Chapter 261 - Leaving Eternal Prison

Published Mar 11, 2026, 11:14 AM

Chapter 261 - การจากไปของนิรันดร์กาล คาน่าจ้องมองชายชราที่กำลังพยายามพยุงตัวขึ้นยืน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงและมีเลือดไหลหยดออกมาจากบาดแผลที่ท้อง คาน่าจ่อดาบไปที่หน้าอกของลีเทา เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของคาน่า เขาก็ยิ้มออกมา "งั้นเจ้าจะฆ่าข้าตอนนี้สินะ? รออะไรอยู่ล่ะ? แทงดาบนั้นลงมาที่หัวใจข้าสิ" ลีเทาทรุดตัวลงคุกเข่าขณะพูดประโยคนั้นพลางจ้องมองคาน่า "ถ้าเจ้าอยากจะสาปแช่งใคร ก็จงสาปแช่งโชคชะตาของเจ้าเอง ในวินาทีที่เจ้าทำร้ายอาจารย์ของข้า เจ้าก็ได้กำหนดจุดจบของตัวเองไว้แล้ว เจ้าควรจะอยู่เงียบๆ ภายในสถานที่แห่งนี้ไปตลอดกาล" คาน่ากล่าวพลางกระชับด้ามดาบในมือแน่น "โชคชะตาของข้าสินะ" ลีเทากระซิบและรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาหลับตาลงเตรียมใจที่จะตายด้วยน้ำมือของคาน่า แต่ทันใดนั้นพื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และท้องฟ้าทั้งหมดภายในคุกนิรันดร์ก็มืดมิดลง คาน่าตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันรอบตัว ในขณะที่ชายชราลีเทาถอนหายใจยาว "ในที่สุดเวลาก็มาถึงสินะ" เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะลืมตาขึ้นและเงยหน้ามองคาน่าด้วยรอยยิ้มขมขื่นบนใบหน้า "เสียใจด้วยนะที่ต้องทำให้เจ้าผิดหวัง แต่ข้าจะยังไม่ตายในวันนี้ เพราะเวลาที่ข้าจะได้ออกไปจากที่นี่มาถึงแล้ว" เขากล่าวพลางมองคาน่าด้วยรอยยิ้ม คาน่าเดือดดาลเมื่อได้ยินเช่นนั้น ในชั่วพริบตาเธอก็ตั้งท่าและพุ่งดาบในมือขวาหมายจะเสียบทะลุหัวใจของลีเทา แต่ก่อนที่คมดาบจะสัมผัสตัวเขา สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น "เจ้าแน่ใจแล้วหรือที่จะฆ่าคนที่แม้แต่สภาพร่างกายก็ยังไม่สมบูรณ์?" เสียงของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านหลัง ทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงที่เย็นชาแต่เยือกเย็นนั้น คาน่าก็ชะงักฝีเท้า เธอไม่สามารถขยับร่างกายได้เลยเพราะรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่โอบล้อมรอบตัว คาน่ามัวแต่จมอยู่กับความเกลียดชังที่มีต่อลีเทาจนไม่ทันสังเกตว่ามีคนบุกเข้ามาในคุกนิรันดร์ และยืนอยู่ด้านหลังของเธอ เป็นหญิงสาวในชุดสีดำสนิท "แกเป็นใคร! แกซ่อนตัวอยู่ในนี้พร้อมกับตาแก่นี่ด้วยงั้นเหรอ?" คาน่าตะโกนถามโดยไม่หันกลับไปมอง "ข้าไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ แต่ข้ากำลังจะพาเขาไป เจ้าควรจะรีบไปดูอาจารย์ของเจ้าเสียมากกว่านะ เพราะนางเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว" คาน่าตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อได้ยินคำพูดเกี่ยวกับอาจารย์ของตน "กล้าดียังไงถึงพูดถึงอาจารย์ข้าแบบนั้น! นางไม่ใช่คนที่ใครจะมาฆ่าได้ง่ายๆ หรอกนะ" คาน่ากัดฟันกรอด และในเสี้ยววินาทีต่อมาเธอก็เหวี่ยงดาบไปข้างหลังเพื่อสังหารร่างที่ยืนอยู่เบื้องหลัง แต่ที่น่าประหลาดใจคือไม่มีใครอยู่ตรงนั้น ดาบของเธอทำได้เพียงฟันผ่านอากาศว่างเปล่าเท่านั้น "เจ้าก็แค่เด็กน้อยที่ไร้เดียงสา เจ้าไม่เข้าใจหรอกว่าโลกนี้ทำงานอย่างไร มันมีกฎบางอย่างที่นักรบต้องปฏิบัติตาม ฝากบอกเอเวอลีนด้วยว่าสงครามกำลังจะมาถึง ถ้าหากนางยังรอดชีวิตอยู่ เราคงจะได้พบกันแน่นอน และในวันนั้น ข้าจะเป็นคนฆ่าเจ้าด้วยมือของข้าเอง" คาน่าได้ยินเสียงหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง แต่เมื่อเธอหันไปมองตามทิศทางของเสียงนั้น... "นางหายไปพร้อมกับตาแก่นั่น นางเป็นถึงผู้ฝึกตนในระดับสูงเหมือนกับองค์หญิง และยังรู้จักชื่อขององค์หญิงเอเวอลีนด้วย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? บุคคลที่บรรลุถึงระดับจิตวิญญาณสวรรค์ปรากฏตัวออกมาถึงสองคนพร้อมกัน" คาน่าพึมพำ คำพูดเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเธอเกี่ยวกับอาจารย์ คาน่าทรุดตัวลงคุกเข่าและเงยหน้ามองท้องฟ้า "ตาแก่นั่นที่ทำร้ายท่านเอเวอลีนจากไปแล้ว แถมยังมีอีกคนที่อยู่ในระดับจิตวิญญาณสวรรค์โผล่มาอีก" คาน่ากระซิบ ความโศกเศร้าฉายชัดบนใบหน้าขณะที่มีความคิดหลายอย่างแล่นเข้ามาในหัว "ข้าต้องรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเพื่อตามหาองค์หญิงเอเวอลีนและอาน่า ข้าไม่รู้เหมือนกัน แต่ข้ารู้สึกไม่ดีเลย เหมือนกำลังจะมีบางอย่างเกิดขึ้นในภูมิภาคนี้" คาน่ากล่าว ก่อนจะหายตัวไปจากจุดนั้นในชั่วพริบตา ในเวลาเดียวกัน โยฮันก็มาถึงบริเวณห้องอาบน้ำพร้อมกับหญิงสาวสามคน โดยมีอมีเลียอยู่ในอ้อมแขนของเขา "ที่นี่กว้างขวางและอบอุ่นจริงๆ" โยฮันกระซิบขณะมองไปเบื้องหน้า ที่นั่นมีห้องอาบน้ำแยกสองฝั่งสำหรับชายและหญิง ใบหน้าของดิย่าและนาตาชาเบ่งบานทันทีที่เห็นห้องอาบน้ำตรงหน้า "ข้าดีใจที่คุณชอบนะคะ ที่นี่มีแหล่งน้ำร้อนจากธรรมชาติด้วยค่ะ" จัสมินกล่าวพลางมองโยฮัน เมื่อได้ยินเช่นนั้นโยฮันก็ยิ้มและพยักหน้าให้ เขาไม่เคยเห็นแหล่งน้ำร้อนจากธรรมชาติมาก่อนในชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับอะไรแบบนี้ "ใช่แล้ว ที่นี่บรรยากาศดีจริงๆ เอาล่ะ ได้เวลาอาบน้ำแล้ว ข้าจะไปฝั่งห้องอาบน้ำชาย ส่วนพวกเจ้าก็พาอมีเลียไปและช่วยนางด้วยนะ" โยฮันกล่าวขณะมองไปทางจัสมิน นาตาชา และดิย่า ทั้งสามสบตากันแต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาด้วยความเขินอาย พวกเธออยากจะอยู่ข้างกายเขาแต่ก็ลังเลที่จะเคลื่อนไหว "เฮ้ อมีเลีย ไปกับพี่สาวทั้งสามคนเถอะ ข้าจะไปอาบน้ำฝั่งผู้ชาย ส่วนเจ้าก็ไปฝั่งผู้หญิงซะ" โยฮันบอกกับอมีเลีย ทว่าอมีเลียกลับส่ายหน้าและซุกหน้าลงกับหน้าอกของเขา เธอปฏิเสธที่จะห่างจากเขา โยฮันถอนหายใจยาวเมื่อเห็นท่าทางของอมีเลีย ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวทั้งสามที่ยืนนิ่งเงียบมองเขาอย่างจนใจ "เฮ้อ... ยังไงนางก็ไม่ยอมปล่อยข้าสินะ" โยฮันพึมพำ และในเสี้ยววินาทีต่อมาเขาก็เดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องอาบน้ำหญิงพร้อมกับอมีเลีย เมื่อเห็นดังนั้น จัสมิน นาตาชา และดิย่าก็สบตากัน ก่อนจะเดินตามโยฮันเข้าไปทันที

React

Discussion