Chapter 942

Published Mar 14, 2026, 04:11 AM

Chapter 942: บทที่ 127 – ทรินิตี้ – การมอบหมายงาน (เล่ม 5) ~~ ทรินิตี้ ~~ รีซกลับมาเมื่อคืนนี้และบอกผมว่าพวกเขาเจออะไรบ้างที่สวนสาธารณะ ซึ่งมันไม่ได้มีอะไรมากนัก ผู้คนเหล่านั้นจากไปหมดแล้วและร่องรอยก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่ต่างๆ กัน ถึงแม้รีซจะค่อนข้างมั่นใจว่าเขารู้ว่าคนส่วนใหญ่พักอยู่ที่ไหน แต่ก็มีบางกลุ่มที่ขับรถออกไป นั่นจึงเพียงพอที่จะบอกเราได้ว่ายังมีคนอื่นในกลุ่มที่ไม่ได้พักอยู่ที่โมเต็ลซอมซ่อแห่งนั้น ยิ่งไปกว่านั้น รีซยังเปิดบันทึกเสียงสุดระห่ำที่เขาได้รับมาจากพวกเด็กหนุ่มที่กำลังคบหาอยู่กับริก้าและอลิสซ่า ไม่ใช่ว่าผมอยากจะยอมรับว่าเรื่องเหล่านั้นเกิดขึ้นจริงหรอกนะ แต่ผมคิดว่าผมคงไม่มีทางเลือกมากนัก และก็นะ ผมจำเป็นต้องยอมรับว่าพวกฝาแฝดโตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว พวกเธอไม่ใช่เด็กน้อยที่ต้องการให้ผมคอยปกป้องอีกต่อไป ไม่ว่าผมจะอยากคิดแบบนั้นมากแค่ไหนก็ตาม วันเวลาเปลี่ยนไปและชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป ไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็ตาม อย่างไรก็ตาม เด็กๆ จะไม่ได้ไปโรงเรียนในวันนี้ ไม่ว่ารีแกนและริก้าจะคิดว่าพวกเธอสามารถปกป้องตัวเองได้มากแค่ไหน แต่เราก็ไม่อนุญาตให้พวกเธอไปมหาวิทยาลัยที่พวกคนเหล่านั้นอยู่ ไม่ใช่แค่โคลวิโอและวอร์ริค แต่รวมถึงคนอื่นๆ ที่เรายังไม่แน่ใจ แน่นอนว่าคนสองคนนั้นไว้ใจได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นแบบนั้น ทาเลีย, แซคคารี่, แซนเดอร์, เซเดน และเซลีย์ก็ต้องอยู่บ้านเช่นกัน สำหรับคนนอกครอบครัว มันคงดูเหมือนว่ามีสถานการณ์บางอย่างในครอบครัวที่เราจำเป็นต้องจัดการ ไม่มีใครสงสัยอะไรแน่นอน โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่าผมกับรีซไม่อยู่ไปนานพอสมควร ….. ไม่ใช่แค่เด็กๆ ของเราเท่านั้นที่ไม่ได้ไปโรงเรียน ลูกๆ ทั้งแปดคนของชอว์นและดีทริชก็อยู่บ้าน ลูกๆ ของโนอาห์ก็อยู่บ้าน และคนอื่นๆ ที่อาศัยอยู่ในเมืองนี้ก็เช่นกัน ส่วนคนที่ไม่ได้อยู่ในโคโลราโดสปริงส์นั้นยังไม่ต้องกังวลมากนักในตอนนี้ เนื่องจากพวกคนเหล่านั้นกำลังจดจ่ออยู่กับการกระทำที่นี่ ผมสังหรณ์ใจว่าทางโรงเรียนคงจะเริ่มสงสัยว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น เมื่อทุกคนที่สนิทกับผมต่างพากันให้ลูกหลานหยุดเรียน แต่มันก็ไม่มีอะไรที่ผมทำได้มากกว่านี้ มันเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องทำ ในตอนนี้ ในขณะที่เด็กๆ ทุกคนอยู่บนหอคอยชั้นบน ผมกับรีซก็กำลังมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของผมอีกครั้ง มีหลายเรื่องที่เราต้องจัดการในช่วงนี้ และในห้องทำงานของผมก็มีการประชุมกันบ่อยขึ้นกว่าช่วงที่ผ่านมา หวังว่าเราจะยุติเรื่องนี้ได้เร็วๆ นี้และมีชีวิตที่สงบสุขกันเสียที เมื่อผมมาถึงห้องทำงานพร้อมกับรีซ คนอื่นๆ ก็อยู่ที่นั่นกันครบแล้ว นั่นคือข้อดีอย่างหนึ่งของคนที่เราไว้ใจ พวกเขาตรงต่อเวลาเสมอเมื่อถึงคราวจำเป็น และมีความภักดีมากพอที่จะอยู่ที่นี่ทุกครั้งที่เราต้องการ พวกเขาซื่อสัตย์จริงๆ และไม่เคยทำให้ผมผิดหวังเลยแม้แต่ครั้งเดียว “อรุณสวัสดิ์ทุกคน” ผมเอ่ยทักทาย “ดีใจที่ทุกคนมากันครบ” “อรุณสวัสดิ์ ทรินิตี้ อรุณสวัสดิ์ รีซ” พวกเขาทุกคนขานรับพร้อมกัน ราวกับว่ามีการซ้อมกันมาก่อนอย่างนั้นแหละ “อย่างที่ทุกคนทราบ เรามีหลายเรื่องที่ต้องหารือกัน เราต้องตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรในคืนวันพรุ่งนี้ เราหยุดพวกคนเหล่านั้นก่อนที่พวกมันจะเล็งเป้าไปที่พวกเด็กสาวไม่ได้ แต่เราจะหยุดพวกมันก่อนที่พวกมันจะทำร้ายใครได้อีก” “ขอโทษนะทรินิตี้ แต่ทำไมเราถึงหยุดพวกมันก่อนที่พวกมันจะเข้าใกล้เด็กๆ ไม่ได้ล่ะครับ?” แลนดอนถามพร้อมยกมือขึ้น “มันจะไม่ดีกว่าหรือหากเหยื่อที่พวกมันหมายตาไม่มีวันได้ติดต่อกับคนเหล่านั้นเลย?” “มันก็ใช่ แต่นั่นจะทำให้พวกมันอ้างได้ว่าพวกมันไม่ได้ทำอะไรผิด เราต้องรอจนกว่าพวกมันจะเผยตัวออกมา แล้วเราถึงจะจัดการพวกมันได้อย่างเด็ดขาด และผมอยากรอเรื่องการสังหารพวกมันไว้ก่อน เราสามารถพูดคุยหรือเค้นข้อมูลจากพวกมัน และอาจจะล่อให้หัวหน้าของพวกมันออกมาช่วยพวกมันก็ได้ มีหลายสิ่งที่เราทำได้จากสถานการณ์นี้ อย่างไรก็ตาม ผมไม่อยากให้พวกเรากลายเป็นปีศาจเสียเองในกระบวนการทั้งหมดนี้” “ใช่ รีซก็พูดแบบนั้นเหมือนกันเมื่อคืนนี้” แลนดอนพยักหน้าพลางมองไปที่รีซ “ผมเข้าใจที่คุณหมายถึงนะ ถ้าเราทำตัวเป็นปีศาจ พวกมันก็สามารถพิสูจน์ได้ว่าสิ่งที่พวกมันทำนั้นถูกต้องแล้ว ผมเห็นด้วยกับรีซ เราต้องใช้วิธีที่เป็นมนุษย์มากขึ้น เราเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีอารยะ ถึงเวลาแล้วที่เราทุกคนต้องเริ่มทำตัวให้สมกับความเป็นอารยชน” “ขอบใจนะแลนดอน” ผมพยักหน้าไปทางเขา “และใช่ เธอพูดถูก เราต้องทำตัวให้เป็นมนุษย์และมีอารยะมากกว่าพวกปีศาจที่กำลังโจมตีเรา จริงๆ แล้วเราก็ทำแบบนั้นมาพักใหญ่แล้ว แต่ก็มีบางครั้งที่เราเผลอไผลไปบ้างในช่วงหลายปีที่ผ่านมา” “เราก็ได้รับอนุญาตให้พลาดกันได้บ้างน่า” เทรเวอร์ยิ้มกว้าง พยายามทำให้สถานการณ์ดูไม่แย่จนเกินไป “ไม่ เทรเวอร์ เราทำไม่ได้ เราต้องเริ่มรักษามาตรฐานให้สูงกว่าที่มนุษย์ทำกัน เราต้องเป็นพลเมืองที่เป็นแบบอย่าง ผมมั่นใจว่าอีกไม่นานมนุษย์ทุกคนก็คงรู้เรื่องของพวกเรา” “ทำไมพวกเขาถึงต้องรู้เรื่องเราล่ะ?” คาร์เตอร์ดูเหมือนจะคัดค้านคำพูดของผม ราวกับว่าเขาและคนอื่นๆ ไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน ผมเดาว่าคงใช่ เพราะพวกเขาไม่ได้มองภาพรวมเสมอไป “ลองคิดดูสิ คาร์เตอร์” ผมจ้องมองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง ผมต้องการให้เขาตั้งใจฟัง “เราไม่แก่ขึ้น และไม่ต้องพูดถึงแม่ พ่อ หรือคุณปู่เลย พวกเขากลับดูเด็กลงด้วยซ้ำเมื่อกลายเป็นอมตะ คุณคิดว่าโลกจะยอมรับพวกเราได้นานแค่ไหนหากเราไม่แก่ลงเลย? ผมอายุเกือบจะสี่สิบแล้ว แต่หน้าตาผมยังเหมือนคนอายุยี่สิบต้นๆ เลย คุณอายุสี่십เอ็ดแล้ว ไม่เคยมีมนุษย์ที่รู้จักคุณมาถามเคล็ดลับความอ่อนเยาว์บ้างหรือไง? แล้วคุณจะบอกพวกเขาว่ายังไงล่ะตอนที่คุณอายุหกสิบหรือแปดสิบ? มันต้องเกิดขึ้นแน่นอน เชื่อผมสิ มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น” “อ...เอ่อ...ใช่ ผมว่าคุณพูดถูก ผมไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นเลย เราจะบอกผู้คนว่าอย่างไรดีเมื่อเราอายุหนึ่งร้อยปีแต่ดูเหมือนคนอายุยี่สิบห้า? พวกเขาต้องรู้แน่ๆ ว่าเราไม่ใช่มนุษย์” “ถูกต้อง” ผมไม่อยากจะทำตัวงี่เง่าแล้วประชดประชันหรอกนะ ดังนั้นผมจึงพยายามอย่างมากที่จะเก็บอาการเอาไว้ แต่ก็นั่นแหละ เขาเข้าใจแล้วและนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ “ผมคิดว่าเราจำเป็นต้องจัดการกับปัญหานี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เราต้องมุ่งเน้นไปที่คดีนี้ก่อน และมันก็กำลังดึงความสนใจมาสู่เราด้วย ผู้คนเริ่มตั้งคำถามว่าทำไมผมกับรีซถึงเข้ามาเกี่ยวข้องกับคดีนี้มากขนาดนี้ และพวกเขากำลังสงสัยว่าทำไมพวกเราที่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่หน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย ถึงได้เป็นคนกุมบังเหียนในเรื่องทั้งหมดนี้ จนถึงตอนนี้เรายังประคองสถานการณ์ไปได้อย่างราบรื่น แต่มันคงไม่นานหรอก” “ผมขอโทษครับทรินิตี้” คาร์เตอร์ก้มหน้าด้วยความละอาย “ผมไม่ได้คิดถึงเรื่องพวกนี้เลย ผมไม่รู้เลยว่าคุณกับรีซต้องเผชิญกับอะไรมานานขนาดไหน ผมจะไม่ขัดจังหวะอีกแล้ว เชิญต่อได้เลยครับ” “ขอบใจ” เมื่อผมได้รับความสนใจจากพวกเขาแล้ว ก็ถึงเวลาบอกทุกคนว่าต้องทำอะไรบ้างในวันพรุ่งนี้ “เราจะสื่อสารผ่านลิงก์จิตเท่านั้นในวันพรุ่งนี้ เราไม่อยากพูดอะไรออกมาหากไม่จำเป็น เราจะมีคนคอยจับตาดูพวกนั้นอยู่ทั่วเมือง พวกมันมีกลิ่นเหม็นเน่าที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งทุกคนจะสัมผัสได้ทันที นั่นจะช่วยให้พวกคุณตามตัวพวกมันได้ง่ายขึ้น เรารู้ว่าพวกผู้ชายพวกนั้นจะเจอพวกเด็กสาวที่ห้างสรรพสินค้า ดังนั้นเราจะมีชุดเฝ้าระวังอยู่ที่นั่น พวกเขาจะรายงานความเคลื่อนไหวของเลสลี่, เอด้า, เซนน่า, เมลิสซ่า และแจ็คกี้ จะมีคนกระจายอยู่ทั่วเมืองเพื่อรายงานให้เรารู้ว่าพวกนั้นไปที่ไหนและเกิดอะไรขึ้นหลังจากออกจากห้าง” “นั่นก็ดีและเข้าใจครับทรินิตี้ แต่แล้วที่สวนสาธารณะล่ะ? เราจะหยุดพวกมันก่อนที่จะถึงที่นั่นได้อย่างไร?” ท่านอาวุโส (Athair mòr) แสดงความกังวลเกี่ยวกับการโจมตีที่อาจเกิดขึ้นจริง ซึ่งเป็นจุดที่ควรให้ความสำคัญ “เราจะไม่หยุดพวกมันจากการไปที่สวนสาธารณะ แต่เราจะหยุดพวกมันที่สวนสาธารณะนั่นแหละ เราจะมีคนคอยเฝ้าสวนสาธารณะหลายคน เราจะตรวจสอบให้แน่ใจว่าพวกเขากำลังจับตาดูจากหลายจุดและคอยอัปเดตสถานการณ์แบบเรียลไทม์ให้คนอื่นๆ ทราบ เราจะไม่ยอมให้เด็กสาวคนไหนได้รับอันตรายเด็ดขาด” “รับทราบ” ท่านอาวุโสดูเหมือนจะยอมรับคำตอบของผมโดยไม่มีข้อโต้แย้ง เขาและคนอื่นๆ พร้อมที่จะเข้าสู่หัวข้อการหารือต่อไปแล้ว “เราจำเป็นต้องใช้เหล่าอัศวินและทหารยามที่อยู่ในเมืองจำนวนมาก เราต้องแน่ใจว่าเราออกไปเป็นทีมและไม่มีใครแอบสะกดรอยตามหรือตกเป็นเป้าหมายเสียเอง กาเบรียลนำเรื่องหนึ่งมาให้ผมพิจารณาเมื่อคืนนี้ เราอาจจะใช้รูนโบราณบางอย่างเพื่อป้องกันตัวเองจากพวกเจแกน (Jaegan) ได้ ด้วยรูนเหล่านี้ อาจมีโอกาสที่เราจะมองเห็นพวกมันได้ในขณะที่พวกมันใช้ผ้าคลุมเพื่อพรางตัว และเราอาจได้รับความคุ้มครองจากแสงที่ใช้สะกดพวกเผ่าพันธุ์เรา พวกคุณทุกคนต้องเตรียมการป้องกันเหล่านี้ไว้ ผมไม่ต้องการให้ใครไปไหนคนเดียวในวันพรุ่งนี้” ผมอธิบายสิ่งเหล่านี้ต่อไปเรื่อยๆ แล้วจึงแบ่งพวกเขาออกเป็นกลุ่มๆ รายชื่อทหารคนอื่นๆ ที่จะเข้าร่วมก็อยู่บนโต๊ะทำงานของผมเช่นกัน ผมจัดแบ่งกำลังพลให้กับกลุ่มคนที่อยู่ที่นี่ ผมต้องการทีมจำนวนมากที่จะคอยประสานงานกัน สรุปแล้วผมได้ทีมทั้งหมด 20 ทีม ทีมละ 5 คน นั่นเป็นจำนวนขั้นต่ำที่ผมพอจะยอมรับได้ในตอนนี้ และผมยังรู้สึกอยู่เลยว่านี่อาจยังไม่เพียงพอต่อภารกิจนี้ นี่จะเป็นปฏิบัติการใหญ่ครั้งแรกของคดีนี้ทั้งหมด และผมจะปล่อยให้มันผิดพลาดไม่ได้เลย ก็นะ อีกแง่หนึ่งคือผมอาจจะใช้คนมากเกินไปจนทำให้ปฏิบัติการพังไม่เป็นท่าก็ได้ มันช่างยากเหลือเกินที่จะตัดสินใจจัดการเรื่องทั้งหมดนี้ อย่างน้อยตอนนี้พวกเขาก็ได้รับหน้าที่และรู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร ต่อจากนี้เราก็แค่ต้องรอจนถึงวันพรุ่งนี้เท่านั้น อยากเห็นอาร์ตตัวละครใช่ไหม? เข้าร่วมกลุ่มเพื่อดูภาพตัวละคร!!! https://www.facebook.com/groups/chancepack

React

Discussion