Chapter 4160: สหายเก่า สายลมแผ่วเบาดูเหมือนจะเป็นเพียงกฎเกณฑ์เดียวตามธรรมชาติที่ยังคงดำเนินอยู่ในมิตินี้ “เจ้ามาแล้วสินะ” เสียงที่ดูอ่อนแรงทักทายหลี่ชีเยี่ย ผู้พูดคนนี้คงเหลือเวลาอีกเพียงเท้าข้างเดียวในหลุมศพแล้ว “ใช่ ข้ามาแล้ว” หลี่ชีเยี่ยยังคงเอนกายพักผ่อนบนเก้าอี้ของเขาอย่างสบายใจ ชายชราผู้ทรุดโทรมคนหนึ่งพักพิงอยู่บนเก้าอี้อีกตัว หากเขาไม่เอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อน ใครๆ ก็คงเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นเพียงศพไปแล้ว เขามิได้ขยับปากเลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนถ้อยคำเหล่านั้นจะล่องลอยไปกับสายลมดั่งเสียงกระซิบของวิญญาณ “ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาหาข้า” น้ำเสียงของเขามิได้แทรกซึมเพียงแค่เข้าไปในโสตประสาท แต่ยังลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณของผู้ฟังด้วย “เจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้อีกสามถึงห้ากาลสมัย” หลี่ชีเยี่ยตอบกลับอย่างนุ่มนวล ทว่าน้ำเสียงของเขานั้นดูราวกับได้ตัดสินชะตาชีวิตให้ชายชราผู้นี้ไปเรียบร้อยแล้ว “พลังของข้าเหือดแห้งไปหมดสิ้นแล้ว ในตอนนี้ชีวิตกับความตายก็ไม่ต่างกันหรอก” ชายชรายิ้มอย่างขมขื่น “ผู้คนมักกล่าวว่า การมีชีวิตอยู่อย่างยืมลมหายใจคนอื่นยังดีกว่าการตายอย่างสมเกียรติ” หลี่ชีเยี่ยกล่าวตอบ “ข้าไม่ใช่หนึ่งในคนพวกนั้น การมีชีวิตอยู่อย่างยืมลมหายใจคนอื่นไม่มีความหมายอันใด” ชายชราตอบกลับมา “ข้าเถียงเจ้าไม่ได้หรอก” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “มังกรที่แท้จริงย่อมต้องมีความหยิ่งผยองของมังกร ไม่ใช่มีลักษณะอ่อนแอเยี่ยงแมลง ทว่าสระน้ำตื้นเขินย่อมมิอาจกักขังมังกรที่แท้จริงได้ ทั้งยังไม่ใช่สถานที่ที่ควรค่าแก่การหยุดพัก” “อย่าได้อ่อนไหวไปเลย มันก็แค่ความตาย อีกอย่างนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกของข้าเสียหน่อย” ชายชราหัวเราะร่า เสียงหัวเราะของเขาสดใสและอบอุ่นดั่งแสงตะวัน เป็นอิสระและกังวานไปทั่วทุกหนแห่ง “ในเรื่องนี้ เจ้ากลับมีใจที่กว้างขวางกว่าข้าเสียอีก” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “มันถึงเวลาของข้าแล้วหลังจากผ่านมายุคสมัยนับไม่ถ้วน” เขายิ้ม “ข้าไม่จำเป็นต้องให้ลูกหลานมาดูศพเก่าๆ หรือจดจำข้าหรอก” “พวกเขามีเส้นทางของตัวเอง” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม “หากพวกเขามีความสามารถ พวกเขาก็จะเจริญรุ่งเรือง หากพวกเขามันไร้ค่า ก็ไม่จำเป็นต้องไปกังวลเรื่องของพวกเขา” “ที่ข้าไม่กังวลก็เพราะสถานที่แห่งหนึ่งของเจ้านั่นแหละ ข้าบอกให้พวกเขาจากไปหมดแล้ว ส่วนตัวข้าเอง ข้าไม่รังเกียจสถานที่อันแตกสลายแห่งนี้หรอก” เขากล่าว “เช่นนั้นก็ดี แล้วปล่อยให้การเดินทางอันยาวไกลเป็นหน้าที่ของข้าเถิด ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพียงแต่เป็นคนละคนเท่านั้นที่กำลังเดินอยู่” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “ถึงเวลาที่เจ้าต้องออกเดินทางแล้ว” ชายชรากล่าว หลี่ชีเยี่ยไม่ได้ตอบอะไร เขาเบนสายตาไปทางท้องนภา ที่นั่นดูเหมือนจะมีเส้นทางทอดลึกขึ้นไปเบื้องบนโดยไร้จุดสิ้นสุด แม้จะเดินทางผ่านไปนานนับพันล้านปีก็ตาม “รู้สึกแก่ตัวลงบ้างหรือยัง?” ชายชรายิ้มถาม “คนแก่หนังเหนียวตั้งมากมายยังไม่ตาย จะมาเรียกข้าว่าแก่ตอนนี้ก็เร็วไปหน่อย เมื่อเทียบกับพวกเขาข้าเพิ่งจะอายุสิบแปดเองนะ” หลี่ชีเยี่ยหัวเราะหึ “บางทีข้าควรตายให้เร็วกว่านี้ เจ้าจะได้เลิกปฏิเสธความจริงเกี่ยวกับอายุของตัวเองเสียที” ชายชราดูจะไม่ได้ใส่ใจเรื่องความตายเท่าไรนัก “ก็พูดยากนะ บางทีหลังจากผ่านไปอีกหลายปี คนแก่แบบเจ้าอาจจะกลับมามีไฟอีกครั้งก็ได้” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “อืม...” ชายชราเริ่มมีความรู้สึกหวนระลึกถึงอดีต มันเริ่มจากการเรียนรู้วิชายุทธ์และฝึกฝนกระบวนท่าซ้ำไปซ้ำมา จากนั้นก็ตามมาด้วยการทำวีรกรรมต่างๆ... “การได้มีชีวิตอยู่นี่มันก็ดีนะ” เขากล่าวเสริม “แต่ความตายก็ไม่ได้เลวร้ายนักหรอก กระดูกของข้าอาจจะมีค่าสักไม่กี่เหรียญ พอให้เป็นปุ๋ยบำรุงแผ่นดินนี้ได้บ้าง” “จริงของเจ้า เมื่อข้าตาย ศพของข้าคงจะกลายเป็นพิษร้ายแพร่กระจายไปทั่วมากกว่า” หลี่ชีเยี่ยเสริม “นั่นก็เป็นไปได้” ชายชราหัวเราะ “ข้าเชื่อว่าเจ้าจะต้องถูกจารึกไว้ในฐานะผู้ชั่วร้ายอมตะ เหล่าเทพแห่งความตายคงจะกระทืบหน้าเจ้าตั้งแต่แรกพบ เพราะเจ้าคือคนเชือดเนื้อ คืออีกาที่นำพามาแต่หายนะ” “ไม่เป็นไรหรอก โลกจะคิดอย่างไรก็ช่างเถอะ” หลี่ชีเยี่ยหัวเราะเบาๆ “อย่ากังวลไปเลย ไม่ว่าเจ้าจะถูกเกลียดชังมากแค่ไหน เจ้าก็จะยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไป อีกาทมิฬ” ชายชรากล่าว หลี่ชีเยี่ยเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “บางทีเจ้าอาจจะพูดถูก บางครั้งความตายก็ยังดีกว่าการมีชีวิตอยู่” “นั่นเป็นเรื่องที่คนอื่นพูด ไม่ใช่สำหรับเจ้า เจ้าตายไม่ได้หรอก เพราะเจ้าต้องคอยสร้างปัญหาไปอีกนานแสนนาน” ชายชรากล่าวอย่างจริงจัง “ใช่แล้ว โลกต้องการตัวหายนะแบบข้า ไม่อย่างนั้นมันก็คงน่าเบื่อและสงบสุขเกินไป ความสงบสุขย่อมนำมาซึ่งความมั่งคั่งและแกะอ้วนพี ซึ่งมักจะมีใครบางคนน้ำลายหกอยากจะกินมัน” “พวกมันจะเผยเขี้ยวเล็บออกมาในเวลาที่เหมาะสม” ชายชรากล่าว “ข้ารอคอยมานานมากแล้วล่ะ ปัญหาคือพวกมันอดทนอดกลั้นได้ดีเหลือเกิน” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “บางทีอาจจะมีอีกคนที่เหมือนกับเจ้า กำลังรอคอยช่วงเวลานั้นอยู่เช่นกัน” ชายชรากล่าว สายลมหยุดพัดกะทันหัน บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นมา “ใช่แล้ว เหล่าสัตว์ร้ายชอบกินแกะ แต่ก็ยังมีปีศาจที่คอยล่ากินสัตว์ร้ายเหล่านั้นอีกที” หลี่ชีเยี่ยพยักหน้า “แต่เหล่าปีศาจก็อาจจะไม่ได้โชคดีเสมอไปหรอกนะ” ชายชรากล่าวเสริม หลี่ชีเยี่ยลูบแก้มตัวเองแล้วกล่าวว่า “ฟังดูเหมือนเจ้ากำลังแช่งข้าพลางสลักคำว่า ‘ปีศาจ’ ไว้บนหน้าข้าเลยนะเนี่ย ข้าคงต้องไปส่องกระจกดูเสียหน่อยแล้ว” “ก็นะ บางทีเจ้าอาจจะเป็นผู้โชคดีคนนั้นก็ได้” ชายชรายิ้ม “พูดได้ยาก สุดท้ายแล้วคนที่จะได้หัวเราะย่อมต้องเป็นผู้ชนะสูงสุดเท่านั้น” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “สวรรค์จอมวายร้าย” ชายชราเบิกตากว้างขึ้นกะทันหัน ดูมีอารมณ์ร่วม ดวงตาของเขาว่างเปล่าทว่ากลับบรรจุจักรวาลอันไร้ขอบเขตไว้ ที่นั่นมีประกายแสงที่แทบจะมองไม่เห็นซึ่งสามารถส่องสว่างไปทั่วจักรวาลและให้กำเนิดชีวิตนับไม่ถ้วน “ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ ข้าคิดว่าการตายด้วยน้ำมือของสวรรค์จอมวายร้ายก็คงไม่เลวร้ายเท่าไรนัก สำหรับใครหลายคนแล้วนั่นคือคำขอพรที่กลายเป็นจริง แค่ได้ไปถึงจุดนั้นก็คุ้มค่าแล้ว” หลี่ชีเยี่ยรำพึง “แต่ก็นั่นแหละ เจ้าจะต้องเป็นข้อยกเว้นอีกตามเคย” ชายชราเตือน “ใช่แล้ว คนอื่นทำได้ แต่ข้าทำไม่ได้... ข้าทำไม่ได้” หลี่ชีเยี่ยถอนหายใจและยอมรับ “เดี๋ยวนี้การจะตายมันไม่ง่ายเลย หรืออย่างน้อยก็การตายที่ยอมรับได้บ้าง ไม่มีใครลำบากยากเข็ญเท่าข้าหรอก” “เจ้าเลือกเส้นทางของเจ้าเอง ตอนนี้เจ้าก็ต้องเดินหรือคลานไปจนกว่าจะถึงจุดสิ้นสุดนั่นแหละ” ชายชรากล่าว “ข้าแวะมาเพื่อหาของมีประโยชน์ ไม่ได้มาให้เจ้าแทงข้าด้วยวาจาหรอกนะ” หลี่ชีเยี่ยหัวเราะ “ไม่เป็นไรหรอก ข้าคงแทงเจ้าได้อีกไม่นานนักหรอก เพราะข้าใกล้จะตายเต็มทีแล้ว” ชายชรากล่าว “ข้ายังคิดว่ามันเร็วไปที่จะพูดแบบนั้น เต่ายังมีอายุยืนยาวได้ตั้งนาน และอายุขัยของเจ้าก็ยังดีกว่าเต่าเสียอีก” หลี่ชีเยี่ยพูดติดตลก ชายชราหัวเราะก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเศร้าสร้อย “ข้าแพ้แล้ว” ถ้อยคำง่ายๆ สองคำนั้นกลับหนักอึ้งราวกับภูเขานับไม่ถ้วน “ไม่น่าแปลกใจหรอก เจ้าแก่ลงแล้วและไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนก่อน” หลี่ชีเยี่ยตอบ “ไม่ ข้าไม่มีข้อแก้ตัว มันคือความพ่ายแพ้ ต่อให้ข้าอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์ ข้าก็น่าจะแพ้อยู่ดี เขาแข็งแกร่ง... แข็งแกร่งจริงๆ” ชายชราถอนหายใจ “ข้ารู้ เขาคือคนที่แข็งแกร่งที่สุด” หลี่ชีเยี่ยพยักหน้า “ข้าเกรงว่าเจ้าจะต้องสู้กับเขาก่อนที่จะไปถึงสวรรค์จอมวายร้าย การเตรียมตัวของเจ้าไปถึงไหนแล้ว?” ชายชราถาม “บางทีสวรรค์จอมวายร้ายอาจจะไม่เปิดโอกาสให้เราก็ได้” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “เป็นไปได้มากกว่าที่เขาจะไม่เปิดโอกาสให้เจ้าต่างหาก ข้ายังคิดว่าวิธีที่ดีที่สุดคือเจ้าต้องสู้กับเขาเสีย ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาอาจจะเลวร้ายนัก” ชายชราเสนอแนะ “เจ้ามีความเห็นอย่างไรกับเขา?” หลี่ชีเยี่ยถาม ชายชราครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วนก่อนจะตอบว่า “ข้าไม่ไว้ใจเขา”