หมาป่าที่หยุดนิ่ง ดาวิดและคนอื่น ๆ จดจ่อมองเงาที่กำลังเดินจากไป เมื่อรองปลัดศึกออกจากที่นั้นแล้ว ตามที่กล่าวไว้ เหมือนกับว่าได้ถอดความกดดันอันหนักหน่วงออกไปจากบ่ไหล่ของพวกเขา "โอ้ ดีมากเลย… ฉันอยากมีรองปลัดศึกแบบนี้สำหรับตระกูลใหญ่ของฉันในอนาคตบ้าง…" ดาวิด忍不住轻笑一声，坐在นาตาฮีที่นุ่มฟูและหล่อเลี้ยงขนหมาป่าของเธอทำให้เขาตะแคลง เอลเดียยังคงลอยอยู่ แต่ร่างกายของเธอสั่นเท/admin เอฟเวลินก็ทำท่าเหมือนดาวิด ล้มลงเหมือนที่เขาตะแคลงโดยไม่มีแรงสู้ พลันดูเหมือนจะอ่อนแรงลงทั้งหมด เพียงคนเดียวที่ไม่ถูก Influence โดยแรงกดของหมาป่าพระเจ้าผู้ Immortal King คือนาตาฮี เธอปลิวหายใจลึกๆ ซึ่งเต็มไปด้วยความปลอบใจ ก่อนจะผลักเปลือกปากให้กว้างแสดงรอยยิ้มแบบมีความสุข เนื่องจากความที่เธอหลบหนีมาจากการรับรู้ของหมาป่าพระเจ้าผู้ Immortal King ทำให้เธอรู้สึกว่าได้พบความภาคภูมิใจอันยิ่งใหญ่ "โชคดีที่คนในเสื้อสีแดงสีครามไม่ได้เปลี่ยนเป็นฟีนิกซ์ไฟอื่น ๆ บางทีหากเป็นเช่นนั้นแล้ว ฉันอาจจะไม่สามารถแฝงตัวอยู่ในความเปลี่ยนแปลงที่เข้มข้นของเขาได้เลย" เพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าใกล้จะถึงขีดสุดที่อาจทำให้การหลบหนีของเธอพังทลายเมื่อหมาป่าพระเจ้าผู้ Immortal King ที่สีแดงสีครามเริ่มปล่อยพลังออกมา เธอถึงกับเหงื่อแตกอยู่ในใจ เห็นว่าเธออาจเสียความมุ่งมั่นและทำให้การปกปิดล่มสลาย หากเป็นเช่นนั้น พวกเขาจะถูกทำลายภายในไม่กี่วินาทีถ้าหมาป่าพระเจ้าผู้ Immortal King ไม่ยอมเก็บตัวเองไว้อีก "‘การหายตัวที่ไม่อาจถูกแตะต้อง’ ที่เธอพูด… เป็นเทคนิคของสายพันธุ์หรือ?" "เป็นครับ, Expert" นาตาฮีตอบอย่างมั่นใจ ยกเสียงดังพร้อมประกาศว่า "ตามความทรงจำที่สืบทอดของฉัน ฉันมีเทคนิคสายพันธุ์ทั้งหมดเก้าชนิด หากขาด ‘การหายตัวที่ไม่อาจถูกแตะต้อง’ ที่มาจากสายเลือดหมาป่ามืด-แสงอาทิตย์ตกสีครูดำ ไม่มีเทคนิคนี้ เราคงถูกจับได้เสียแล้ว การหลบหนีพื้นฐานของฉันคงไม่สามารถต่อกรกับสัญสัมผัสของหมาผู้ Immortal King ได้เลย" ดาวิดพยักหน้ารับทราบ แต่ในขณะเดียวกันก็忍不住รู้สึกตื่นเต้น เขาเห็นว่านาตาฮีได้เก็บพลังของสายเลือดเก่าทั้งหมดไว้ และพวกมันถูกบูรณาการเข้ากับธรรมชาติที่ “ความตาย” ของเธอ ทำให้พลังเหล่านั้นมหัศจรรย์ยิ่งขึ้น แต่พวกมันถือเป็น “ผู้แปลกประเภท” ในหมู่หมาผู้มีพลังวิเศษ และมักถูกกด discrimination อยู่เสมอ การที่สายพันธุ์เหล่านี้ถูกมองว่าแตกต่างเป็นวิธีการของหมาผู้มีพลังวิเศษในการเคลื่อนที่ อะไรก็ตามที่เป็นสายพันธุ์ของพวกเขาแต่ไม่ตรงกับรูปแบบที่พวกเขาคาดหวัง จะถูกมองว่าเป็นการดูถูบรรทัดทิ้ง ดังนั้นจึงเป็นการกล่าวโทษสายเลือดที่พวกเขาภาคภูมิใจ หากทำลายมันถือเป็นการบาป และหมาผู้ที่อ่อนแอไม่สามารถต่อสู้กับการ discrimintary ได้ แต่อย่างไรก็ตาม ดาวิดยังคงสงสัยว่า “นาตาฮี” แตกต่างจาก “หมาป่าตายในน้ำพุเนเธอร์แท้จริง” อย่างไรบ้าง? มีหางสามหางหรือไม่? มีปีกหรือไม่? มีเขาสีดำเงา? หากเช่นนั้น จึงอาจอธิบายได้ว่าเหตุใดไม่มีใครจำเธอได้ แม้แต่มีเรียกว่า “มีเรียา” ก็ยังไม่รู้จัก แต่โดยทั่วไป นาตาฮีเป็นหมาป่าที่ “มอนสเตอร์” มากเกินกว่าพลังของเธอที่สามารถหลบหนีทั่วทั้งแดนเทาโดยไม่ถูกมองเห็น แม้ว่าทักษะต่อสู้ของเธอจะยังไม่ชัดเจน แต่เธอดูเหมือนเด็กฝึกหัดที่เพิ่งเริ่มต้น ดาวิดเตือนว่า "นาตาฮี อย่าขยับ ฉันคิดว่ารองปลัดศึกจะกลับมาที่นี่ภายในไม่กี่นาที ตามการคาดคะเนของฉันเอง" "...!?" นาตาฮีแข็งชะงักในอากาศ เอลเดียและเอฟเวลินต่างก็ตะแตกใจ พวกเขาไม่คิดว่าเทพเจ้าผู้ Immortal จะกลับมาด้วย! ขณะที่พวกเขาอยู่ในความเงียบนั้น ไม่นานเกิน 5 นาที ยังมีรูปปูนบางตัวที่เคลื่อนตัวเข้ามาจากทิศใต้ใกล้ที่สุด เป็นหมาผู้ในเสื้อสีแดงที่เคยออกจากที่นั้นในทิศเดียวกันนั้น แม้ว่าผู้ชายในเสื้อสีแดงจะควบคุมพลังของตัวเองไว้ แต่การกระโดดของเขาจากต้นไม้ไปต้นไม้โดยแฝงตัวทำให้พวกเขาเห็นชัดเจน เพราะพวกเขามีความสูงเหนือกว่า "…" เขาเคลื่อนตัวช้า ๆ เข้ามาใกล้ แต่พอเขาก้าวเท้าขึ้นบนต้นไม้ที่ถูกเผาไหม้หมาขึ้นมา เปลือกไม้แห้งและหัก ทำให้เขาตกจากความสมดุล ในทันทีที่พลังของเขาพุ่งกระโจกออก ทำให้เขาตะแคลงในอากาศเพื่อไม่ให้ร่วงลง หลังจากนั้นเขาหยุดการควบคุมพลังและบินขึ้นสู่เหนืออากาศ พร้อมใบหน้าที่ดูเลวร้าย "หมาป่าตายที่ไม่มีเทคนิคแฝงตัว…?" เอลเดียพูดว่าแขนของเธอหยุดเคลื่อนที่ "เอลเดีย อย่าหัวเราะ…" แม้ดาวิดจะพูดเช่นนั้น แต่เขาก็พยายามหัวเราะไม่อยู่ได้เคล็ด แม้แต่เอฟเวลินก็พับตัวเป็นเกลียวและสั่นสะเทือน แม้แต่จะพยายามไม่ให้เสียงหัวเราะดังออก เห็นหมาผู้ Immortal King แสนจะแสบทำตัวแส่ตัวแส่เพื่อตามหาพวกเขา เป็นเรื่องตลกมากกว่าที่พวกเขาคิด แต่เมื่อเห็นเขาล้มและปล่อยพลังโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้เรื่องนั้นกลายเป็นเรื่องตลกมากขึ้น แต่เพียงนาตาฮีเท่านั้นที่ไม่ได้หัวเราะ เพราะเธอทำไม่ได้หัวเราะโดยไม่ทำให้การหลบหนีเสียหาย อีกทั้งถ้าเธอบินหนี จะทิ้งร่องรอยไว้ให้หมาผู้ Immortal King ตามกลับมาอีกครั้ง แล้วในตอนนั้นแม้เขาจะไม่สามารถตรวจจับพวกเขาได้ แต่เขาก็จะสงสัยว่ามีบางอย่างแปลก ๆ เกิดขึ้นในพื้นที่นี้ ขอบคุณที่ดาวิดแจ้งเตือนไว้ ก่อนหน้านี้เธอเขายังรู้สึกโล่งใจและหายใจลึกเข้าไป "เราจะรอประมาณหนึ่งชั่วโมงนะ" นักพูดขอให้พวกเขาควบคุมหัวเราะให้ได้ ไม่กี่นาทีต่อมา ความตึงเครียดเต็มไปในอากาศจนกระทั่งหมาผู้ Immortal King ออกจากที่นั้น ในช่วง 15 นาทีที่ผ่านมา Dไวท์และคนอื่น ๆ แทบไม่พูดอะไรเลย บรรยากาศนั้นอึดอัดมาก แต่เมื่อรองปลัดศึกจากไป พวกเขากลับผ่อนคลาย "นาตาฮี อยู่ต่อไปได้อีกไหม?" "ได้แน่ครับ, Expert ฉันสามารถคงสถานะแฝงตัวแบบสุดโต่งนี้ได้ตราบเท่าที่พลังของฉันพอ ทำให้ฉันสามารถอยู่ต่อได้ 2-3 วันเลย" นาตาฮีตอบอย่างมั่นใจ หลังจากที่เธอสำรวจความสามารถของตนเองในช่วงที่อยู่ในสภาพหลบหนีนานหลายสิบนาทีโดยไม่เคลื่อนไหว "สุดยอดมาก" คิ้วของดาวิดยกขึ้นในความสุข ใจ เมื่อรู้ว่าพลังสายพันธุ์ “หมาป่าพรว่าในหมวกหมาเผ่าจักรพรรดิ-หมาป่ามืด-แสงอาทิตย์ตกสีครูดำ” ของนาตาฮีเป็นเทคนิคแบบ passive ที่ทำให้พลังหลบหนีมีประสิทธิภาพมากขึ้นในอนาคต แม้ว่าเธอจะเป็นระดับ 1 Immortal Beast ตอนนี้ แต่เธอสารถูกหลอกให้เห็นหมาผู้ Immortal King ด้วยการอยู่เงียบหรือเคลื่อนไหวช้า ๆ ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่คุ้มค่าที่ต้องฉลอง "ดีอยู่แล้ว แค่รออีกสักพัก เราไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาอีกเมื่อไหร่" เอลเดียและคนอื่น ๆ พยักหน้า พวกเขาเริ่มเงียบ ๆ อยู่ในความเงียบ ไม่นานหลังจากนั้น เอลเดียเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายและเริ่มหมุนตัวอยู่รอบ ๆ ขนหมาแฝงพลัง “ความตาย” ของนาตาฮี เธอคิดว่าการอยู่บนขนของนาตาฮีเป็นเรื่องสุดหรูหรา เพราะขนของเธอไม่ทำร้ายเธอแต่อย่างใด ดาวิดและเอฟเวลินหัวเราะเมื่อเห็นวิญญาณเรียบง่ายนี้ ไม่นานพวกเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวใกล้กัน เอฟเวลินเคลื่อนตัวเข้าใกล้และนั่งข้าง ๆ ขนหมา แล้วเอาหัวของเธอพักบนไหล่ของเขา “เอฟเวลิน ฉันต้องบอกว่า…” “ฉันรู้แล้วครับ” เอฟเวลินตอบเร็วว่า “วันนี้ฉันไม่สามารถทำการตรึงอัศ fabrics ของฉันได้” ดาวิดยิ้มอย่างขมขำว่า “ฉันขอโทษที่ทำให้คุณไม่สามารถหาสถานที่ปลอดภัยให้คุณทำการตรึงอัศได้…” “ไม่ต้องขอโทษ!” เอฟเวลินยกหัวขึ้นมองเขา “ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงไม่มาถึงขั้นนี้เลย ไม่ต้องขอโทษเมื่อไม่มีอะไรให้โทษ  นอกจากนี้ ฉันก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ตรึงอัศเพราะสาเหตุอื่น ๆ” “ฉันเพิ่งจะพยายามโน้มน้าวคุณด้วยเหตุผลเหล่านั้น…” ดาวิดพยักหน้ารับ “แน่ะ ฉันก็ทำแล้วหลังจากที่ได้เห็นการตรึงอัศของเอลเดียและนาตาฮี” “ใช่เลย มันยากมากสำหรับคุณตอนนี้ที่จะผ่านการตรึงอัศ” “เห็นด้วย” เอฟเวลินยิ้มอย่างเหนือ tam vee ไอรอนิกัน “แม้แต่แต่กุ้มธาตุของฉันจะสูงกว่าระดับ 8 ยังทำให้ฉันรู้สึกว่าเรื่องมันไร้เหตุผล” มีหลายเหตุผลที่ทำให้การตรึงอัศของเอฟเวลินสูงขึ้น 9 ระดับ และดาวิดรู้สึกว่ามัน “ไร้เหตุผล” มาก หนึ่งในนั้นคือเอฟเวลินได้ทำจุดสูงสุดของระบบการพัฒนา 3 ระบบ ทำให้พลังของการตรึงอัศของเธอสูงขึ้นอีกระดับ สอง เธอได้ดูดเลือด “Misteltae” ที่ผ่านการตรึงอัศแต่ล้มเหลว ทำให้พลังของการตรึงออามากขึ้นอีกระดับ สาม เธอได้ดูดเลือดหมาผู้มีพลังวิเศษ ทำให้พลังของหมาผู้ตรึงอัศของเธอสูงขึ้นอีก 2 ระดับ ทั้งต่อมนุษย์และ feys และด้วยหมาผู้ที่เป็นหมาผู้ระดับ Emperor-Tier ที่ทำให้พลังของหมาผู้ตรึงอัศของเธอเพิ่มอีก 4 ระดับ ส่วนสุดท้ายที่ทำให้พลังของหมาผู้ตรึงอัศของเธอสูงขึ้นอีก 1 ระดับ คือ “ภาระกรรมของคารีม่าที่ไหลลงมาหาเธอ” โดยรวมแล้ว การตรึงอัศของเธอจึงสูงขึ้นราว 9 ระดับ! อย่างไรก็ตาม เนื่องจากดาวิดมอบพลังคารีหมา “สว่างสีทองอ่อน” ให้เธอ ทำให้พลังของการตรึงอัศของเธอควรจะลดลง 1 ระดับ แต่ในความเป็นจริงแล้วพลังของหมาผู้ตรึงอัศยังคงอยู่ที่ระดับ 8 ระดับสูงกว่ามาก! ถ้าเธอได้รับพลังคารีหมา “สีชมพูทองอ่อน” พลังของหมาผู้ตรึงอัศควรจะลดลงอีก แต่เช่นเดียวกันยังอยู่ที่ระดับ 7 ระดับสูงกว่ามาก ดังนั้นหมาผู้ตรึงอัศของเธอจะอยู่ในระดับเดียวกับที่นาตาฮีต้องเผชิญ แม้ว่าจะไม่ใช่หมาผู้ตรึงอัศแบบทำลายล้างก็ตาม ในที่สุดสามในสี่ของช่วงที่เหลือจะถึง “ระดับ 7” ซึ่งอาจเป็นอุปสรรคที่เธอต้องเผชิญต่อสู้กับหมาผู้ตรึงอัศเหล่านั้น (จบ)