Chapter 571

Published Mar 12, 2026, 08:19 PM

Chapter 571: ถูกสุนัขกิน “ครั้งนี้เราจะปล่อยให้เกิดความผิดพลาดไม่ได้ เราต้องวิจัยคุณสมบัติของยาเม็ดนี้ให้ถึงขีดสุดเท่าที่ความสามารถของเราจะทำได้! ตราบใดที่เราทำสำเร็จ ก็ยังมีความหวังที่เราจะได้เป็นตระกูลขุนนาง” หมอเทวดาคังกล่าว “คุณปู่ครับ แล้วเรื่องหวังซินเหยียนล่ะครับ?” จ้าวหลงถอดใจเรื่องหวังซินเหยียนไปแล้ว แต่สถานการณ์กลับเปลี่ยนไปอีกครั้ง พวกเขาอยู่ห่างจากการเป็นตระกูลขุนนางเพียงแค่เอื้อม แต่ทุกอย่างกลับมลายหายไป จ้าวหลงรู้สึกกลัดกลุ้มใจเป็นอย่างมาก “เรายังตัดความสัมพันธ์กับนางตอนนี้ไม่ได้ เรายังมีเรื่องให้กังวลอีกมาก และตระกูลเซียวก็เป็นทรัพยากรที่สำคัญยิ่งในเวลานี้” น้ำเสียงของหมอเทวดาคังเต็มไปด้วยความจนใจ จ้าวหลงพยักหน้า เขาต้องการหวังซินเหยียนแต่ก็ไม่แน่ใจว่าควรจะเดินหน้าความสัมพันธ์ไปไกลแค่ไหนเพราะปัญหาของครอบครัว เขากังวลว่าหากตระกูลคังก้าวไปสู่จุดสูงสุดเขาจะสลัดนางทิ้งไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกันก็กลัวว่าถ้าไม่มีการสนับสนุนจากตระกูลเซียว พวกเขาจะยิ่งตกต่ำลงไปอีก เขาหลับไม่ลงเพราะความกังวลนั้นและตื่นขึ้นมาเร็วกว่าปกติ เขาตัดสินใจจะไปวิจัยตัวยาเสียหน่อยเผื่อว่าจะได้อะไรเพิ่มเติมบ้าง หากไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย เขาคงต้องพยายามสานสัมพันธ์กับหญิงสาวคนนั้นต่อไป เขามาถึงห้องนั่งเล่นเพื่อจะไปหยิบ "ยาอายุวัฒนะชำระพิษ" แต่กลับเห็นกล่องที่เก็บมันไว้เปิดอยู่! ไม่เหลือวี่แววของตัวยาอยู่ภายในกล่องเลย! “แย่แล้ว! ยาหายไปไหน! คุณปู่ครับ!” จ้าวหลงตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก ยานี้มีมูลค่ากว่า 400 ล้านเชียวนะ! นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น! เสียงตะโกนของจ้าวหลงทำให้หมอเทวดาคัง, กุ้ยเฟิง, กุ้ยผู และจ้าวหมิงรีบวิ่งเข้ามาในห้องนั่งเล่น ทุกคนต่างตื่นตระหนกและอ้าปากค้างเมื่อจ้องมองไปยังกล่องเปล่า “ยาหายไปไหน? ใครเป็นคนหยิบมันไป?!” ความคิดแรกของหมอเทวดาคังคือคนในครอบครัวเป็นคนขโมยยาไป ใบหน้าของเขาดูมืดมนด้วยความโกรธเคืองขณะที่พูด ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า พวกเขาต่างก็เป็นคนในตระกูลคัง และถึงแม้กุ้ยเฟิงกับกุ้ยผูจะมีความขัดแย้งกันบ้างเล็กน้อย แต่ไม่มีทางที่พวกเขาจะปล่อยให้เรื่องส่วนตัวทำลายล้างทั้งตระกูลได้ “ขนสุนัข!” สายตาที่เฉียบคมของจ้าวหลงสังเกตเห็นขนสุนัขสองสามเส้นอยู่ข้างๆ กล่อง “สุนัขเยอรมันเชพเพิร์ดไปไหน?” หมอเทวดาคังชะงักงันพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น สุนัขของพวกเขาคาบยาออกไปหรือเปล่า? พวกเขามักจะขังสุนัขไว้ในระหว่างที่วิจัยยาเม็ดขี้สุนัข แต่หลังจากตระหนักว่าขี้สุนัขนั้นไม่มีค่าอะไร พวกเขาก็ปล่อยให้มันเดินเพ่นพ่านไปทั่วบ้าน ไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะแอบคาบยาออกไป! คนตระกูลคังหลุดจากความตกตะลึงและเริ่มค้นหาไปทั่วบ้าน จนกระทั่งพบมันที่มุมหนึ่งของสวน มันกำลังนอนขดตัวอยู่ข้างกิ่งไม้ ท่ามกลางกองอุจจาระสุนัขที่ส่งกลิ่นเหม็นหึ่งออกมา แต่หมอเทวดาคังไม่มีเวลามาสนใจเรื่องกลิ่น เขาอุ้มสุนัขขึ้นมาและเริ่มควานหาตัวยาแต่ก็ไม่พบ! มันหายไปแล้ว! “ไอ้สุนัขเวร ยาไปไหน?!” หมอเทวดาคังตื่นตระหนกสุดขีดจนเหงื่อเย็นไหลซึมออกมาตามขมับ ยานั่นมูลค่าตั้ง 400 ล้าน! เขาจะยอมขาดทุนมหาศาลขนาดนี้ไม่ได้! ทุกคนมองหน้ากัน พวกเขาจะไปหายาเม็ดเล็กๆ ในสวนที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร? วิลล่าเองก็หลังใหญ่เกินไป พวกเขาไม่มีทางรู้ได้เลยว่ายาจะกลิ้งไปตกอยู่มุมไหน! จ้าวหมิงหน้าซีดเผือด “บางทีสุนัขอาจจะกิน... คุณปู่ครับ?” “สุนัขกินคุณปู่? แกพูดเพ้อเจ้ออะไรของแก!” กุ้ยผูโกรธลูกชายที่พูดจาไร้สาระ “ไม่ใช่ครับ ผมหมายถึงบางทีสุนัขอาจจะกินยาเข้าไป!!” จ้าวหมิงรีบอธิบาย “สภาพของสุนัขตอนนี้ไม่ต่างจากตอนที่ผมกินยาเข้าไปเลยครับ ผมเองก็นอนขยับตัวไม่ได้และท้องเสียเหมือนกัน!” หมอเทวดาคังหันจากจ้าวหมิงไปมองที่สุนัข มันเป็นเรื่องจริง เขารู้สึกหูอื้อตาลาย โลกทั้งใบมืดดับลง เขาล้มฟุบลงกับพื้นหมดสติไปทันที! ก็ไม่น่าแปลกใจนัก คงไม่มีใครทนรับแรงกระแทกจากการจ่ายเงิน 400 ล้านเพื่อซื้อยามาให้สุนัขกินได้โดยไม่เป็นอะไร ถือว่ายังโชคดีที่เขาแค่หมดสติไป หากเป็นคนที่มีจิตใจอ่อนแอกว่านี้อาจหัวใจวายตายไปแล้ว ในความเป็นจริง ไม่มีใครมีสภาพดูดีไปกว่าหมอเทวดาคังเลยสักคน ยานั่นคือความหวังเดียวของพวกเขาในการก้าวไปเป็นตระกูลขุนนาง แต่สุนัขกลับพรากมันไปจากพวกเขา สวรรค์ไม่เข้าข้างตระกูลคังเลย! แต่ก็ช่างเถอะว่าสวรรค์ต้องการอะไร พวกเขาต้องพาส่งหมอเทวดาคังไปโรงพยาบาล หากต้องเสียเขาไปหลังจากที่เสียยานี้ไปอีก ตระกูลคังคงถึงคราวล่มจมอย่างแน่นอน หมอเทวดาคังไม่เป็นไรมาก เขาแค่หมดสติเพราะความโกรธและความช็อกสุดขีด หลังจากฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่เขากังวลคือเรื่องยา เขาพร้อมจะผ่าท้องสุนัขเพื่อเอาตัวยาออกมาถ้าจำเป็น! “ไอ้พวกสารเลว พวกแกพาฉันมาโรงพยาบาลทำไม! เสียเวลาเปล่า! ทำไมไม่ผ่าท้องสุนัขดูว่ายาข้างในยังอยู่ไหม?!” หมอเทวดาคังตวาดใส่คนโง่เง่าตรงหน้า พวกเขาไม่รู้หรือไงว่าอะไรสำคัญที่สุด?! พวกเขามองหน้ากัน มันก็จริง ทำไมพวกเขาถึงคิดไม่ได้นะ แต่ถึงทำตอนนี้ก็คงสายไปแล้ว สุนัขคงย่อยยาไปหมดแล้ว ถึงอย่างนั้นหมอเทวดาคังก็ยังออกจากโรงพยาบาลพร้อมครอบครัว เขากลับบ้านไปด้วยความเดือดดาลเพื่อพบว่าสุนัขเยอรมันเชพเพิร์ดตัวนั้นดูแข็งแรงดีมาก! มันเปี่ยมไปด้วยพลัง กระโดดโลดเต้นไปมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย! หมอเทวดาคังเฝ้ามองฉากนั้นด้วยความรู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มแทงหัวใจ สุนัขตัวนี้ต้องกินยาเข้าไปแน่ๆ!! ไม่อย่างนั้นมันจะกระโดดโลดเต้นแบบนี้ได้ยังไง?! เขายึดเหนี่ยวความหวังเฮือกสุดท้ายด้วยการฆ่าสุนัขตัวนั้น แต่ก็ไม่มีอะไรในท้องของมันเลย เขานั่งลงกับพื้น ร้องไห้จนแทบจะขาดใจก่อนจะกลิ้งไปมาบนพื้นหญ้า 400 ล้าน! 400 ล้าน!! ไม่เหลืออะไรแล้ว ไม่เหลืออะไรเลย! ทำไมพวกเขาถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้?! คนอื่นๆ ก็อยู่ในสภาวะจิตใจที่ย่ำแย่ที่สุดเช่นกัน เจ็บปวดกับการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ โอกาสอีกครั้งได้โบกมือลาตระกูลคังไปแล้ว “คุณปู่ครับ บางทีเราอาจจะเอาสุนัขมาทำอาหารกินดีไหมครับ? เผื่อว่าฤทธิ์ยาจะยังตกค้างอยู่ในตัวมันบ้าง” จ้าวหมิงอดไม่ได้ที่จะเสนอแนะขึ้นมา

React

Discussion