Chapter 734 คนรักลับๆ "นั่นใครกัน?! กล้าดียังไงถึงบุกเข้ามาในที่แบบนี้! รู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร?!" มาดามเซียงลุกขึ้นยืนแล้วชี้หน้าซูหยางที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง "ไม่รู้ และก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจด้วย" ซูหยางเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ก-แกคือ..." เซียงจงฟาจำใบหน้าของซูหยางได้ในทันที เพราะเขาเคยอยู่ในงานประลองระดับภูมิภาคด้วย ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้อ้าปากพูดอะไร ผู้เป็นแม่ก็ปรี่เข้าไปหาซูหยางแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงวางอำนาจ "ฉันไม่รู้ว่าแกเป็นใคร แต่ถ้าคิดว่าตัวเองฉลาดนัก ฉันขอแนะนำให้แกคุกเข่าลงแล้วขอขมาซะ!" เซียงจงฟาเหงื่อตกทันทีที่เห็นปฏิกิริยาของแม่ แต่ก็นั่นแหละ ต่อให้เขาอยากจะห้ามก็สายเกินไปเสียแล้ว "ให้ฉันคุกเข่าขอขมางั้นเหรอ? ฉันไม่คิดว่าตระกูลเซียงจะรับผิดชอบไหวหรอกนะ" ซูหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม มาดามเซียงขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น ’มันรู้ฐานะของเรางั้นเหรอ? แต่ยังกล้าทำตัวโอหังต่อหน้าพวกเราเนี่ยนะ? มันเป็นใครกันแน่?’ นางครุ่นคิดอยู่ในใจ "ขอโทษนะคะ..." จู่ๆ ไฉ่เหยียนก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาพวกเขา เมื่อยืนเคียงข้างซูหยาง ไฉ่เหยียนก็สูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่สองสามครั้งก่อนจะมองเขาด้วยแววตาที่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ "หรือว่าคุณคือ...?" ไฉ่เหยียนพึมพำด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ ซูหยางหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นเช่นนั้น เขานึกถึงตอนที่ซูหยินสามารถเดาตัวตนที่แท้จริงของเขาได้จากกลิ่นกาย ด้วยประสาทสัมผัสในการดมกลิ่นอันยอดเยี่ยมของไฉ่เหยียน มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เธอจะจำกลิ่นของ ’ท่านอาวุโสเสี่ยว’ ได้จากตัวของซูหยาง "เธอรู้จักไอ้เด็กอวดดีคนนี้งั้นเหรอ? อย่าบอกนะว่านี่คือเหตุผลที่เธอปฏิเสธการแต่งงานกับลูกชายฉัน? เขาเป็นชู้รักของเธอใช่ไหม? ทุกอย่างกระจ่างแล้ว" มาดามเซียงหันไปมองไฉ่เหยียนแล้วกล่าว "อะไรนะ?! จริงเหรอไฉ่เหยียน?! เขาเป็นคนรักลับๆ ของลูกจริงๆ งั้นเหรอ?!" แม้แต่พ่อแม่ของเธอยังลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินว่าลูกสาวมีคนรักลับๆ ไฉ่เหยียนเลิกคิ้วขึ้นกับปฏิกิริยาของพวกเขา ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไร ซูหยางก็คว้าแขนโอบไหล่เธอแล้วดึงเข้ามาแนบกาย "ถูกแล้ว เธอเป็นผู้หญิงของฉัน พวกคุณจะทำไมงั้นเหรอ?" ซูหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ’ท-ท่านอาจารย์...?’ ไฉ่เหยียนมองเขาด้วยใบหน้าประหลาดใจจนพูดไม่ออก "ฮ่าๆ! ฉันว่าแล้วเชียว!" มาดามเซียงแค่นหัวเราะอย่างรังเกียจเมื่อเห็นภาพนั้น ก่อนจะกล่าวต่อ "เสียเวลาอันมีค่าของฉันที่นี่จริงๆ เกือบจะถูกหลอกโดยยัยจิ้งจอกที่ยอมถ่างขาให้ชายอื่นไปเสียแล้ว! ตระกูลไฉ่ ฉันจะให้พวกแกรับผิดชอบที่มาปั่นหัวตระกูลเซียง!" "ส่วนแก ไอ้เด็กเหลือขอ! ถ้าคิดว่าจะปิดบังฐานะจากฉันได้ละก็ แกคิดผิดถนัด! เมื่อไหร่ที่ฉันรู้ชื่อและเบื้องหลังของแก ฉันจะตามไปจัดการแกแน่!" "ด-ได้โปรดรอเดี๋ยวค่ะท่านอาวุโสเซียง! พวกเราเองก็ไม่ทราบเรื่องนี้มาก่อน! ฉันสาบานได้!" แม่ของไฉ่เหยียนรีบกล่าว ก่อนจะหันไปมองไฉ่เหยียนแล้วพูดว่า "แม่ต้องการคำอธิบายเรื่องนี้ ยั่นเอ๋อร์!" ในจังหวะนั้นเอง ผู้อาวุโสเจิ้งและลั่วอี้เซียวก็ตามซูหยางมาและเดินเข้าห้องมาพอดี ทว่าพวกเขาก็สัมผัสได้ทันทีถึงบรรยากาศที่ตึงเครียดและหนักอึ้งในห้อง ’น-นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นที่นี่?’ ผู้อาวุโสเจิ้งร้องอยู่ในใจ "นั่นมัน... ผู้อาวุโสเจิ้ง? ท่านมาทำอะไรที่นี่?" มาดามเซียงจำใบหน้าแก่ชราของผู้อาวุโสเจิ้งได้ทันทีที่เห็น เพราะตระกูลเซียงของนางทำธุรกิจกับสวนธรรมชาติเทวะมาหลายครั้งตลอดหลายปีที่ผ่านมา "เอ่อ..." ผู้อาวุโสเจิ้งเกาหัว ไม่แน่ใจว่าจะตอบคำถามนางอย่างไรดี ในขณะเดียวกัน พ่อแม่ของไฉ่เหยียนก็กล่าวขึ้นว่า "ผู้อาวุโสเจิ้ง! ลั่วอี้เซียว! ถ้าพวกท่านมาที่นี่ หมายความว่าท่านอาวุโสเสี่ยวก็มาด้วยงั้นหรือ?" "ท่านอาวุโสเสี่ยวมาที่นี่ด้วยเหรอ? อยู่ที่ไหน?" แม้แต่มาดามเซียงยังอดตื่นเต้นไม่ได้เมื่อได้ยินชื่อนั้น หากตระกูลเซียงสามารถสร้างสายสัมพันธ์กับท่านอาวุโสเสี่ยวได้ เขาอาจจะจัดหาโอสถเลื่อนระดับปฐพี หรืออาจจะเป็นโอสถทะลวงสวรรค์ให้พวกเขาก็ได้! "ท่านอาวุโสเสี่ยวคือ... เอ่อ..." ผู้อาวุโสเจิ้งเหลือบมอง ’ท่านอาวุโสเสี่ยว’ ที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้ามาดามเซียงพอดี เขาอยากจะบอกว่า ’เขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าท่านไงล่ะ!’ แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขาได้หรือไม่ ทว่าในขณะที่ผู้อาวุโสเจิ้งกำลังครุ่นคิด ซูหยางก็เริ่มเดินจากไปโดยที่ยังโอบไฉ่เหยียนไว้อยู่ "พวกเราเสียเวลากับที่นี่มากเกินไปแล้ว รีบไปพบกับหวังซูเหรินที่นิกายบัวเพลิงเพื่อเริ่มการบรรยายกันเถอะ" ซูหยางกล่าวกับพวกเขาสียงดัง "หือ?" ทุกคนในห้องหันขวับมามองซูหยางด้วยดวงตาเบิกกว้าง แม้ว่าสายตาเหล่านั้นจะเต็มไปด้วยความสับสนในตอนแรก แต่เมื่อพวกเขาเข้าใจความหมายเบื้องหลังคำพูดนั้น พ่อแม่ของไฉ่เหยียนก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ "ท-ท-ท่านคือท่านอาวุโสเสี่ยวเหรอ?!" "อะไรนะ?! ไอ้เด็กนี่คือท่านอาวุโสเสี่ยวเนี่ยนะ?! เป็นไปไม่ได้! ต่อให้เป็นคนโง่ก็ไม่สรุปแบบนั้นหรอก!" มาดามเซียงแสดงความกังขาออกมาทันที ก่อนจะกล่าวต่อ "ไม่มีทางที่คนอายุน้อยขนาดนี้จะบรรลุวิชาปรุงยาในระดับเดียวกับท่านอาวุโสเสี่ยวได้! ไม่ใช่ในวัยขนาดนี้!" เมื่อได้ยินคำพูดของมาดามเซียง ซูหยางก็หยุดเดินแล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ในโลกแห่งการบ่มเพาะ สิ่งที่จอมปลอมที่สุดก็คือรูปลักษณ์ภายนอก หากเจ้ายังตัดสินคนจากเปลือกนอกต่อไป เจ้าจะเสียใจอย่างสุดซึ้ง" จากนั้นซูหยางก็หันไปมองพ่อแม่ของไฉ่เหยียนแล้วกล่าวว่า "ผมรู้ว่าพวกคุณกำลังยุ่งอยู่ แต่ไฉ่เหยียนได้ให้คำตอบของเธอแล้ว ดังนั้นผมจะขอยืมตัวเธอไปร่วมการบรรยายสักสองสามวัน" พ่อแม่ของไฉ่เหยียนที่พูดไม่ออกทำได้เพียงพยักหน้าอย่างมึนงง หลังจากซูหยางพาศิษย์ของเขาจากไป มาดามเซียงก็กรีดร้องเสียงดังพร้อมกระทืบเท้า "ผู้ชายคนนั้นมันเป็นใครกัน!" เซียงจงฟาตอบกลับในชั่วครู่ต่อมา "ท่านแม่... เขาคือซูหยาง... จากนิกายบุปผาลึกลับ" "อะไรนะ?!" มาดามเซียงหันกลับไปมองเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง