บทที่ 607 ค้อนเวทมนตร์ หลังจากได้ยินว่าเย่ซวนจะปลูกต้นไม้ให้พวกนาง จูเก๋อเยว่เยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ท่านอาจารย์ ท่านไม่ต้องกังวลไปหรอกเจ้าค่ะ พวกเราจะตั้งใจบำเพ็ญเพียรและทำให้ความปรารถนาของท่านเป็นจริงเอง” เฟิงซีอวิ๋นรีบกล่าวเสริม “พวกเราจะทำตามความคาดหวังที่ท่านอาจารย์มีต่อเราอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ ในอนาคตพวกเราจะต้องกลายเป็นเสาหลักของยอดเขาเมฆาฟ้าให้ได้!” เซียงหยุนยืนงงและไม่เข้าใจว่าพวกนางกำลังพูดเรื่องอะไรกัน แต่ตัวนางสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่โศกเศร้าอย่างชัดเจน นางดึงแขนเสื้อของเย่ซวนแล้วถามว่า “ท่านอาจารย์ ทำไมอาจารย์ของท่านถึงยังไม่กลับมาหาท่านอีกล่ะคะ? หรือว่าเขาไม่รู้ว่าท่านยังรออยู่ที่นี่?” ความคิดของเด็กมักจะไร้เดียงสาเสมอ นางคงยังไม่เข้าใจว่าความตายคืออะไร หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เย่ซวนก็ตอบกลับไปว่า “จะพูดยังไงดีล่ะ อาจารย์ของข้าก็หลับไปเหมือนกัน เขาขี้เกียจมากจนไม่ยอมตื่นขึ้นมาน่ะ” เมื่อได้ยินดังนั้น เซียงหยุนก็ถึงบางอ้อทันทีแล้วกล่าวว่า “อย่างนี้นี่เอง เหมือนกับครอบครัวของข้าและตาแก่นั่นเลย พวกเขาหลับไปกันหมดแล้ว” “ใช่แล้ว...” ในขณะนั้นเอง เด็กน้อยก็พูดขึ้นว่า “อาจารย์ของท่านก็หมกมุ่นกับการนอนเหมือนกัน แถมยังหลับไปนานขนาดนั้นด้วย เขาขี้เกียจกว่าตาแก่นั่นอีกนะเนี่ย” พูดจบ เซียงหยุนก็หันไปมองเย่ซวนแล้วถามเบาๆ ว่า “ท่านอาจารย์ ท่านจะหลับไปแบบนั้นด้วยไหมคะ?” บัดซบ! ลูกศิษย์คนนี้ของเขารับมือนยากจริงๆ เย่ซวนถึงกับอึ้งและไม่รู้จะตอบอย่างไรดี จูเก๋อเยว่เยว่และเฟิงซีอวิ๋นต่างก็หัวเราะออกมาเสียงดัง พวกนางรู้สึกขบขันที่ได้เห็นท่านอาจารย์ของตนไปไม่เป็นแบบนี้ ศิษย์น้องเล็กของพวกนางนี่ช่างพิเศษและไม่เหมือนใครจริงๆ “ข้ายังหนุ่มยังแน่นอยู่ ไม่ต้องหลับยาวขนาดนั้นหรอก” เย่ซวนกล่าวพร้อมเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก จูเก๋อเยว่เยว่ยิ้มพลางเดินเข้าไปหาเซียงหยุน นางกล่าวอย่างอดทนว่า “ศิษย์น้องเล็ก ต่อไปห้ามพูดแบบนี้อีกนะรู้ไหม? มันไม่สุภาพ เราไปแช่งให้คนอื่นหลับตลอดกาลไม่ได้หรอก เข้าใจไหม?” “เข้าใจแล้วค่ะ” เซียงหยุนตอบพร้อมพยักหน้า แต่นางก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมมันถึงไม่สุภาพ ในขณะนั้นเอง เย่ซวนก็นำค้อนเวทมนตร์ออกมา แล้วให้ทุกคนถอยออกไปก่อนจะทุบลงบนพื้น ด้วยเสียงดังสนั่น ต้นระฆังสายลมสีม่วงทั้งต้นก็ถูกถอนรากถอนโคนขึ้นมา แต่ด้วยพลังปราณของเย่ซวนทำให้ต้นไม้ไม่ได้รับความเสียหายแต่อย่างใด เย่ซวนกำลังคิดที่จะย้ายมันไปปลูกที่ที่พักแห่งใหม่ เมื่อเห็นค้อนเวทมนตร์ที่เย่ซวนหยิบออกมา ดวงตาของเซียงหยุนก็เบิกกว้าง นางเดินเข้าไปหาเย่ซวนอย่างเงียบๆ แล้วถามเบาๆ ว่า “ท่านอาจารย์ ถ้าในอนาคตท่านหลับไป ท่านยกค้อนอันนี้ให้ข้าได้ไหมคะ?” ใบหน้าของเย่ซวนมืดลงทันทีโดยไม่รู้จะพูดอะไรดี ค้อนที่เขาถืออยู่นั้นเป็นของคุณภาพต่ำและไม่ใช่สมบัติล้ำค่าอะไรเลย เมื่อเห็นว่าลูกศิษย์ชอบมันมากขนาดนี้ เขาก็รู้สึกจนใจ แต่คำพูดของนางก็บาดลึกเหลือเกิน แม้จะพูดออกมาด้วยความไม่รู้ก็ตาม “เอาอย่างนี้ไหม ข้ายกให้เจ้าตอนนี้เลย ลองถือดูสิ” พูดจบ เย่ซวนก็ยื่นค้อนเวทมนตร์ให้แก่นางโดยไม่ลังเล เมื่อเห็นดังนั้น นางก็คว้าค้อนมาด้วยความตื่นเต้น แต่เนื่องจากค้อนมีน้ำหนักมากเกินไป นางจึงล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกับค้อนในมือ แถมยังกินดินเข้าไปเต็มปากอีกต่างหาก เป็นภาพที่ดูตลกขบขันมาก “แหวะ...” หลังจากอาเจียนออกมาสองสามครั้ง เซียงหยุนก็ลุกขึ้นอย่างฉุนเฉียว นางคว้าค้อนที่สูงกว่าตัวนางเองแล้วพยายามจะยกมันขึ้น เมื่อเห็นว่าแม้แต่เซียงหยุนยังไปไม่เป็น เฟิงซีอวิ๋นก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดหัวเราะออกมา แม้แต่จูเก๋อเยว่เยว่ผู้เย็นชาก็ยังยิ้มออกมาเช่นกัน ดูเหมือนว่าบรรยากาศบนยอดเขาเมฆาฟ้าจะดีขึ้นมากหลังจากที่เด็กน้อยคนนี้ปรากฏตัว นี่เป็นสัญญาณที่ดี หลังจากลุกขึ้นยืน เซียงหยุนก็กะน้ำหนักของค้อนเวทมนตร์ให้คุ้นมือก่อนจะตะโกนว่า “ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะมีค้อนที่ข้ายกไม่ไหว!” นางรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีแล้วเหวี่ยงค้อนเวทมนตร์ขึ้นฟ้าทันทีก่อนจะฟาดไปข้างหน้า มันกระแทกเข้ากับก้อนหินขนาดใหญ่ตรงหน้าจนเกิดเสียงดังสนั่น แล้วหินก้อนนั้นก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เย่ซวนตกตะลึงเมื่อได้เห็นเช่นนั้น ต้องเข้าใจก่อนว่าเด็กน้อยคนนี้ยังไม่ได้เริ่มต้นก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรเลยด้วยซ้ำ แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปที่อยู่ในจุดสูงสุดของขั้นเส้นชีพจรวิญญาณก็ยังไม่สามารถเทียบกับพละกำลังของเซียงหยุนได้เลย หากนางเริ่มบำเพ็ญเพียร พละกำลังของนางจะไปถึงระดับไหนกัน? ความอยากรู้อยากเห็นของเย่ซวนพลุ่งพล่าน เด็กน้อยคนนี้มีพรสวรรค์ที่น่าทึ่งจริงๆ เขาต้องสั่งสอนนางให้ดี เมื่อนางโตขึ้น ด้วยนิสัยแบบนี้ ใครจะกล้ามาหาเรื่องนางกัน? หากมีตัวประกอบเล็กๆ น้อยๆ มาหาเรื่องพวกเขาล่ะก็ เขาก็แค่ปล่อยนางออกไป ไม่ว่าใครหน้าไหนนางก็จะทุบด้วยค้อนของนางให้หมด ภาพที่เขาจินตนาการไว้นั้นดูเท่ไม่หยอก ในอีกด้านหนึ่ง เซียงหยุนอ้าปากค้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่านางทุบหินก้อนยักษ์แตกได้อย่างง่ายดายเพียงใด “โอ้พระเจ้า ข้าแข็งแรงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!” นางไม่คิดเลยว่าค้อนที่ดูธรรมดาๆ เล่มนี้จะมีพลังมากขนาดนี้ ด้วยค้อนเวทมนตร์เล่มนี้ ในอนาคตนางจะสามารถสั่งสอนใครก็ตามที่นางไม่ชอบหน้าได้แล้ว เมื่อคิดได้ดังนั้น หัวใจของนางก็พองโตด้วยความสุข นางกระโจนเข้าหาเย่ซวนแล้วเอาหน้าถูไถกับขาของเขา “ท่านอาจารย์ ท่านดีที่สุดเลย ข้าชอบค้อนเล่มนี้มากค่ะ! ฮิฮิฮิ...” “นับจากนี้ไป ใครทำให้ข้าไม่พอใจ ข้าจะทุบมันให้หมด!” นางฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู และหัวเราะออกมาด้วยท่าทางที่ดูร้ายกาจเล็กน้อย...