บทที่ 7031: ไผ่แก่นสวรรค์ “ท่านครับ ในสถานการณ์ของผมเช่นนี้ เราพอจะทำอะไรได้บ้าง?” เขาถามขึ้น “มันขึ้นอยู่กับเจ้า ไม่ใช่ข้า” หลี่ชีเยี่ยยิ้มพลางส่ายหัว “เฮ้อ เอาเถอะ ท่านต้องการอะไรก็บอกมาเถอะ ตราบใดที่ข้ามี มันย่อมเป็นของท่าน” เขากล่าว “ข้าไม่จำเป็นต้องขออนุญาตเจ้าเพื่อเอาสิ่งที่ข้าต้องการหรอก” หลี่ชีเยี่ยกล่าว จิตวิญญาณของเขาเหี่ยวแฟบลงราวกับลูกโป่ง เพราะนั่นคือความจริง ไม่ต้องพูดถึงสภาพในปัจจุบันของเขา แม้ในยามที่เขาอยู่จุดสูงสุด เขาก็ยังไม่สามารถทำอะไรหลี่ชีเยี่ยได้เลย “เฮ้อ บางทีมันอาจจะจบสิ้นแล้วจริงๆ” เขาพึมพำ “อย่ามองโลกในแง่ร้ายนักเลย ตอนนั้นเจ้ายังตื่นเต้นอยู่เลยไม่ใช่หรือที่อยากจะเข้าไปแทนที่สวรรค์เบื้องสูง กระตือรือร้นจะกระโจนเข้าใส่อย่างออกหน้าออกตา” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “อย่างที่ข้าบอก ข้าแค่ถูกลากลงไปในโคลนตมเท่านั้น” เขาโต้แย้ง “ใครบ้างไม่รู้จัก ‘ความร่วงโรยแห่งสวรรค์’ และ ‘ยามสนธยา’ เมื่อพูดถึงศึกหลุมสวรรค์?” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม “มันต้องเป็น ‘ยามสนธยา’ และ ‘ความร่วงโรยแห่งสวรรค์’ ต่างหาก เจ้านั่นไม่มีสิทธิ์มาจัดลำดับก่อนข้า” เขากล่าว “นั่นคือสิ่งที่คนเขาพูดกัน” หลี่ชีเยี่ยโบกมือ “บางคนยังพูดถึงเรื่องที่เจ้าตายไปแต่ความร่วงโรยแห่งสวรรค์ยังรอดมาได้ มันเลยแข็งแกร่งกว่าเจ้า” “ไร้สาระ! ข้าจะถ่มน้ำลายใส่หน้ามัน” เขาขึ้นเสียง “เถียงไปก็ยาก เพราะมันยังมีชีวิตอยู่แต่เจ้าตายไปแล้ว หากเหตุการณ์สลับกัน เจ้าก็คงถูกจัดลำดับก่อนมัน” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “พวกแมลงเม่าไร้ความรู้ พวกมันจะรู้อะไร!” เขาแค่นเสียง “ไอ้ขี้ขลาดนั่นมันแค่ฉวยโอกาสช่วงชิงตำแหน่งไปตอนนั้น ส่วนข้าคือคนที่นำทัพต่างหาก หึ ข้าเผชิญหน้ากับการฟาดฟันจากร่างอวตารนั่นโดยตรง ในขณะที่ความร่วงโรยแห่งสวรรค์หนีเอาตัวรอด ไม่มีอะไรพิเศษหรอก ใครๆ ก็รอดได้ถ้ามัวแต่วิ่งหนี” “อย่างนั้นรึ?” หลี่ชีเยี่ยยิ้มมุมปาก “แน่นอน” เขาพูดก่อนจะเสริมว่า “เอาเถอะ ถ้ามันต้องมาเจอการโจมตีนั่นเข้าจริงๆ มันตายแน่” “เอาล่ะ สรุปว่าเจ้าคือทัพหน้า แต่เจ้ากลับปฏิเสธว่าไม่ได้ตื่นเต้นที่จะยึดครองตำแหน่งของสวรรค์เบื้องสูงงั้นรึ?” “เอ่อ...” เขาหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วนแล้วกล่าวว่า “นั่นมันก็แค่สมรภูมิเดียว มันยังมีอีกหลายแห่ง” “โอ้?” หลี่ชีเยี่ยดูจะสนุกสนาน “ท่านครับ มันเป็นเรื่องจริงที่ข้าเป็นกำลังหลักในการต้านร่างอวตาร ส่วนพวกที่เหลือต่างก็ซ่อนตัวกันหมด เช่นเดียวกับเจ้าหมึกยักษ์นั่นที่ต้องการลากสวรรค์เบื้องสูงลงมาและสังหารมัน ไอ้คนเลวนั่น...” เขาเริ่มกระวนกระวายขณะพูด “ไอ้คนเลวนั่นมั่นใจมากและสาบานกับพวกเราว่าหลุมสวรรค์จะสามารถสังหารสวรรค์จอมโฉดได้ แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นตรงกันข้าม ให้ตายเถอะ” “มันก็แค่ผลลัพธ์ของความพ่ายแพ้” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “มันไม่ใช่แค่เรื่องแพ้ชนะ แต่มันเล่นงานพวกเรา ข้าสงสัยว่ามันต้องการจะดูดซับทัณฑ์สวรรค์โดยใช้พวกเราเป็นโล่มนุษย์” เขากล่าวอย่างหัวเสีย “เจ้าไว้ใจมันง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ ทั้งที่อยู่มานานขนาดนี้?” หลี่ชีเยี่ยถาม “ตอนแรก ไอ้หมึกยักษ์นั่นบอกว่ามันได้บ่มเพาะบางสิ่งที่สามารถดูดซับทัณฑ์สวรรค์ได้ มันคือไผ่ที่แตกสลาย” เขาขยายความ “ไผ่แก่นสวรรค์” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “ใช่แล้ว” เขาพยักหน้า “ข้าไม่คิดว่ามันจะน่าประทับใจอะไร แต่เขาสามารถดึงพลังทั้งหมดของมันออกมาได้ มันดูดซับทัณฑ์สวรรค์และสร้างแท่นแก่นสวรรค์ขึ้นมา” “ที่ยึดมาจากเก้าโลก” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “ใช่ เจ้าหมึกยักษ์เข้าหาพวกเราด้วยความจริงใจและมีหลักฐาน พวกเราเลยเชื่อมัน มันเสี่ยงทุกอย่าง ออกจากถ้ำมายังเก้าโลก และลากเอาสิ่งของบางอย่างออกมา ความผิดพลาดเพียงนิดเดียวอาจทำให้สวรรค์เบื้องสูงปิดเส้นทางและตัดร่างกายครึ่งหนึ่งของเจ้าหมึกยักษ์ทิ้งไว้ในเก้าโลกได้เลย” “จริงดังว่า” หลี่ชีเยี่ยรู้เหตุการณ์นั้นดี “มันแสดงความมุ่งมั่นให้เห็น พวกเราจึงตอบรับคำเชิญ ในทางกลับกัน ข้าไม่เคยเชื่อใจไอ้ขี้ขลาด ‘อมตะเร้นลับ’ นั่นเลย มันทำตัวมีลับลมคมในตลอดเวลา” เขากล่าว “เจ้าหมึกยักษ์บุกเข้าไป” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “มันคุมหลุมสวรรค์ด้วยตัวเองและจัดการกับทัณฑ์สวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวที่ร่างอวตารเป็นผู้ป่าวประกาศ ไม่มีใครอยากรับมือกับคลื่นระลอกแรก แต่เขากลับทำ และถ้าไม่นับสวรรค์จอมโฉดแล้ว ทุกคนต่างอยากหลีกเลี่ยง ‘ความวิจิตร’ ที่ถูกปลุกพลังขึ้นมาด้วยกันทั้งนั้น” “ความวิจิตร” ดวงตาของหลี่ชีเยี่ยหรี่ลง “ของเล่นชิ้นนี้มันอสุรกายชัดๆ มันปะทะตรงๆ กับสวรรค์จอมโฉดเลยเชียวล่ะ” เขาหัวเราะหึๆ “มันไม่ได้ทรงพลังขนาดนั้น” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “เช่นนั้นท่านคงเคยเห็นมันสินะ ใช่แล้ว เจ้าหมึกยักษ์ลากมันมาจากเก้าโลก ตอนแรกข้าก็กังขา แต่พอมันถูกกระตุ้นพลังอย่างเต็มที่ เรื่องมันก็เปลี่ยนไป ตาแก่นั่นเป็นเจ้าของมัน ดังนั้นตอนที่เขากักขังตัวเอง... ไม่สิ ตอนที่สวรรค์จอมโฉดกักขังเขาไว้ มันทำให้ท่านมองไม่เห็นพลังที่แท้จริงของมัน” เขาอธิบายเพิ่มเติม “ข้าเข้าใจแล้ว” หลี่ชีเยี่ยลูบคางพลางครุ่นคิดถึงบางสิ่งบางอย่าง