจะเป็นยังไง?” ถังอวิ๋นเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน ถึงพวกเธอจะเป็นคู่แข่งเรื่องความรักกัน แต่ทั้งสามคนก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน! เธอไม่อยากให้ใครเป็นอะไรไป ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่โทรเรียกหลินอี้ให้มาช่วยเมิ่งเหยาในตอนนั้นหรอก “ฉันจะออกไปดูหน่อย!” เมิ่งเหยาตัดสินใจหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ให้ฉันไปด้วยไหม?” ถังอวิ๋นลุกขึ้นนั่ง “ไม่เป็นไรหรอก ฉันไปคนเดียวดีกว่า เผื่อถ้าเธอกลับมาแล้วไม่เจอใครในเต็นท์เดี๋ยวจะตกใจเอาได้” เมิ่งเหยากล่าว “ตกลง งั้นฉันจะรออยู่ที่นี่นะ ระวังตัวด้วยล่ะ!” ถังอวิ๋นพยักหน้ารับ เมิ่งเหยาก้าวเดินออกจากเต็นท์ไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็สังเกตเห็นร่างสีดำร่างหนึ่งกำลังวิ่งตรงมาทางเธอพร้อมกับตะโกนร้องว่า “ผี! ผี!” ไม่หยุดปาก เมิ่งเหยาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ “ว้าย!” ทางด้านซูไท่จ้าวที่ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง เขาเอาแต่วิ่งตะบึงไปข้างหน้าด้วยความรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่โชคร้ายที่สุดในโลก ทำไมเขาถึงต้องมาเจอผีจริงๆ ด้วย? หรือว่าสิ่งที่เขาทำไปเมื่อครู่เป็นการลบหลู่ดวงวิญญาณเพราะเขาไปเลียนแบบท่าทางของมันเข้า? ซูไท่จ้าวไม่กล้าหยุดวิ่ง เขาหนีผีที่ไล่ตามหลังมาอย่างไม่คิดชีวิต! แต่ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน ก็มีผีอีกตนโผล่ออกมาขวางหน้าเขา! ซูไท่จ้าวเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ และเขาก็เห็นว่าผีหน้าขาวตนเดิมที่เขาเพิ่งหนีมาเมื่อครู่ ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในระยะไม่ไกลนัก! “อ๊ากกก ไอ้เวรเอ๊ย!” ซูไท่จ้าวแตกตื่นจนขวัญกระเจิง ผีตัวนี้มันเคลื่อนที่เร็วขนาดนี้ได้ยังไง? เขายังไม่เห็นอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่มันกลับมาโผล่ตรงหน้าเขาแล้ว! แต่ก็นะ มันเป็นผี จะเร็วกว่าคนก็ไม่แปลก! ซูไท่จ้าวเข้าใจผิดคิดว่าเมิ่งเหยาคืออวี้ซู! ท้ายที่สุดแล้วในแสงจันทร์สลัวๆ ประกอบกับความตื่นตระหนก ใครจะไปแยกออกระหว่างใบหน้าขาวซีดและชุดนอนสีขาวของเด็กสาวทั้งสองคน อวี้ซูอาจจะตัวเล็กกว่าเมิ่งเหยา แต่นาทีนี้เขาสติหลุดเกินกว่าจะสังเกตรายละเอียดเหล่านั้นแล้ว! เขายิ่งหวาดกลัวมากขึ้นเมื่อยืนยันได้ว่าเมิ่งเหยาคือผีตนเมื่อครู่ เขาสังเกตเห็นเต็นท์อีกหลังอยู่ไม่ไกล ซึ่งเป็นเต็นท์ของอวี้ซู เมิ่งเหยา และถังอวิ๋น! เขารวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายพุ่งตรงไปยังเต็นท์เพื่อหาที่หลบภัย ตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจภารกิจแล้ว และเขาก็ไม่สนด้วยว่าคนอื่นจะหัวเราะเยาะที่ผู้ชายอย่างเขาต้องมาวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน! เขาขอหลบอยู่หลังพวกผู้หญิงดีกว่าต้องไปตาย! เมิ่งเหยาเองก็งุนงงกับการกระทำของเขาไม่น้อย! จู่ๆ ก็มีเงาดำพุ่งเข้ามาหาทำเอาเธอตกใจจนเกือบขวัญเสีย นี่มันกลางดึกนะ ใครเจอแบบนี้ก็ต้องกลัวทั้งนั้น! แต่เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของชายคนนั้น เธอก็จำได้ทันทีว่าเป็นซูไท่จ้าว! ความกลัวของเธอหายเป็นปลิดทิ้ง จะไปกลัวคนพรรค์นั้นทำไม? แล้วที่เขาตะโกนโวยวายว่าผีๆ นั่นมันเรื่องอะไรกัน? ในขณะที่ซูไท่จ้าวยังคงตะโกนเรื่องผี เมิ่งเหยาก็มองไปด้านหลังของเขา—ไม่มีผีที่ไหน มีเพียงอวี้ซูที่ดูร่าเริงและตื่นเต้นกำลังโบกมือให้เธออยู่! อวี้ซูวิ่งเข้ามาหาเมิ่งเหยาพร้อมกับยิ้มกว้างจนแทบเดินไม่ตรงทาง “ซู เธอทำอะไรน่ะ? แล้วซูไท่จ้าวเขาเป็นอะไรของเขา?” เมิ่งเหยาไม่เข้าใจว่าทำไมหมอนั่นถึงวิ่งเหมือนคนเสียสติขนาดนั้น แต่มันต้องเป็นฝีมืออวี้ซูแน่ๆ ดูรอยยิ้มบนหน้าเธอนั่นสิ! “ฮิฮิ เหยาเหยา เธอว่าฉันหน้าเหมือนผีไหม?” อวี้ซูแลบลิ้นปลิ้นตา “วู้ววว ฉันคือผี...” “พุ่ด—!” เมิ่งเหยาอดขำไม่ได้ ที่แท้ซูไท่จ้าวก็วิ่งหนีผีที่ว่านี่เอง “ฉันก็นึกว่าทำไมเขาถึงดูหวาดกลัวนักเวลาเห็นหน้าฉัน ที่แท้เขาก็นึกว่าฉันเป็นผีเหมือนกันนี่เอง!” “ฮ่าๆ ใช่แล้ว เหยาเหยา เราเป็นพี่น้องกันนะ! ทีมเวิร์กยอดเยี่ยมไปเลย!” อวี้ซูพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี “ซูไท่จ้าวคงคิดว่าฉันวาร์ปได้หรืออะไรทำนองนั้น ถึงได้กระโดดไปโผล่ตรงหน้าเขาพอดี! ว่าแต่นั่น... เขาหายไปไหนแล้วล่ะ?” “เอ๊ะ— ฉันว่าเขาพุ่งเข้าไปในเต็นท์เรานะ!” เมิ่งเหยาอุทาน “แล้วถังอวิ๋นล่ะ?” “อ้อ? เขาเข้าไปในเต็นท์เหรอ? ถ้าอย่างนั้นเราก็มีเรื่องสนุกให้ดูแล้วสิ! ฉันสงสัยจังว่าพี่อวิ๋นอวิ๋นจะจัดการเขาได้ไหมนะ?” นัยน์ตาของอวี้ซูเป็นประกาย “จัดการงั้นเหรอ?” เมิ่งเหยาชะงักไป “ใช่แล้ว! เราจะได้รู้ไงว่าพี่อวิ๋นอวิ๋นเหมาะสมที่จะมาเป็นพี่สาวของเราต่อจากนี้ไปหรือเปล่า!” อวี้ซูพยักหน้าอย่างจริงจัง เมิ่งเหยาพอจะเข้าใจความนัยนั้น คำว่า ‘พี่สาว’ มีความหมายซ่อนอยู่! เธอแกล้งกระแอมไอ “อย่าพูดอะไรมั่วๆ สิซู เราต้องรีบไปดูถังอวิ๋น!” ทางด้านซูไท่จ้าวที่เข้าไปในเต็นท์แล้ว เขาคิดว่าตัวเองปลอดภัยแล้วจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “เยี่ยม ในที่สุดก็ถึงที่ปลอดภัย!” การบุกเข้ามาอย่างกะทันหันของซูไท่จ้าวทำให้ถังอวิ๋นตกใจจนตั้งตัวไม่ติด! หากเขาไม่ส่งเสียงร้องออกมา เธอคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นซูไท่จ้าว! ในเต็นท์มันมืดกว่าข้างนอกมาก และถังอวิ๋นก็ไม่เข้าใจว่าทำไมหมอนี่ถึงเข้ามาอยู่ในเต็นท์ของเธอได้ แล้วเมิ่งเหยากับอวี้ซูหายไปไหน? ถังอวิ๋นจ้องมองซูไท่จ้าวด้วยความงุนงง ฝ่ายชายเองก็เงยหน้าขึ้นมาพอดีและกำลังหอบหายใจ เมื่อเห็นถังอวิ๋นที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาไม่ไกลนัก! “ซวยแล้ว ทำไมผีถึงอยู่ในเต็นท์ได้ล่ะ?!!” ซูไท่จ้าวสะดุ้งสุดตัว—นี่มันเต็นท์ของเมิ่งเหยา อวี้ซู และถังอวิ๋นไม่ใช่หรือไง? พวกเธอไปไหนกันหมด แล้วทำไมผีถึงมาอยู่ที่นี่ได้?!