บทที่ 2084การพักรบ ดาวิส หายใจลึกๆ เพื่อให้หัวใจของเขากลับสู่ความสงบ มันใช้เวลาทั้งหมดสิบวินาทีของเขาในการทำเช่นนั้น ขณะที่ มิเรีย สังเกตเขาอย่างเงียบๆ ภายในใจ เอลเลียก็รู้สึกอยากร้องไห้เมื่อเห็นใบหน้าที่หนักใจของเขา เหตุผลที่เธอเตือนมิเรียว่าไม่ควรบอกเขาก็เพราะอาจทำให้หัวใจเขาแย่ลง เธอคิดหนักว่า มีวิธีที่ดีกว่าในการบอกเขา แต่ตามคำพูดของมิเรีย การรอช้าจะทำให้เรื่องสายเกินไปแน่ๆ “น้องสาวของฉันจะเริ่มแสดงการเปลี่ยนแปลงจริงๆ เมื่อไหร่?” “สำหรับสวรรค์ชั้นสูงจะเริ่มส่งผลต่อเธออย่างจริงจังเมื่อเธอเริ่มกลายเป็นอมตะ จนกว่าจะนั้น คุณอาจมีโอกาสพักผ่อน แต่อย่างไรก็ไม่มีการรับประกัน หากสวรรค์ตรวจพบว่ามีความผิดปกติใหญ่หลวง พวกเขาจะส่งกองทัพของตนออกมากำจัดมัน ไม่ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ตาม เธอจึงปลอดภัยจากอิทธิพลนั้น เพราะว่าในโลกนี้มีบางอย่างที่แตกต่าง” “มหาเทพของโลกนี้…” ดาวิส กระพุบปากอย่างอับอายขณะที่คิด เขายังไม่ได้พ่ายแพ้ต่อแคลามิตี้ไลท์เลย แต่ปัญหาใหม่ได้เกิดขึ้นแล้ว เหมือนกับว่าเป็นเรื่องของคนทั่วไป “ไม่ใช่เลย มันเคยอยู่ที่นั่น…แต่ซ่อนอยู่…รอจังหวะที่จะขึ้นมาอีกครั้ง…” แค่คิดว่า คลาร่าอาจเปลี่ยนใจและทำการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ทำให้เขารู้สึกสั่นสะเทือน ตอนนี้ดาวิสเริ่มเข้าใจความสงสัยของมิเรียเกี่ยวกับเฟลล์เฮฟเว่น เขายังจำความกรีดร้องของเธอที่บอกว่า “ของขวัญอาถรรพณ์นี้ทำให้คนหลงความอัศจรรย์แต่กลับทำลายชีวิตของหมดฮอม…และเรียกเขาว่าโง่เขลา” “ฮ่า…” เขาไม่สามารถหยุดตัวเองจากการยิ้มแหะๆ ในความทรงจำ เหมือนว่าเหตุการณ์นั้นเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ “ดีอยู่แล้ว ไม่ว่ากรณีใด คลาร่าจะทำตามที่คุณสั่งโดยใจของเธอเองได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะเธอเป็นเพียงฝ่ายที่ถูกบังคับ ทำให้ฝ่ายอื่นยอมตาม นั่นจึงไม่ทำให้ฉันต้องปิดกั้นการเพาะปลูกของเธอ หรือขวางไม่ให้เธอได้รับสิ่งที่เธอสมควร แต่ถ้าเธอควบคุมตัวเองไม่อยู่ ฉันก็จะเพียงแค่กักขังเธอไว้ในบ้านเท่านั้น” “คุณคิดว่ามันจะเป็นเช่นนั้นหรือ?” “อาจจะ…” แต่มิเรียก็ยังคงถามต่อ “แม้ว่าคุณจะพยายามขยายความทำให้เธอตายแล้ว復活ใหม่ เธอจะยังคงมีรูปร่างอาถรรพณ์นั้นอยู่ การเลือกเดียวที่เหลือคือให้เธอเกิดใหม่ ช่องทางเดียวที่เธอจะมีชีวิตรูปแบบที่ดีกว่าคือการใช้ผลของต้นเส้นทางหลังความตายแห่งวีเรเดียน หากเธอเริ่มกลายเป็นอมตะ ผลนั้นก็จะไม่มีประโยชน์” “คุณพูดถูก แต่คุณมีหลักประกันอะไรที่เธอจะไม่กลับมามีรูปร่างอาถรรพณ์เดียวกันอีกเมื่อเธอเกิดใหม่?” … คำพูดของดาวิสทำให้มีเรียอึ้งไร้คำพูด เธอไม่มีหลักประกันใดที่จะรับประกันว่าสิ่งที่คาดการณ์จะไม่เกิดขึ้น หากมันเกิดขึ้น คลาร่าอาจกลายเป็นการเสียไปโดยไม่มีหวัง ทำให้เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ “ดีจัง ขอบคุณที่แจ้งข้อมูลสำคัญนี้ให้ฉันฟัง” ตาของมิเรียขมวดคิ้ว “แล้วคุณจะไม่ขวางเธอไหม?” “ไม่” เขาตอบ “หากคุณกลัวและอยากหยุดเธอ การร่วมมือของเราจะจบลงตรงนั้น ทำให้กลายเป็นศัตรู อย่าบังคับให้ข้าต้องทำเช่นนั้น” “กลัวอยู่แล้ว ฉันไม่แน่ใจว่าเธอจะพัฒนาการในระดับเพาะปลูกของเธอจะเทียบเท่ากับฉันได้มั้ย แต่อย่างไรก็ตาม เราทั้งคู่ก็รู้ดีว่าเธอหลงรักน้องสาวของเธอขนาดไหน ดังนั้น อย่าวันใดวันหนึ่งที่จะกลายเป็นคนบ้าและเสียใจเมื่อเรื่องร้ายเกิดขึ้น หากเช่นนั้น ฉันจะไม่ให้เอลเลียกับคุณ” … ดาวิส กระทำการยกไหล่ แล้วหันกลับเดินออกไป พร้อมมอบมือไหว้ “เจอกันใหม่นะ” ปากของมิเรียแห้งเกร็งเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาออกไป ทำให้เธออายงงค้าง “น่าเกลียด” “อะไรคือ…?” เอลเลียถาม “วิธีที่เขากระทำต่อหน้าฉันอย่างนอบน้อม แต่กลับเรียกร้องความรู้ของฉันโดยไม่มีอาย จนไม่เข้าใจว่าเขาควรเป็นศิษย์ของฉัน อยู่ใต้ร่มเงาฉันเพื่อความปลอดภัย? เขาไม่เข้าใจว่าเขาเพียงแค่ทำให้เวลาเดินช้าเท่านั้นเอง?” … เอลเลียไม่พูดอะไร ก่อนที่จะเห็นมิเรียออกจากที่นั้นด้วย (ขณะนี้ฉันทำอะไรไม่ได้ทั้งคู่ แต่เพียงเท่านั้นจนกว่าฉันจะได้ร่างจริงของตัวเอง…!) เอลเลียเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น รอคอยจังหวะที่เหมาะสม ไม่เคยหลุดจากการเรียน เมื่อไหร่ก็เคลื่อนตัวดูดซึมความรู้ของมิเรียเป็นอย่างรวดเร็ว เหมือนสัตว์กินทั้งหมด หลังจากการสนทนา ดาวิสได้พบกับเชอร์ลีและคลาร่า ก่อนจะเดินทางไปที่ฟีรเซนไอส์แลนด์ ที่ซึ่งพวกเขาพบกับอิศมนตรีแห่งฟีนิกซ์น้ำแข็งและอีกหนึ่งอิศหมินท์ผู้ซึ่งเป็นผู้ถือไฟคือนั่นคือฟลาเมโรส ทั้งนี้คลาร่าถูกเนรเทศ ในขณะที่เชอร์ลีได้รับสิทธิ์สืบท droits เลือดของทั้งสอง แม้ว่าเขาจะบอกว่าไม่จะขวางคลาร่าในการสืบทอดที่สมควร แต่เขากลับส่งเธอกลับไปด้วยสีหน้าขอโทษและขอบคุณที่แผลง Yet หน้าของเขาเต็มไปด้วยความอายและความอับอาย อย่างไรก็ตาม ในใจของเขา เธอเป็นเหมือนเทวดาที่ไม่สนใจเรื่องนี้เลย และถึงแม้จะสนับสนุนเชอร์ลีในฐานะพี่สะใภ้ให้ได้รับมรดกอิ่มตัว “ดาวิส โลเรต์.” เสียงไพเราะที่ทำให้เขาตื่นจากความหลงใหล ทำให้ดาวิสเงยหัวพบว่าเขาอยู่ที่คลังขุมทรัพย์ มีผู้หญิงที่ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตเหนือมนุษย์ แต่งกายด้วยชุดสีขาวลายฟีนิกซ์ ผ้าคลุมสีขาวปกคลุมใบหน้าทำให้รูปลักษณ์ของเธอคลุมเครือ เป็นเพียงภาพเงาของวิญญาณที่เหลืออยู่ ด้วยความประหลาดใจ ดาวิสพบว่า ฟรอสโรส ผู้เป็นอายศหมดวิญญาณผู้เกี่ยวกับฟีนิกซ์น้ำแข็ง ได้เปลี่ยนรูปแบบเป็นร่างมนุษย์ “คุณดูเป็นอย่างไรกันอยู่ล่ะ?” “จริงหรือ? หากคุณแยกความสนใจแล้วโอกาสที่เรื่องนี้จะดำเนินไปอย่างราบรื่นจะลดลง” ดาวิส หายใจลึกก่อนจะส่งรอยยิ้มที่เป็นสัญลักษณ์ของเขา “ฉันสบายดี ครับ ฟรอสโรส” “…” ฟรอสโรสที่ประหลาดใจที่มนุษย์คนนี้ด่ารับรองเธอโดยตรง คิดว่า “ไม่เป็นหัวหน้าฉันนะ ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะชื่นชมเธอ เพราะเธอ bereits ตายแล้ว” “ไม่เป็นเช่นนั้น คุณสมควรได้รับคำชื่นชมสูงสุด” ดาวิส ค่อยยิ้มพร้อมจัดมือไห้ชนแก้วเล็กน้อย ขณะที่ทำให้ศีรษะเอียงเล็กน้อย “ข้าขอคุณในเรื่องนี้” ฟรอสโรสไม่สามารถทำความเข้าใจความหมายของเขาได้ แต่ดาวิสรู้ว่า ผ่านการเนรเทศคลาร่าโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอจึงช่วยคลาร่าไว้โดยไม่รู้ตัว ต่อจากนี้ เธอได้ตัดสินใจให้เชอร์ลีได้รับเลือดของเธอ ความขอบคุณของดาวิสต่อฟรอสโรสนั้นมากกว่าที่เขารู้สึกต่ออายุเก่าแก่ของการ์ฟิน “อีกครั้ง” ฟรอสโรสพยักหน้าแล้วกางคิ้ว “ทำไมถึงต้องการวิญญาณที่เหลือของเรา? คุณบอกว่าเราสามารถคุยเรื่องนี้ต่อหลังนี้ให้เสร็จสิ้น” ในทันที อีกผู้หญิงที่แต่งกายด้วยชุดสีแดงเช่นไฟ ปรากฏอยู่ข้างๆ ฟรอสโรส เสียงของเธอเต็มพลัง ซึ่งก็คือผู้หญิงในตำนานอย่างฟลาเมโรส แห่งฟีนิกซ์ไฟ แม้ว่าหน้าของพวกเธอจะดูคล้ายกันอยู่แล้ว ดาวิสสามารถพูดได้ว่าเหมือนกันหมด รอยยิ้มของดาวิสกลายเป็น מבarrassed เมื่อได้ยินคำถามของพวกเธอ เขาพูดว่า “พวกคุณอาจถือเป็นผู้สร้างประโยชน์ให้ข้าพเจ้า ดังนั้นมั่นใจได้เลยว่าข้าจะไม่ทำอะไรบ้าๆ นอกจากจะใช้วิญญาณของคุณเพื่อเสริมสร้างตัวเองเท่านั้น คิดว่ามันเหมือนการหมักหม app นั้น” “ไม่ใช่หรือว่านี่คือการไม่ทนรับสิ่งใดที่ทำให้ไม่บริสุทธิ์?” ฟลาเมโรส กะพริบตา ทำให้ดาวิส หัวเราะอายๆ “ถ้าอย่างนั้นก็เป็นเรื่องน่าเสียดาย” เขาวางมือกว้างและเดินผ่านพวกเธอ เข้าหาเชอร์ลี ที่ได้เริ่มทำสมาธิเพื่อสร้างความสงบภายใน เช่นเดียวกับดาวิส เชอร์ลี ได้ปล่อยวางความรู้สึกผิดที่ได้แย่งชิงมรดกจากคลาร่า แล้วเปิดตาขึ้นด้วยความร้อนแรง “หลังจากนี้ ฉันจะทำให้ได้เต็มที่เพื่อหาของมีคลาร่า” เธอได้สาบานในใจและยิ้มให้ดาวิส “มาทำเลย!” “แน่นอน” ดาวิส ยิ้มอย่างเย็นชา ขณะที่มือของเขากระทำการเอื้อมร่างกายจนเสื้อผ้าของเขาถูกเปิดออก ทำให้เหลือเพียงเสื้อผ้าและกางเกงที่ยังคงต้องถอดต่อไป ใบหน้าของเชอร์ลีแข็งtxt แล้วริมฝีปากสั่นเล็กน้อย “ว่ะ— ฉันกำลังทำอะไรอยู่?” “ทำไมคิดว่าฉันส่งคลาร่าออกไป? เราจำเป็นต้องกลายเป็นอย่างใกล้ชิดเพื่อควบคุมการไหลของพลังที่ปล่อยออกมา” “ขอแค่ว่าอย่างน้อยก็เป็นเช่นนี้หรือไม่?” ฟลาเมโรส และฟรอสโรส ทำแสดงออกผ่านรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุม แต่ทำให้เชอร์ลีประหลาดใจเมื่อเห็นว่าพวกเธอทำการยอมรับโดยการหัวเราะ “เสียใจจริงๆ ที่ว่าเป็นแบบนี้ แต่มันก็หมายความว่าคุณต้องเผชิญความเจ็บปวดกับเธอไปด้วย คุณเข้าใจใช่ไหม?” ฟรอสโรสกล่าว “ฉันเข้าใจ” ดาวิสทำการพยักหน้าอย่างจริงจัง ทำให้พวกเธอทำการยอมรับเช่นกัน ใบหน้าของเชอร์ลีกลายเป็นอาการไม่สบายใจ แต่นับแย้งหลังจากที่รู้ว่าทั้งสองเป็นวิญญาณที่ตายแล้ว ความรู้สึกของเธอจึงกลายเป็นสงบในแบบแปลกประหลาด แต่แก้มของเธอแดงซึ้งอยู่ดี ปากของเธอทำท่าให้รูปทรงแปลกประหลาด ทำให้เห็นว่าเธอมีความสุขในความลับบางอย่าง “เริ่มเลย” การจัดตั้งรูปแบบส่องแสงสว่างล้อมรอบเชอร์ลี ทั้งนี้กล่องผลึกแข็งแข็งในหน้าก่อนเปิดออก เปลี่ยนเป็นสีแดงอุ่นขณะเคลื่อนใกล้เธอและรวมเข้ากับร่างกายของเธอ