บทที่ 234: ท้ายที่สุดแล้วเลเวลก็ยังต่ำเกินไป ชุดเกราะโครงกระดูกระเบิดแสงสีขาวเจิดจ้าออกมา หลินโม่เซียนสังเกตเห็นว่ายิ่งชุดเกราะส่องแสงสว่างไสวมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งได้รับความเสียหายหนักมากขึ้นเท่านั้น มีเสียงดังกรอบแกรบเล็ดลอดออกมาจากแสงสีขาวนั้น หลินโม่เซียนเห็นรอยร้าวหนาตาปรากฏขึ้นบนชุดเกราะโครงกระดูก การโจมตีของเทพมังกรสัมผัสดินนั้นรุนแรงเกินไป มันเป็นศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมานอกเหนือจากราชาปีศาจเปลวเพลิง ชุดเกราะโครงกระดูกรับการโจมตีได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น การโจมตีครั้งที่สองกำลังจะทำให้มันแตกสลาย ไม่เพียงแต่พลังโจมตีของเทพมังกรสัมผัสดินจะมหาศาลเท่านั้น พลังป้องกันของมันก็ทรงพลังไม่แพ้กัน แค่คุณสมบัติลดความเสียหายทางกายภาพ 30% และลดความเสียหายธาตุ 30% ก็เพียงพอจะทำให้คนปวดหัวได้แล้ว การเพิ่มพลังของแม่ทัพผู้ล่าแม่มดนั้นยังแทบไม่เห็นผล พูดกันตามตรง หลินโม่เซียนรู้สึกว่าเลเวลของเขาต่ำเกินไป การมาสู้กับมันในเลเวล 30 ถือเป็นข้อเสียเปรียบอย่างมาก หากเขาสามารถอัปเลเวลเพิ่มไปอีก 10 เลเวลจนผ่านการเปลี่ยนอาชีพครั้งที่สองที่เลเวล 40 การต่อสู้คงจะง่ายกว่านี้มาก แต่ในเมื่อสู้มาจนถึงจุดนี้แล้ว การมาบ่นไปก็ไม่มีประโยชน์! หลินโม่เซียนร่ายชุดเกราะโครงกระดูกใส่ตัวเองในทันที ใช้ร่างตัวเองเป็นโล่มนุษย์เพื่อดึงดูดความสนใจของเทพมังกรสัมผัสดิน เหล่าโครงกระดูกนักรบจึงฉวยโอกาสปีนขึ้นไปบนร่างอันมหึมาของมัน ดาบใหญ่ฟาดฟันลงมาดั่งเหล็กกล้า พลังโจมตีจากการโจมตีปกติไม่ได้สร้างความเสียหายให้เทพมังกรสัมผัสดินมากนัก เหล่าโครงกระดูกนักรบไม่ได้ใช้สกิล หลินโม่เซียนควบคุมพวกมันด้วยจิตใจ เปลวเพลิงแห่งวิญญาณถูกส่งออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกการโจมตีทำให้เทพมังกรสัมผัสดินกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ความแค้นที่เทพมังกรสัมผัสดินมีต่อหลินโม่เซียนนั้นทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันไม่สนใจโครงกระดูกนักรบที่ไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนตัวมันอีกต่อไป แม้แต่การโจมตีของเหล่าจอมเวทโครงกระดูกมันก็ไม่แยแส มันเพียงแค่ต้องการฆ่าหลินโม่เซียนให้ได้เท่านั้น หลินโม่เซียนร่ายชุดเกราะโครงกระดูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในตอนนี้เขามีพลังจิตเหลือเฟือและอัตราการฟื้นฟูที่น่าทึ่งซึ่งเพียงพอที่จะยื้อไปได้เรื่อยๆ หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่มีทางทำแบบนี้ได้ หลิงอี้จางและคนอื่นๆ มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง "เทพมังกรสัมผัสดิน... นี่คือวิธีที่เขาใช้สู้กับมันงั้นเหรอ?" "อาชีพนี้มันอะไรกันแน่ ถึกทนกว่าอัศวินเสียอีก" "การเอาตัวเองไปเป็นโล่มนุษย์แบบนั้นมันน่ากลัวเกินไปแล้ว" "หัวหน้า ถ้าเป็นเราจะรับการโจมตีได้กี่ครั้งกัน?" หลิงอี้จางตะโกนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "แค่ไม่กี่วินาทีพวกเราก็คงตายไปนานแล้ว เลิกพูดไร้สาระแล้วรีบถอยไปที่ขอบสนามเร็วเข้า อย่าลืมว่าเทพมังกรสัมผัสดินยังมีสกิลอยู่อีก!" คนอื่นๆ หวาดหวั่นและรีบถอยห่างออกไป สกิลของเทพมังกรสัมผัสดินเริ่มทำงาน ขาแมลงคู่หน้าซึ่งเป็นคู่ที่ใหญ่ที่สุดของมันจู่ๆ ก็ระเบิดแสงเจิดจ้าออกมา สกิล: ตัดเฉือน! ขาแมลงกลายเป็นใบมีดที่ไม่มีวันแตกหัก มันหั่นฟันหลินโม่เซียนอย่างบ้าคลั่ง ชุดเกราะโครงกระดูกสั่นสะท้านและดูเหมือนจะแตกออกในชั่วพริบตา นี่คือการโจมตีด้วยสกิลที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม สายตาของหลินโม่เซียนยังคงนิ่งสงบ เขาเฝ้าร่ายชุดเกราะโครงกระดูกอย่างต่อเนื่อง ขวางการโจมตีของเทพมังกรสัมผัสไว้ได้ถึงสามครั้งติดกัน ในที่สุดเหล่าโครงกระดูกนักรบก็ประจำตำแหน่งจนครบทุกจุดบนหลังของเทพมังกรสัมผัสดิน มีโครงกระดูกนักรบอย่างน้อยหลายพันตัวเกาะอยู่บนร่างยาวหลายร้อยเมตรของมัน สถานการณ์เปลี่ยนไปในทันที แสงสีแดงตกลงมา สกิลสาปแช่งเปลี่ยนจากการลดความเร็วเป็นการสาปแช่งเพิ่มความเสียหาย เพิ่มความเสียหาย 10 เท่า ในขณะเดียวกัน หลินโม่เซียนก็ออกคำสั่ง สกิล: จู่โจมคลั่ง! โครงกระดูกนักรบนับพันตัวระเบิดสกิลออกมาพร้อมกัน ผสานกับการสาปแช่งความเสียหายที่เพิ่มขึ้น 10 เท่า! ทำลายการป้องกันได้ในทันที! เกราะของเทพมังกรสัมผัสดินร้าวและแตกกระจาย ในจังหวะเดียวกันนั้นการโจมตีของจอมเวทโครงกระดูกก็มาถึง ด้วยผลของการเพิ่มความเสียหาย 10 เท่า การโจมตีของจอมเวทโครงกระดูกจึงสร้างความเสียหายมหาศาลให้แก่ศัตรู หลินโม่เซียนไม่ได้อยู่เฉย เขาชูมือหนึ่งข้างขึ้นแล้วชี้นิ้วเข้าหาเทพมังกรสัมผัสดินราวกับปืน สกิล: เขี้ยวโครงกระดูก! เขี้ยวโครงกระดูกระเบิดออกในระยะประชิด เขี้ยวกว่า 1,200 เล่มพุ่งทะลุร่างของเทพมังกรสัมผัสดินทะลุออกไปอีกฝั่ง พร้อมกับเลือดที่สาดกระจาย เขี้ยวแต่ละเล่มอาจไม่ได้สร้างความเสียหายรุนแรงเท่าเปลวเพลิงแห่งวิญญาณ แต่เมื่อรวมกันและระเบิดออกในระยะใกล้ พลังทำลายล้างรวมนั้นสูงกว่ามาก เขี้ยวทั้ง 1,200 เล่มกระแทกเข้าใส่เทพมังกรสัมผัสดินจนหมดสิ้น จากนั้นเขี้ยวชุดใหม่ก็ถูกรัวยิงออกมาไม่หยุด มันสร้างรูโหว่บนร่างของเทพมังกรสัมผัสดินจนนับไม่ถ้วน มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและหมุนร่างอย่างบ้าคลั่ง สกิล: กวาดล้าง! ร่างของมันหมุนไปรอบๆ ราวกับลูกข่าง สลัดโครงกระดูกนักรบส่วนใหญ่บนตัวทิ้งไป โครงกระดูกที่อยู่บนพื้นเองก็ถูกกระแทกจนกระเด็น พลังมหาศาลระเบิดออกมาในจังหวะนี้ ทำให้เหล่าโครงกระดูกนักรบบาดเจ็บไปตามๆ กัน แม่ทัพผู้ล่าแม่มดรีบเริ่มร่ายเวทรักษาเพื่อให้แน่ใจว่าโครงกระดูกนักรบยังคงต่อสู้ต่อไปได้ เทพมังกรสัมผัสดินมีแผลเต็มตัว สภาพของมันดูน่าเวทนา มันคำรามอย่างโกรธแค้นและพ่นละอองหมอกพิษสีเขียวออกมาจากร่างอย่างรุนแรง สกิล: หมอกพิษมรณะ หมอกพิษแผ่ขยายออกไปครอบคลุมพื้นที่หลายพันเมตร และเมื่อเทพมังกรสัมผัสดินเคลื่อนที่ ระยะของหมอกพิษก็เปลี่ยนตาม พื้นดินที่ถูกหมอกปกคลุมต่างละลายและเน่าเปื่อย หมอกพิษนี้มีอานุภาพร้ายแรงอย่างเหลือเชื่อ หลินโม่เซียนยืนอยู่กลางหมอกพิษ ชุดเกราะโครงกระดูกของเขาส่องแสงวาววับ เขาแทบไม่รู้สึกถึงแรงกดดันเท่าใดนัก หมอกพิษที่ดูทรงพลังในสายตาผู้อื่น กลับเทียบไม่ได้เลยกับการโจมตีโดยตรงของเทพมังกรสัมผัสเมื่อครู่ ด้วยคุณสมบัติความต้านทานธาตุ ทำให้ความเสียหายธาตุลดลงถึงสี่เท่า เหล่าโครงกระดูกก็เช่นกัน แม้จะได้รับความเสียหายจากธาตุพิษตลอดเวลา แต่แม่ทัพผู้ล่าแม่มดก็สามารถรักษาพวกมันได้ ทำให้พวกมันตกอยู่ในอันตรายเพียงเล็กน้อย โครงกระดูกกลัวการโจมตีหนักๆ ครั้งเดียวที่รุนแรงจนตายในทันทีมากกว่า แต่สำหรับความเสียหายต่อเนื่องแบบนี้ หากเป็นเลเวล 30 ทั่วไปคงแย่ แต่เมื่อมีแม่ทัพผู้ล่าแม่มดอยู่ มันแทบจะเพิกเฉยต่อความเสียหายน้้นได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น ค่าความถึกของแม่ทัพผู้ล่าแม่มดยังเพิ่มขึ้นจาก 100,000 เป็น 130,000 การจะฆ่ามันให้ตายน่ะ ยากยิ่งกว่าการฆ่าโครงกระดูกธรรมดาเสียอีก เหล่าโครงกระดูกนักรบที่ถูกสลัดออกไปพุ่งกลับเข้ามาใหม่อีกครั้ง การโจมตีของจอมเวทโครงกระดูกไม่เคยหยุดลง เปลวเพลิงเต้นเร่าอยู่ในฝ่ามือของหลินโม่เซียน และเปลวเพลิงแห่งวิญญาณก็ยังคงโจมตีเทพมังกรสัมผัสดินต่อไป หลิงอี้จางและคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ตรงขอบสนามทำได้เพียงกลืนน้ำลาย หมอกพิษบดบังสายตาจนมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน แต่เสียงคำรามของเทพมังกรสัมผัสดินยังคงดังระงมไม่ขาดสาย การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป สิ่งที่พวกเขาทำได้ตอนนี้มีเพียงสวดภาวนาให้หลินโม่เซียนผ่านมันไปให้ได้ ไม่เช่นนั้นไม่ใช่แค่หลินโม่เซียนที่จะตาย แต่พวกเขาทุกคนก็ต้องตายตามไปด้วย แม้จะมองไม่เห็น แต่หลิงอี้จางและคนอื่นๆ ยังคงจ้องมองกลุ่มหมอกพิษโดยไม่กะพริบตา ไม่กล้าแม้แต่จะผ่อนคลายแม้แต่นิดเดียว "เขาจะรอดไหม?" "ท้ายที่สุดแล้วเราทำได้แค่เชื่อใจเขาเท่านั้น" "หัวหน้า คุณเสียใจไหมที่กลับมา? จริงๆ แล้วตอนนั้นเราน่าจะหนีไปแล้ว" เสียใจงั้นเหรอ? หลิงอี้จางได้คำตอบในทันที "ไม่เสียใจ แม้ตอนแรกฉันจะมีความคิดเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง แต่มาคิดดูตอนนี้แล้ว... เราทุกคนต่างเป็นมนุษย์ เราควรดูแลซึ่งกันและกัน อีกอย่าง เขาก็เป็นรุ่นน้องของเรา ต่อให้เขาต้องตายในการต่อสู้จริงๆ คนที่จะพุ่งออกไปรับคมดาบก่อนก็ควรจะเป็นฉันที่เป็นรุ่นพี่" ในตอนนั้นอัศวินในกลุ่มก็หัวเราะออกมา "พูดอะไรแบบนั้นล่ะ คนที่จะพุ่งไปข้างหน้าควรเป็นพวกเราต่างหาก ถึงคุณจะเป็นหัวหน้าแต่คุณก็เป็นสายสนับสนุน สุดท้ายแล้วคุณนั่นแหละที่ต้องอยู่แนวหลัง" คนสองสามคนหัวเราะออกมาดังลั่น ราวกับว่าพวกเขาลืมความน่ากลัวไปชั่วขณะ ภายในหมอกพิษ เทพมังกรสัมผัสดินยิ่งบ้าคลั่งมากขึ้น มันพุ่งเข้าหาโครงกระดูกนักรบอย่างแรง ขาหน้าคู่หนึ่งเปล่งแสงออกมา สกิล: ตัดเฉือน! ขาหน้าเปรียบเสมือนใบมีดเทพเจ้าที่หั่นฟันอย่างบ้าคลั่ง ในพริบตาเดียวโครงกระดูกนักรบตัวหนึ่งก็ถูกหั่นจนเป็นชิ้นๆ ตาย! หลินโม่เซียนถอนหายใจแผ่วเบาในใจ ในที่สุดมันก็รู้ทันจนได้ เขาพยายามดึงความสนใจของมันไว้กับตัวเอง เพราะเขารู้ดีว่าสกิลโจมตีเดี่ยวของศัตรูนั้นเพียงพอจะสังหารโครงกระดูกนักรบได้ในชั่วพริบตา นั่นคือเหตุผลที่หลินโม่เซียนทำหน้าที่เป็นโล่มนุษย์ด้วยตัวเอง เทพมังกรสัมผัสดินสังหารโครงกระดูกนักรบไปหนึ่งตัวแล้วพุ่งตัวเข้าหาจอมเวทโครงกระดูกอย่างรุนแรง มันรู้ว่าจอมเวทโครงกระดูกนั้นเปราะบางกว่า "กระจายตัว!" ด้วยคำสั่งผ่านจิตของหลินโม่เซียน เหล่าจอมเวทโครงกระดูกก็กระจัดกระจายออกไปในทันที เขายังร่ายสกิลสาปแช่งลดความเร็วออกไปพร้อมกัน เทพมังกรสัมผัสดินเคลื่อนที่ช้าลงอีกครั้ง เหล่าจอมเวทโครงกระดูกบินหนีออกไป ความเร็วของเทพมังกรสัมผัสดินลดลงและร่างของมันก็ส่องแสง สกิล: กวาดล้าง! มันกลิ้งตัวราวกับจะล้มลงมา จอมเวทโครงกระดูกไม่กี่ตัวหลบไม่พ้นถูกกวาดกระเด็นไป ร่างของพวกมันแตกสลายกลางอากาศ ตาย! จอมเวทโครงกระดูกก็เริ่มมีการสูญเสียเกิดขึ้นแล้ว "ระดับยังเกือบไม่ถึงจริงๆ สินะ" หลินโม่เซียนรู้ว่าช่วยไม่ได้ เขาจึงอัญเชิญโครงกระดูกจากมิติอัญเชิญออกมาเติมช่องว่างทันที ตอนนี้เป็นการต่อสู้ที่วัดกันว่าใครจะอึดกว่ากัน หรืออาจเป็นเพราะเลเวลของเขายังต่ำเกินไปจริงๆ หลินโม่เซียนเชื่อว่าหากตอนนี้เขาเลเวล 40 การต่อสู้นี้คงไม่หนักหนาสาหัสขนาดนี้แน่