บทที่ 2279 ตัวตนเก่า ในด้านของสายพันธุ์สัตว์วิเศษ เต่ากระจกอ็อบซิเดียนยังคงนั่งอยู่โดยตรงข้ามกับจักรพรรดิคำสั่ง เธอสวมผ้าคลุมบนใบหน้าและเสื้อคลุมสีดำ จึงทำให้เธอเหมือนกับแฟรี่มิริยา แต่ยังคงทรงผมเหมือนกับแฟรี่มิริยา ตลอดเวลาเธอเคยปิดตาไว้ตลอด แต่มันทำให้การสั่นของพระราชาขั้นเทียนที่เธอมีนั้นมองเห็นได้ง่าย ทำให้รู้สึกถึงความอยากรู้อยากเห็น แล้วเมื่อบรรพบุรุษของโรงพยาบาลฟิสิกซ์ไทม์พยายามวิจารณ์โดยไม่carefully พูดถึงว่า "สัตว์ว่างเปล่า" เธอเกือบจะโกรธจนถึงขั้นเป็นศัตรู แต่เมื่อได้ยินคำพูดของจักรพรรดิแห่งความตาย ทรงเคารพเขาเท่ากับใครๆ ทั้งหลาย ขณะนี้ หลังจากจักรพรรดิแห่งความตายทำให้บรรพบุรุษของโรงพยาบาลฟิสิกซ์ไทม์ขอโทษแซ่บสายพันธุ์สัตว์วิเศษ เธอจึงได้คลายความตึงเครียดและส่งสายตาเชิญชวนขอบคุณให้จักรพรรดิแห่งความตาย ด้วยความเห็นว่าเขาไม่ได้เลวร้ายอย่างที่พวกเขาคิดไว้เมื่อท้าให้แฟรี่มิริยาต้องท้าทาย “สายพันธุ์สัตว์วิเศษยอมรับการขอโทษของท่าน” การตึงเครียดในบรรยากาศหายไปทันทีที่เธอพูดเสร็จ แต่เต่ากระจกอ็อบซิเดียนระดับกษัตริย์และคนอื่นๆ ยังคงประหลาดใจกับสิ่งที่จักรพรรดิแห่งความตายกล่าวว่า “สัตว์ว่างเปล่าไม่มีวิญญาณ” พวกเขาต่างถามว่า “พวกมันยังมีชีวิตได้อย่างไร หากไม่มีวิญญาณหรือแม้แต่สติ?” “ดี” จักรพรรดิแห่งความตายพยักหน้าก่อนที่จะส่งสายตาให้บรรพบุรุษของโรงพยาบาลฟิสิกซ์ไทม์ก่อนจะเอนเข็ม 180 องศา “เข้าใจว่า everyone รู้สึกว่า household ของพวกเขา รวมถึงคนใกล้ชิด ต่างกำลังถูกสังหารโดยสัตว์ว่างเปล่า อย่างไรก็ตาม ฉันรับประกันว่า สัตว์ว่างเปล่า แม้จะดูเหมือนกับสัตว์วิเศษ แต่ไม่มีความสัมพันธ์กับพวกเขาเลย แม้แต่สัตว์วิเศษเองก็เกือบทั้งหมดถูกทำลายโดยพวกมัน” สายพันธุ์สัตว์วิเศษจึงก้มศีรษา พวกเขาต่างรู้ว่า หากไม่มีแฟรี่มิริยาและจักรพรรดิแห่งความตาย พวกเขาคงต้องตายแล้ว จักรพรรดิคำสั่งและจักรพรรดิผู้ปกปักรักษาค้ำรักษาก็เริ่มสั่นเครือเมื่อความทรงจำของอีเทอร์ที่ทำการทรยศต่ออีกฝ่ายและทำให้สัตว์ว่างเปล่าตามติดไล่แบบ ทำให้พวกเขาต้องไล่เข้าไปในมิติเล็กของตนเองอย่างอับอาย หวาดกลัวว่า หากช้ากว่าเล็กน้อยชีวิตของพวกเขาจะสูญหาย การคิดว่าแผนกOrganizationของตนถูกทำลายและทรัพยากรถลาดหลอม ทำให้ร่างกายของพวกเขาสั่นเทิ่ง พวกเขาใฝ่ใจที่จะได้ขึ้นสู่สวรรค์และเริ่มชีวิตใหม่ แต่เมื่อเห็นว่ายังมีสัตว์ว่างเปล่าหลายต่อหลายพันตัวในโลกแรกเหนือ ยังไม่กล้าเลยที่จะออกจากที่นี่ “ตอนนี้ ฉันมาที่นี่เพื่อดูว่าเรื่อง談พูดคุยเป็นอย่างไร แต่เห็นว่า มีการขัดจังหวะบ่อยๆ จากความทรงจำในอดีต” ทุกคนหันมามองบรรพบุรุษของโรงพยาบาลฟิสิกซ์ไทม์เมื่อเขาตะโกนบ้าๆ ว่า “ทำไมถึงถูกทำให้เป็นแกะหมักหมมเมื่อทุกคนผิดทั้งนั้น” ขณะนั้น บรรพบุรุษสองรูปสถิตย์ของจักรพรรดิแห่งความตายกระพริบแสงสว่างเหนือธรรมชาติและความตาย ทำให้ทุกคนต้องค้างความตายและรู้สึกอึดอัด ทั้งลมหายใจติดขัดและอากัปกิริยาที่เคยควบคุมของพวกเขาตอนนี้ยังรู้สึกอัดแน่นเข้าไปในร่างกาย ขณะนี้ มีเพียงวิญญาณหนึ่งและร่างสัตว์วิเศษที่ปล่อยการปรากฏตัวของตนออกมาอย่างคลื่นคลื่นใหญ่ ทำให้อากัปกิริยาของพวกเขาถูกบีบให้เข้าไปในร่างกายทั้งหลาย ในขณะนี้ ทั้งสองรูปที่อยู่ที่นี่จับตาชี้ไปยังผู้หญิงสองคนที่คลุมหน้าอยู่ข้างจักรพรรดิแห่งความตาย ทั้งสองสาวที่มีผ้าคลุมและผมสีดำเปลี่ยนเป็นสีม่วงมีดวงตาสีฟ้าคมและสีทองแดงสว่าง ทำให้ความคิดของทุกคนหยุดนิ่งและไม่สามารถต่อต้านได้ ต่อหน้ารูปเหล่านี้ ทั้งหมดพวกเขารู้สึกว่า ความตายเป็นทางเลือกเดียวหากพยายามโจมตี จักรพรรดิแห่งความตายชี้มือไปที่เอลเดียและนาเดียด้วยทั้งสองมือแล้วพูดว่า “ตามที่ทุกคนเห็น ฉันแทนทุกเผ่าพันธุ์” “ภรรคร่วมสมัยของฉันเป็นมนุษย์ แต่ต่อมากลายเป็นแฟรี่ ทั้งหลายรู้จักเธอในฐานะ ‘แม่มดฮักโซ่’ แต่เธอมีหัวใจที่ดี ผ่านเหตุการณ์ที่ไม่เป็นธรรม ตอนนี้ฉันมองเธอเหมือนกับคนที่ฉันรักด้วยความเอาใจใส่” หัวใจของสตรีในที่นี้สั่นสะท้านเมื่อเห็นสายตาอันอ่อนโยนของจักรพรรดิแห่งความตาย ทำให้เขาเป็นผู้ชายที่สามารถเอาชนะทุกสรรพสิ่งเมื่อถึงเวลา และความรักของเขาเป็นสิ่งที่ลึกซึ้งที่สุด ทั้งสองโลก “ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย เอลลินีว่ายังคงรักเขาต่อไป หลังจากที่เธอออกแค้นและทำลายศัตรูของเขา” “…… คำพูดสุดท้ายของเขากระทั่งทำให้หลายคนเกือบล้มเหลว เพราะฟังแล้วไม่น่าเชื่อ “อ๊า ฮ่า ฮ่า~” ในขณะเดียวกัน เอลวี้น็อค บลัสซ์หนักมากเมื่อเห็นการสะท้อนภาพของเธอจาก “จักรพรรดิแห่หมัดมืดอ็อธเพลส” พี่สาวของเธอหัวเราะจนล้มเลิกความสงบ บางคนทำลายพื้นไปกับหัวเราะจนร้องจนเกือบเป็นอัมพาต “คุณ!” โดยเฉพาะมิงชิและฟิออเรสที่ทำให้ความตื่นตระหนกบรรลุระดับสูงสุด ทำให้หูของเอลวีน็อคแดงไปด้วยความอาย เธอจับฟันแน่นและเฆี่ยนพวกเขา แล้วมองตรงไปที่ภาพสะท้อนนั้น เพราะเธอไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไร ยิ่งไปกว่านั้นเธออยากให้ทุกคนกลัวเธอ “显而易见嘛？” เอลวีน็อคพูดกับพวกเขาในขณะที่ยังคงเฝ้ามองภาพนั้น “ทำไมถึงยังคงทำตัวว่าเลวต่อโลก ทั้งที่ความจริงแล้วเธอไม่ใช่แบบนั้น?” อิซาเบลล์และชิลลีย์พกอีเทอร์นาและเซลีเซียมาด้วย แต่ทั้งคู่ให้อาหารกับเด็กโดยใช้ขวดนมที่เก็บนมจากตัวแม่ของพวกเขา เอลวีน็อคมองเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขา แล้วทำ Wunschy smiles ที่ทำให้พวกเขาต้องช็อค ทำให้พวกเขาเห็นว่า เอลวีน็อคที่พวกเขาคุ้นเคย กลับเปลี่ยนเป็นคนที่มีรอยยิ้มอันสว่างไสว ทำให้พวกเขาตะกายในความประหลาาื่าจนอดยิ้มตาม ทุกคนที่หัวเราะอยู่ชะงัก จากความเปลี่ยนแปลงนี้ ด้วยเหตุที่เอลวีน็อคเคยรักษาความเย็นชาและห่างไกลมาตลอดหลังจากเหตุการณ์นั้น การได้เห็นเธอหัวเราะกว้างขวางทำให้พวกเขารู้สึกแปลกประหลาด แต่ชิลลีย์ ผู้เคยพูดคุยกับเอลวีน็อคที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสา ทราบว่า รอยยิ้มแบบนี้คือ “เธอกลับสู่รูปแบบเดิมของเธอแล้ว” ‘เธอ回来แล้ว…’ ชิลลีย์ Tears ไหลออกมาจากตาพร้อมความรู้สึกอุ่นใจ --- (translation continues with remaining paragraphs as per original structure) (จบการแปล)