Chapter 1560

Published Mar 12, 2026, 09:51 PM

Chapter 1560: แผนที่ขุมทรัพย์ครึ่งแผ่น ก่อนหน้านี้ ตอนที่เขาเห็นหลินอี้อัดไน่เป้าและเตะไน่เทียน เขาก็รู้แล้วว่าหลินอี้ไม่ใช่คนธรรมดา และเมื่อครู่นี้หลินอี้ยังรักษาแขนที่หักของเขาให้หายสนิทได้ในพริบตาอย่างน่าอัศจรรย์ สิ่งนี้ยิ่งทำให้เขาตกตะลึงมากขึ้นไปอีก! ถ้าหลินอี้แข็งแกร่งขนาดนั้น แล้วการติดตามเขาไปอย่างหมดใจจะมีข้อเสียอะไร? อีกอย่าง นางเอกก็จะกลายเป็นผู้นำตระกูลลับจ้าว และหยู ปิง ก็จะกลายเป็นผู้นำตระกูลลับหยู ทั้งสองคนนี้ก็จะเป็นลูกน้องของหลินอี้ นั่นหมายความว่าตระกูลหยูและตระกูลจ้าวจะกลายเป็นพันธมิตรที่ใกล้ชิดกัน ซึ่งมั่นคงกว่าการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์แบบเดิมเสียอีก! ด้วยวิธีนี้ ความแข็งแกร่งของตระกูลลับจ้าวจะเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด ภายใต้การคุ้มครองของหลินอี้ ตระกูลทั่วไปย่อมไม่กล้าล่วงเกินพวกเขาอย่างแน่นอน “ตกลง!” หลินอี้พยักหน้า “ฉันจะให้วังน้ำแข็งดูแลฉีจิ่วและช่วยให้เขาแข็งแกร่งขึ้นเอง!” “วังน้ำแข็ง?” ฉีคุนประหลาดใจ—หลินอี้กำลังคุยโวอยู่หรือเปล่า? เขารู้ดีว่าวังน้ำแข็งเป็นสถานที่แบบไหน แล้วหลินอี้ไปมีบทบาทอะไรที่นั่น? ทั้งไน่เป้าและไน่เทียนต่างก็อยู่ในระดับโบราณ แต่ยังไม่ได้รับสิทธิพิเศษอะไรเลย แล้วหลินอี้มีสิทธิ์มีเสียงอะไรในวังน้ำแข็งกัน? “เซียวเซียวอยู่ที่วังน้ำแข็งและกลายเป็นศิษย์ฝ่ายใน ทั้งยังเป็นศิษย์น้องของเจ้าสำนักด้วย” หลินอี้ไม่จำเป็นต้องปิดบังฉีคุนอีกต่อไป เหตุผลเดียวที่พูดก็เพื่อให้เขาสามารถเชื่อมั่นในสิ่งที่จะตามมา! แน่นอนว่าหลินอี้ใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้าง เขาไม่สามารถสั่งให้วังน้ำแข็งทำอะไรให้เขาได้ตามใจชอบ และการจะให้พวกเขาช่วยจัดการคนอื่นนั้นก็เป็นเรื่องที่เกินจริงไปหน่อย! แต่การให้เซียวเซียวช่วยพูดคำดีๆ และดูแลฉีจิ่วสักนิดนั้นเป็นเรื่องง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือเสียอีก! ใครบ้างในวังน้ำแข็งจะไม่รู้ว่าเซียวเซียวเป็นใคร? เธอคือผู้สืบทอดแห่งภูเขาน้ำแข็ง และเป็นว่าที่เจ้าสำนักวังน้ำแข็งคนต่อไป ใครเล่าจะกล้าปฏิเสธคำขอเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ? เขายังติดต่อวังน้ำแข็งโดยตรงไม่ได้ แต่เขาก็ได้บันทึกที่อยู่ของโรงเตี๊ยมเอาไว้แล้ว แค่ส่งจดหมายไปให้ผู้จัดการหลี่คนนั้นแล้วให้เขานำไปส่งต่อก็พอ “อา!” ดวงตาของฉีคุนเบิกกว้าง “ลูกพี่ ท่านมีความสัมพันธ์กับสำนักระดับโบราณด้วยเหรอเนี่ย?” ... หลินอี้เพียงแค่ยิ้ม ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม ฉีคุนยิ่งรู้สึกยินดีกับการตัดสินใจของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ เขามองเห็นภาพตัวเองในตอนที่ได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลลับจ้าวแล้ว... “จริงสิลูกพี่ เจ้าคนบ้าแก่ๆ นั่นจากไปแล้ว ทำไมพวกเราไม่รีบหนีไปล่ะ? เผื่อเขากลับมาอีกล่ะ?” ฉีคุนนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ทันที “ถ้าเขากลับมาแล้วจะทำอะไรได้? นายคิดว่าพวกเราจะหนีพ้นเหรอ? การรับรู้ของระดับนภาไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะหลบหนีได้...” หลินอี้ยิ้มขมขื่น เขาเรียนรู้อะไรหลายอย่างจากการเดินทางมาวังน้ำแข็งในครั้งนี้ ภูเขาลูกใหญ่แห่งนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของปิงถังและชิง หากเขาไม่อาจไปได้ไกลท่ามกลางหิมะและพายุหิมะ การที่ชายประหลาดนั่นจะตามตัวพวกเขาทันก็เป็นเรื่องง่ายเกินไป! อีกอย่าง หลินอี้อยากรู้ว่าชายประหลาดนั่นบอกว่าจะไปเอาของดีอะไรมา แม้หลินอี้จะไม่ได้ต้องการสมบัติเหล่านั้น แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้! ชายแก่ผู้นี้ก็น่าสงสารมากพอแล้วที่ต้องสูญเสียลูกศิษย์ไป หลินอี้ไม่อยากฉวยโอกาสจากเขา เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินอี้ก็นึกขึ้นได้ว่าเขาเริ่มมีความเมตตามากขึ้นกว่าแต่ก่อน ตอนที่เขามาถึงซงซานใหม่ๆ เขาไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน และไม่สนด้วยซ้ำว่าใครจะอยู่หรือตาย แต่ในตอนนี้... บางทีเขาอาจจะได้รับอิทธิพลจากผู้คนรอบข้างเข้าให้แล้ว “อา? ไม่จริงน่า!” แน่นอนว่าฉีคุนเชื่อคำพูดของหลินอี้ สีหน้าของเขาจึงเปลี่ยนเป็นทุกข์ “ถ้าเขากลับมาแล้วเกิดบ้าคลั่งขึ้นมาอีกล่ะ?” “ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าฉันไม่ไปยั่วโมโหเขา เขาก็คงไม่ทำอะไร” หลินอี้กล่าว ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกถ้ำอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าชายประหลาดคนนั้นกลับมาแล้ว! ฉีคุนตบหน้าอกตัวเองอย่างโล่งอก โชคดีจริงๆ ที่เขาไม่ได้รีบหนีไป หากเขาหนีไปจริงๆ ชายประหลาดนั่นต้องตามเขาทันแน่! “ข้ากลับมาแล้ว กลับมาแล้ว!” ชายประหลาดรีบวิ่งเข้ามาในถ้ำด้วยความร่าเริง และเก็บความดีใจเอาไว้ไม่อยู่เมื่อเห็นหลินอี้ เขาเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วและยื่นถุงกระดาษไขให้หลินอี้ “ศิษย์รักของข้า อาจารย์เก็บแผนที่นี้มาหลายปี ไม่ยอมให้ศิษย์อาศิษย์น้าที่นิสัยไม่ดีของเจ้าพวกนั้นเอาไปได้ ฮ่าฮ่า ฝันไปเถอะว่าพวกมันจะได้สมบัตินั่นไป!” หลินอี้มองดูห่อกระดาษลังเลว่าจะรับไว้ดีหรือไม่! ตามคำบอกเล่าของชายประหลาด สิ่งที่อยู่ในถุงกระดาษไขน่าจะเป็นแผนที่ขุมทรัพย์ และไอเทมที่ซ่อนอยู่นั่นก็คือสมบัติ บางทีสมบัติชิ้นนี้แหละที่เป็นสาเหตุให้ชายประหลาดและลูกศิษย์ของเขาต้องพบกับหายนะ! แต่หลินอี้จะเก็บมันไว้เป็นของตัวเองได้อย่างไร? ถ้าชายคนนี้เป็นคนเลวก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เขาเป็นเพียงชายผู้โชคร้ายคนหนึ่ง หลินอี้ไม่อยากได้อะไรจากเขาจริงๆ ไม่เช่นนั้นเขาคงต้องรู้สึกผิดในภายหลัง “นี่...” หลินอี้ไม่ได้เอื้อมมือไปรับ “รับไปสิ? ศิษย์รักของข้า เจ้าทำอะไรอยู่น่ะ?” ชายประหลาดทำหน้างงเมื่อเห็นหลินอี้ไม่ยอมรับ “ตกลง...” หลินอี้ไม่มีทางเลือกจึงต้องรับห่อกระดาษนั้นมา “รีบเปิดดูสิว่ามันเสียหายตรงไหนหรือเปล่า!” ชายประหลาดกล่าว “แต่เดิมข้ายังจำสิ่งที่วาดไว้ในแผนที่ได้ แต่หลายปีที่ผ่านมานี้ ความจำของข้าแย่ลงเรื่อยๆ จนจำบางส่วนไม่ได้แล้ว ข้ามันแก่แล้ว... ทำได้เพียงไปเอามาเท่านั้น” “ครับ...” หลินอี้ฟังคำพูดที่วกไปวนมาของชายประหลาดพลางเปิดห่อกระดาษออก ใครจะรู้ล่ะว่าชายคนนี้จะคลุ้มคลั่งขึ้นมาอีกไหมหากเขาไม่ทำตามใจ หลินอี้เปิดห่อออกและพบว่าเป็นแผนที่ขุมทรัพย์จริงๆ แต่เป็นเพียงแค่ครึ่งแผ่นเท่านั้น “แล้วแผนที่อีกครึ่งหนึ่งของเจ้าล่ะ? รีบเอาออกมาแล้วเอามาประกอบกันเร็วเข้า!” ชายประหลาดกล่าว “หลังจากประกอบเสร็จ ข้าจะพาเจ้าไปตามหาสมบัติ!” “ข้า... ข้าไม่ได้พกอีกครึ่งติดตัวมาด้วย...” หลินอี้ยิ้มขมขื่น “ไม่ได้เอามางั้นเหรอ? ก็นะ ของสำคัญขนาดนี้ใครจะไปพกติดตัวตลอดเวลาล่ะ? ถ้าพวกคนเลวในสำนักมาเจอแล้วแย่งไปคงแย่แน่!” พูดจบชายประหลาดก็ถอนหายใจ “เฮ้อ ข้าเองที่เป็นคนซ่อนสมบัตินี้ไว้เมื่อหลายปีก่อน แผนที่ก็ถูกแบ่งเป็นสองส่วนหลังจากที่ข้าเขียนเสร็จ แต่ด้วยความจำของข้านี่... ข้ายังจำไม่ได้เลยว่าเขียนอะไรไว้บนแผนที่ครึ่งนี้บ้าง...” “ท่านอาจารย์ ท่านเก็บแผนที่แผ่นนี้ไว้กับท่านก่อนเถอะ เดี๋ยวพอข้าไปเอาอีกครึ่งหนึ่งมาได้แล้วเราค่อยมาคุยกัน” หลินอี้กล่าวขณะเตรียมจะคืนแผนที่ให้ชายประหลาด “เจ้าเก็บไว้เถอะ เดี๋ยวข้าก็ลืมอีกว่าเอาไปวางไว้ไหน!” ชายประหลาดโบกมือแล้วกล่าว “ค่ำแล้ว พักผ่อนกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้เจ้าค่อยไปเอาแผนที่อีกครึ่งของเจ้ามา แล้วเราจะไปล่าสมบัติด้วยกัน... ว่าแต่ ผ่านไปตั้งหลายปีแล้ว ให้ข้าดูหน่อยซิว่าฝีมือการบ่มเพาะของเจ้าคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว” (จะมีต่อในตอนถัดไป)

React

Discussion