อือม? หญิงสาวผู้สวมมุ้งสีขาวหยุดชะแหว c eyebrows ทันที เมื่อเธอหยุดการแกว่งของดาบสีเงินที่กำลังถืออยู่ ดาบสีเงินสั่นสะเทือนไปกับการปล่อยคลื่นสั่นสะท้านที่ไม่น่าเชื่อของระดับอิมมอร์สตาจ์ที่หก แม้จะแข็งแกร่งเพียงใด แต่การสั่นก็หยุดครึ่งทางและพุ่งตรงขึ้นสู่ด้านบน จนตัดแยกปีศาจน้ำแข็งอีกตัวที่พยายามกระโจนเข้ามาหาเธอ สองปีศาจน้ำแข็งหล่นลงและตกแต่งตัวเองบนกระดูกศพของอสูรร้ายที่ไร้กังวลอีกหลายสิบร่าง “...ความรู้สึกนี้คลุมเครือ…” มีเรีย ดวงตาสีดำกระพริบแสงขณะที่รับรู้ถึงความรู้สึกอันหายไปไกลโกร่ง จนเธออาจไม่ทันสังเกตเลย หากไม่ได้ใช้วิญญาณของเธอเพื่อคลุมทั่วสนามรบ ทำให้การต่อสู้ของเธอหนักหนาสาหัส แต่แล้วเธอก็ไม่เสียเวลาในการจำแนกว่าความรู้สึกนั้นเป็นของเอลเลีย เนื่องจากเพิ่งแยกจากกัน ยังมีการสะท้อนของวิญญาณระหว่างพวกเขา แม้จะไม่พอเพียงที่จะส่งผลต่อพวกเขา แต่เมื่อความรู้สึกถึงจุดสูงสุด เช่น กำลังเผชิญอันตรายต่อชีวิต พวกเขาจะสามารถรับรู้สภาวะของอีกฝ่ายได้ ในกรณีนี้… “… บอกไม่ใช่ว่า…” ดวงตาของมีเรียกระพริบแสงตะลึง เธอเสียการควบคุมพลังแสงของตนอย่างกะทันหัน ทำให้เหล่าอัศร้ายน้ำแข็งรูปแบบไร้กังวลหลายสิบตัวกระโจนเข้าหาตัวเธอ ใช้ประโยชน์จากความเสียการควบคุมของพลังวิญญาณของเธอ พวกมันมีปัญญาสูง รู้ว่าจะโจมตีเมื่อไหร่และเมื่อไหร่จะถอย “ผู้รบกวนคนนี้… แทนที่จะทำการเคลื่อนไหวบนภารกหลัก… เขาเลือกทำการเคลื่อนไหวกับเอลเลีย…!” มีเรียรู้สึกอาย embarrassment ลืมตา แก้มของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงอุ่น อัสนีร้ายแข็งแกร่งเปิดตะคlaWและยื่นมือใหญ่เข้าหากศีรษะของมีเรีย พลังน้ำแข็งอันอัศวินรบกวนไหลออกจากมือ พยายามทำให้เธอแช่แข็ง แต่ก่อนที่จะถึงตัว เหล่าพลังสีรุ้งฉายแสงระเบิดเต็มพื้นที่ ทำให้อสูรร้ายถูกปกคลุมโดยทันที และวิญญาณของพวกมันแตกสลายเมื่อสัมผัส พลังสีดำ‑ขาวของเธอที่เป็นสีรุ้งกลับสู่ร่างทันที ทำให้อasım ที่ล้อมรอบเธอลดลงและกลายเป็นส่วนหนึ่งของกองศพที่เธอล่าจนกลายเป็นภูเขา มีเรียส่ายมองทั่ว ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ เธอ แม้กระทั่งศิษย์ที่จัดอันดับ 63 และ 43 ที่มาหลอกโจมตีของเธอ ก็ถูกฆ่าทิ้งไปเพื่อแย่งชิงจุดศูนย์กลางของภารก พวกเขาไม่สามารถตอบโต้ได้เมื่อโดนอสูรร้ายอาวุธไร้กังวลถล่มแบบไม่ยั้ง แล้วถูกฆ่าแบบหม decim 式 ถ้ำที่สำคัญเต็มไปด้วยอันตราย ทำให้เธอต้องรักษาสม Awareness ตลอดเวลา ไม่เคยให้ช่องว่างแม้แต่น้อยให้อสูรร้ายหรือคู่อริได้ใช้เป็นช่องทาง เพื่อทำเช่นนั้น เธอปล่อยพลังเต็มที่ ตึงเครียดเพื่อดันพลังแสงของเธอให้สูงขึ้นอีก 8 ระดับ แต่ยังไม่พอเมื่อเธอเสียการควบคุม จึงใช้พลังที่แข็งแรงที่สุดในคลังพลังของเธอ พลังแสงของเธอแค่ถึงระดับสองอิมมอร์แคว Engel Stage แต่พลังการเกิดใหม่ของเธอถึงระดับสามอิมมอร์แคว Engel Stage! ดังนั้นเธอมีความแข็งแกร่งเทียบเท่าสมาชิกอันดับ 1‑10 ของ Aurora Cloud Gate จากการจัดอันดับอิมมอร์ที่ระดับหกเพียงเท่านั้น แต่ในขณะนั้น เธอสะทกสะท้าน จนดูเหมือนว่าเธอโกรธเกินกว่าจะควบคุมได้ เธอไม่โกรธเพราะเอลเลียถูกพาไป แต่รู้สึกว่าไม่ใช่เวลาเสียเวลา เธอทำให้ใจเธอสงบลง คิดว่าเป็นความผิดของเธอที่ทำให้เดวิดได้รับจุดบริจาคทุกครั้งที่ขอ จนเขาไม่เครียดและไม่แข่งขันกับเธอในภารกหลัก เขาสูญเสียแรงผลักดันหรือไม่? เธอรู้สึกอายที่วัฒนธรรมการต่อสู้ของเธอทำให้ผู้ที่อยู่ในอันดับต้น ๆ มีข้อได้เปรียบเล็กน้อย เมื่อเธอไม่อาจใช้พลังการตายหรือการฟื้นฟูของเธออย่างอิสระ แต่แม้แต่เดวิด ที่เคยสัญญาจะเป็นพันธมิตร ก็ยังมีเรื่องของการทำออนี้ในสถานการณ์ที่อ่อนโยน เขาคิดอะไรอยู่ในหัว? เขาไม่ได้บอกว่าเขาจะขอแต่งงานกับเอลเลียก่อนหรือ? “…!” ในทันที ที่การสั่นของเธอหยุดชะงัก ความรู้สึกของเธอหยุดนิ่งด้วยความตะลึง เธอได้ให้พรลงสู่ความสัมพันธ์ของพวกเขาแล้ว จึงไม่สำคัญว่าโชคชะตาจะจัดการเมื่อไหร่หรืออย่างไร พวกเขาตัดสินใจทำเช่นไร ทำไมเธอถึงโกรธกับเรื่องส่วนตัวของเขา ตั้งแต่เธอเชื่อมโยงกับเขามากกว่าที่คิด? “… ฉันไม่ควรพึ่งคนอื่น” ดวงตาของมีเรียกระพริบแสง “对， คุณมีจุดหมายว่าจะต้องอยู่คนเดียว ฉันไม่ควรทำให้เด็กคนอื่นเข้ามาในภารกตามล่าครั้งนี้” พวกเขายังมีชีวิตต่อไปอีก แต่เธอ… เธอไม่สามารถมีชีวิตต่อไปโดยไม่ฆ่าฟราเซอร์ เฮริยอน และคนที่ทำให้เธอทุกข์ได้เลย ในขณะที่รับรู้อสูรร้ายหลายตัวแฝงตัวเพื่อรอโจมตี เธอปลิ่นเสียงเบา ๆ แล้วออกจากที่นั้น เตรียมทำให้การบ่มเพาะวิญญาณของเธอพัฒนาไปอีกขั้น เธอเพิ่งพบศัตรูระดับอิมมอร์เกรดล่าสุดที่เกี่ยวกับน้ำแข็ง ทำให้มั่นใจว่าเธอจะสามารถก้าวสู่ระดับเจ็ด หรืออาจถึงระดับแปดอิมมอร์สตาจ์ได้ ในเวลานั้น ไม่มีใครจะสามารถต่อสู้กับเธอได้ ======= “อ๊า… んんっ~” อีเลียร้องด้วยความราว sensual ขณะที่ไม่มีใครทำอะไรกับเธอ เดวิดไม่สามารถเชื่อได้ว่าเนินของเธออ่อนนุ่มและอุ่นกระทั่งรู้สึกเหมือนเนินเหล่านั้นหลอมละลายในปากของเขา เนินนมของเธอที่เปี่ยมความอวบอั concentration กลายเป็นสีแดงอ่อน ๆ ใบหน้าของเขาเลียและกัดเบา ๆ ทำให้เธอร้องครางอย่างต่อเนื่อง ใต้ร่างของเธอเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง ทำให้เธอเคลื่อนไหวและบิดตัวบ้างบางครั้ง บางครั้งก็ผลักเนินของเธอเข้าหาตัวเขา เพื่อดูจุดที่ทำให้เธอหลั่งความสุข มันดำเนินต่อไปนาน 5 นาที ทั้งที่เธอใกล้จะถูกเปลือยทั้งตัว แม้ว่าจะเหลือใส่กางเกงในเพียงตัวเดียว แต่ในครั้งนั้น ความคิดใหม่ ๆ บรรจบในหัวของเธอ “หยุด… หยุด… ” ใบหน้าของเธอส่ายไปมา หลบตาจากเขา ก่อนจะบอก “คิดว่าตัวแม่ของฉัน… โกรธในตอนนั้น…” เดวิดหยุดชะงักทันทีที่ได้ยินคำนั้น มองเธอด้วยความประหลาดใจ “คุณสองคนยังรู้สึกอารมณ์ของกันและกันอยู่เหรอ?” “ไม่มาก” อีเลียส่ายหัว “ความเชื่อมโยงเล็กน้อยที่เหลืออยู่ระหว่างเราเหมือนการสะท้อนของความรู้สึกที่หายไป มันให้ความรู้สึกว่าเรารับรู้อารมณ์สุดโต่งของอีกฝ่ายเท่านั้น และจะค่อยหายไปตามเวลา” “แล้วแม่ของเธอรู้ว่าเรากำลังจะทำให้คุณเป็นของฉันแล้วครับ?” “น่าจะ… ” “และเธอโกรธ… บอกว่าแม่ของเธอโกรธ?” เดวิดอมยิ้ม ไม่สามารถหาคำอธิบายได้ว่าแม่ของมีเรียโกรธทำไม เพราะเธอให้การยินยอมกับความสัมพันธ์ของพวกเขาแล้ว ทั้งที่ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ของเขา “คุณอยากให้หยุดไหม?” อีเลียส่ายหัวแล้วใช้มือของเธอค่อย ๆ จับใบหน้าของเดวิด “ฉันจะขอโทษแม่ของฉันในภายหลัง หากมีอะไรที่ทำให้เธอไม่พอใจ แล้วก็… ทำให้ฉันเป็นของคุณวันนี้” “โอเค… สาวสวย” เดวิดก้มลงจูบปากเธออย่างลึกซึ้ง ความดูดดื่มและความร้อนแรงยังคงอยู่ตลอดการจูบโดยไม่มีการหยุดชะงัก พวกเขาแลกเปลี่ยนความหลงใหลและความรักต่อกันอย่างต่อเนื่อง อีเลียรู้สึกว่าเธอจมอยู่ลึกจนไม่อาจถอนตัวออกมาได้ อีกทั้งเมื่อความฝันตลอดชีวิตของเธอจะสำเร็จ เธอไม่ต้องการที่จะถอยกลับ แม้ว่าแม่ของเธออาจแทรกแซง แต่นั่นไม่ทำให้เธอเปลี่ยนใจได้ ดร. เดวิดอาจทำการเคลื่อนไหวอย่างฉับพลัน แต่มันไม่สำคัญสำหรับเธอ เพราะเธอตั้งใจที่จะเป็นภรรยาของเขาวันนี้เท่านั้น.