บทที่ 850 - บลูอียา?! กู๊... ตามที่คุณนายท่านบอกไว้ มันยังไม่ถึงปีเลยด้วยซ้ำตั้งแต่ที่ฉันและนายท่านถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกใบนี้ แต่มันรู้สึกเหมือนผ่านมานาาาานมากแล้วจริงๆ ตั้งแต่ที่ฉันถูกอัญเชิญมา! ฉันจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ ก่อนที่จะถูกอัญเชิญมา กู๊... ฉันคิดว่านายท่านเคยบอกว่านั่นเป็นเพราะฉันไม่มีวิญญาณตอนที่ถูกอัญเชิญมา นายท่านได้รับสกิลพิเศษตอนที่เธอวิวัฒนาการเป็นผีเสื้อ ซึ่งทำให้เธอมีความสามารถในการอัญเชิญฉัน! เธอบอกว่าฉันถูกสร้างขึ้นมานับตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไป... มันรู้สึกเหมือนผ่านมานานมากแล้วจริงๆ ตั้งแต่วันนั้น กู๊... มันรู้สึกเหมือนเป็นความทรงจำเก่าๆ หรือแม้แต่ความฝันที่เลือนลาง... แต่มันคือเรื่องจริงทั้งหมด... ตอนนี้พวกเรามาไกลกันมากแล้ว อย่างไรก็ตาม... เมื่อกี้ฉันกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่นะ? กู๊... อ้อ ใช่แล้ว! ตอนนี้ฉันเป็นเทพีแล้ว ฉันเลยมีความจำดีขึ้นมากเลยล่ะ กู๊! ฉันกำลังพูดเรื่องที่นายท่านอัญเชิญฉันมา! ตอนนั้นฉันไม่มีวิญญาณ! นายท่านใจดีกับฉันมากเกินกว่าจะบอกเรื่องนี้กับฉันตรงๆ แต่ฉันคิดว่าตอนนั้นฉันไม่มีวิญญาณเพราะฉันอ่อนแอเกินไป ตอนนั้นฉันเป็นแค่สไลม์ตัวจ้อย เป็นแค่หยดน้ำก้อนเล็กๆ เท่านั้นเอง แต่นายท่านบอกว่าฉันแข็งแกร่งมากตั้งแต่เริ่มเลยนะ กู๊! นายท่านดีกับฉันเสมอมา ไม่มีวันไหนเลยที่นายท่านจะไม่รักและดูแลฉัน! ฉันรักนายท่านที่สุดเลย! กู๊... แต่ถึงจะไม่มีวิญญาณ ฉันก็มีความรู้สึกนึกคิดเล็กๆ อยู่บ้างนะ กู๊ และเมื่อฉันวิวัฒนาการ ฉันก็พัฒนาความนึกคิดนั้นขึ้นมา และฉลาดมากขึ้น! ถึงแม้ว่าฉันจะยังขี้ลืมอยู่บ้างในบางครั้งก็เถอะ... และเมื่อฉันแข็งแกร่งขึ้นเคียงข้างเธอ ฉันก็ช่วยเธอเท่าที่ฉันจะทำได้! ฉันไม่มีทางยอมถูกทิ้งไว้ข้างหลังโดยนายท่านหรอก กู๊ เพราะฉันเกิดมาเพื่ออยู่เคียงข้างเธออยู่แล้ว! ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งเธอเคยบอกว่าก่อนที่ฉันจะปรากฏตัว เธอเหงามาก... ฉันดีใจจังที่ฉันได้อยู่เคียงข้างเธอหลังจากนั้น! แล้วจากนั้น วากิวซังก็ปรากฏตัวขึ้น และปาร์ตี้ในตำนานของพวกเราก็ถือกำเนิดขึ้น กู๊! การนึกถึงช่วงเวลาเหล่านั้นทำให้ฉันมีความสุขเสมอเลย กู๊ ตอนนี้พวกเราทุกคนต่างก็มีครอบครัวกันหมดแล้ว แม้แต่วากิวซังเอง! เขามีลูกหลายคนเลย แถมเด็กๆ ยังน่ารักมากด้วย! นานๆ ครั้ง พวกเราจะมารวมตัวกันพร้อมกับนายท่าน และเราทั้งสามคนก็จะไปเที่ยวเล่นรอบๆ อาณาจักรเทพของเธอ พูดคุยและระลึกถึงอดีตกัน กู๊ มันดีเสมอเลยที่ได้อยู่กับเพื่อนๆ! ตอนนี้สำหรับนายท่าน เธอเป็นมากกว่าเพื่อนแล้วล่ะ เพราะพวกเรารักกัน! และเมื่อคนสองคนร๊ากกกกัน พวกเขาก็จะแสดงความรักต่อกันในยามค่ำคืน! และหลังจากนั้น ไอรีนจัง ลูกสาวตัวน้อยของฉันก็เกิดมา! ฉันมีความสุขมากตอนที่เธอเกิดมา กู๊... ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างฉันจะได้รับพรให้มีลูกสาวที่เก่งกาจขนาดนี้ เธอฉลาดมาก ฉลาดกว่าตัวฉันที่ซื่อบื้อคนนี้เสียอีก! ฉันคิดว่าไอรีนจังมีอนาคตที่สดใสรออยู่ และเธอเกิดมาจากความรักที่ฉันและนายท่านมีให้แก่กัน ฉันคิดว่าฉันรักเธอมากกว่าสิ่งใดในโลกเลยล่ะ! อาจจะมากกว่านายท่านนิดหน่อยด้วย แต่ฉันคิดว่านายท่านรู้เรื่องนี้และมีความสุขกับมันมาก! การมีลูกสาวเป็นสิ่งที่ล้ำค่าจริงๆ กู๊... ถึงแม้ฉันจะรู้สึกเหมือนข้ามขั้นตอนการเป็นแม่ไปบ้างก็เถอะ กู๊... ไอรีนจังไม่ต้องการนมจากฉันหรอก เพราะฉันผลิตมันไม่ได้ และเธอก็เป็นสไลม์ด้วยนี่นา กู๊... และเพราะเธอเกิดมาฉลาดมาก เธอเลยพูดได้ทันทีหลังจากที่เกิดมาเลย กู๊! เธอพิเศษมาก เจ้าหญิงตัวน้อยที่แสนพิเศษของฉัน... ไอรีนจัง แม่รักลูกนะ! ตอนนี้เธอคงหลับอยู่แน่ๆ... กู๊... เมื่อกี้ฉันกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่นะ? เอ่อ... กู๊... อ๊ะ! การเดินทางของฉันกับนายท่าน! กู๊ ฉันแข็งแกร่งขึ้นเคียงข้างเธอ! ฉันไม่มีทางยอมให้เธอแข็งแกร่งขึ้นแล้วทิ้งฉันไว้ข้างหลังหรอก ไม่มีวัน! ฉันเลยต้องพยายามแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ในโลกที่ฉันถูกนายท่านอัญเชิญมานี้ มีระบบที่ยอดเยี่ยมมากซึ่งคุณสามารถใช้เพื่อเลเวลอัพได้ ฉันเลยใช้มันให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และในที่สุดฉันก็ไล่ตามนายท่านทันจนได้ กู๊ ฉันจะยอมถูกทิ้งไว้ข้างหลังไม่ได้เด็ดขาด กู๊! ฉันต้องอยู่เคียงข้างนายท่านเสมอ... ในฐานะภรรยาด้วย! ม-มันเขินนิดหน่อยนะที่จะเรียกนายท่านว่าภรรยา เพราะฉันชินกับการเรียกนายท่านว่านายท่านมาตั้งแต่เกิด... แต่นายท่านชอบให้ถูกเรียกว่าภรรยา ฉ-ฉันก็เลยเรียกแบบนั้นบ้างในบางครั้ง กู๊! และเธอก็ชอบให้ฉันเรียกเธอว่าคิเรน่าด้วย แต่มันรู้สึกแปลกๆ ฉันชอบเรียกนายท่านของฉันว่านายท่านมากกว่า มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานจริงๆ นะ กู๊... พวกเราต่อสู้กับเหล่าจักรพรรดิเพื่อเอาชีวิตรอดในป่าใหญ่ จากนั้นก็ต่อสู้กับกองทัพแห่งเรดกาเรีย... อา ฉันยังจำได้เลยว่าราชาอันเดดแข็งแกร่งแค่ไหน... นั่นเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากจริงๆ! พอนึกย้อนกลับไป ศัตรูพวกนั้นดูเหมือนเรื่องเล็กน้อยสำหรับพวกเราในตอนนี้ไปเลย กู๊... ตอนนั้นฉันไม่เคยจินตนาการเลยว่าตัวเองจะได้กลายเป็นเทพี กู๊... อืม ไม่ใช่เทพีธรรมดา ฉันเป็นเทพที่ยังมีชีวิตอยู่นะ กู๊! ไม่สิ ไม่ใช่แบบนั้น ตอนนี้ฉันเป็นกึ่งเทพีระดับ 1 แล้วนะ กู๊! หลังจากที่ทำรักกับนายท่านไปเยอะมากๆ พลังของฉันก็เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน และมีลูกบอลไฟสีน้ำเงินประหลาดโผล่ขึ้นมาในอาณาจักรเทพของฉันด้วย กู๊! แต่ฉันก็จัดการมันได้โดยไม่ต้องขอให้นายท่านช่วย ฉันไม่อยากกวนนายท่านน่ะ กู๊... มันก็ไม่ได้ยากเท่าไหร่ด้วยนะ กู๊... ฉันเริ่มเก่งขึ้นเรื่อยๆ ในเรื่องวิชาเทพพวกนี้แล้ว! ฉันแค่ต้องรวบรวมสมาธิใส่จิตวิญญาณและสกิลลงไปในนั้น... แล้วฉันก็สามารถทำเรื่องที่น่าสนใจได้เยอะแยะเลย หลังจากที่ได้กินเศษชิ้นส่วนความเป็นเทพของพระเจ้าเข้าไปมากมายในสงครามครั้งล่าสุด และชิ้นส่วนวิญญาณของนายท่านที่เธอยืนกรานให้ฉันกิน ฉันก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้นมากเลยนะ กู๊! ฉันไม่ใช่สไลม์ที่บอบบางและตัวเล็กอีกต่อไปแล้ว กู๊! ตอนนี้ฉันเป็นเด็กโตแล้วนะ ฉันเลยดูแลตัวเองได้แล้วเหมือนกัน กู๊! อิอิ เมื่อไหร่ที่นายท่านรู้ว่าตอนนี้ฉันเป็นกึ่งเทพีแล้ว เธอต้องดีใจแน่ๆ เลย กู๊... หลังจากสู้กับราชาอันเดดแล้ว ก็มีความท้าทายใหม่ๆ เข้ามาเพียบ มันสนุกมากแต่ก็ยากเหมือนกัน... พวกเราพิชิตดันเจี้ยนขนาดใหญ่ ช่วยเหลือเหล่าภูต สังหารมนุษย์ที่ชั่วร้ายไปบ้าง แล้วเราก็กินเข้าไปอีกฝูงใหญ่ พวกเราปราบมนุษย์ได้มากขึ้น และมากขึ้น... อะเธโทเซียก็หายไป จากนั้นเราก็ไปที่ดันเจี้ยนใหญ่ใต้ดินที่นายท่านกินพลังงานเทพเข้าไปแล้วกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งมาก! และ... ยังมีอีกเยอะเลย กู๊... จนกระทั่งถึงตอนนี้ อ๊ะ! ฉันจำได้ว่าพวกเราสู้กับแวมไพร์ยังไง และนายท่านก็ตบหน้าอากาเธน่าซะฉาดใหญ่เลย อิอิ... แล้วตอนนี้อากาเธน่าก็กลายมาเป็นเพื่อนของฉันและเป็นภรรยาของนายท่านด้วย พวกเรานอนเตียงเดียวกันแล้วนะตอนนี้! ใครจะไปคิดล่ะ กู๊? เธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวานนะ เหมือนกับสาวๆ คนอื่นๆ นั่นแหละ จะว่าไปสาวๆ ทุกคนก็น่ารักมากเหมือนกัน ฉันรักพวกเธอทุกคนเลยนะ กู๊! และตอนนี้ พวกเราทุกคนต่างก็เป็นเทพีกันหมดแล้ว สุดยอดไปเลยล่ะ กู๊... ฟู่ว... ฉันเหนื่อยแล้วล่ะ กู๊... ขณะที่ฉันเข้าสู่ห้วงนิทรา ความมืดมิดก็เข้าปกคลุมจิตใจของฉัน กู๊... . . . "ริมุรุจัง..." กู๊? กู๊... . . . . "ริมุ... รุจัง..." กูเอ๊ะ? กู๊... กู๊ววว... . . . "ให้ตายสิ... ท-เธอไม่ได้ยินฉันเหรอ? ริมุรุจัง!" กู๊! ฉันรู้สึกได้! มีใครบางคนกำลังพูดในใจของฉัน กู๊! ใครน่ะ? นายท่านเหรอ? ไม่ใช่... กู๊... ตอนนี้ฉันเริ่มกลัวแล้วนะ! ไปไกลๆ เลยนะ กู๊! ไม่งั้นฉันจะโกรธจริงๆ ด้วย! ทันใดนั้น เสียงนั้นก็พูดกับฉันอีกครั้ง... "ม-ไม่นะ! เดี๋ยวสิ ได้โปรดฟังฉัน... ฉันคือ... บลูอียา กึ่งเทพีแห่งสไลม์ยังไงล่ะ ริมุรุจัง!" กูเอ๊ะ? กู๊... บลูอียา... บลูอียา... บลู... อียา? บลูอียาคือใครเหรอ กู๊? "เอ๊ะะะ?! ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะลืมฉัน ริมุรุจัง! เธอทำแบบนี้ได้ยังไงกัน กู๊?! มันทำร้ายความรู้สึกฉันจริงๆ นะ กู๊!" กูเอ๊ะ... เธอพูดจาคล้ายๆ กับฉันนิดหน่อยแฮะ เดี๋ยวนะ... ตอนนี้ฉันจำได้แล้ว! อา ต้องขอบคุณความจำใหม่ในฐานะกึ่งเทพีจริงๆ เลย กู๊! ด้วยองค์ประกอบร่างกายของฉัน มันเลยยากนิดหน่อยที่จะรักษาความทรงจำเอาไว้ กู๊... อืม ตอนนี้ฉันมีแกนกลางเทพแล้ว มันเลยง่ายขึ้นเยอะ กู๊ แต่การจัดระเบียบมันก็ยังยากอยู่ดี กู๊... "ริมุรุจัง? เธอยังอยู่ตรงนั้นไหม?" อ๊ะ เสียงนั้น! ใช่แล้ว! เธอคือ... เทพีที่ประทานพรให้ฉันในตอนนั้นนี่นา! ถ้าไม่มีเธอ ฉันคงไม่ได้มีร่างเหมือนมนุษย์แบบนี้แน่ๆ ฉันคิดว่านะ! "แน่นอนว่าฉันจำคุณได้ กู๊! คุณเห็นฉันเป็นคนยังไงกันเนี่ย กู๊?" "อ-อา... แต่เมื่อกี้เธอก็ถามอยู่ชัดๆ ว่าฉันเป็นใคร..." "ม-ไม่นะ... คุณต้อง... ตาฝาดไปเองแน่ๆ! ใช่แล้วล่ะ กู๊!" "เอาเถอะ... อย่างไรก็ตาม ริมุรุจัง เธอไม่ดีใจเหรอที่ได้ยินเสียงฉัน? ฉันคือแม่ของเธอไง บลูอียาเอง!" แม่เหรอ? ฉันไม่เห็นคิดว่าเธอเป็นแม่ฉันเลยนะ กู๊... เธอเป็นแค่เทพีแห่งสไลม์หรืออะไรประมาณนั้นไม่ใช่เหรอ กู๊? หมายถึง ฉันซาบซึ้งใจมากนะที่เธอคอยช่วยเหลือและประทานพรให้ กู๊ แต่ฉันไม่ได้มองว่าเธอเป็นแม่เลยนะ กู๊! ออกแนวเป็นผู้มีพระคุณที่ลึกลับซะมากกว่า... "คุณไม่ใช่แม่ของฉันหรอก กู๊!" ฉันพูดความจริงออกไปอย่างกล้าหาญ! แต่เธอดูเศร้าลงแฮะ "เอ๊ะะะ? เ-เธอพูดแบบนั้นกับฉันได้ยังไง? ฮึก... เธอคิดว่าสไลม์ทั้งหมดมาจากไหนกันล่ะ? มาจากร่างกายสไลม์บรรพกาลของฉันยังไงล่ะ! ...เฮ้อ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก... ฉันคิดว่ามันคงไม่ดีที่จะบังคับให้ใครมายอมรับว่าฉันเป็นแม่ถ้าฉันไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับพวกเขาเลยจนถึงตอนนี้ กู๊... ฮึก..." สไลม์บรรพกาล? ฉันไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ แต่... เธอดูเศร้ามากเลย... และเธอก็ดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงที่นิสัยดีจริงๆ นะ กู๊... "โอเค ฉันขอโทษนะ กู๊! อย่าเศร้าไปเลย!" ดูเหมือนเธอจะร่าเริงขึ้นมานิดหน่อย "เอ๊ะ? โอเค... ย-ยังไงก็ตาม ที่ฉันเรียกเธอตอนนี้ก็เพราะว่าฉันดีใจมากที่เห็นว่าตอนนี้เธอกลายเป็นกึ่งเทพีแล้ว! คุณคิเรน่าดูแลเธอได้ดีจริงๆ เลยนะ ตั้งแต่ตอนที่ฉันส่งเธอตัวน้อยๆ ไปหาเธอในตอนนั้น... ฉันดีใจที่โชคชะตาของเธอไม่เหมือนกับคนอื่นๆ ที่ลงเอยด้วยการเป็นถุงค่าประสบการณ์..." "เอ๊ะ? พูดเรื่องอะไรน่ะ?" "ไม่มีอะไร ช่างมันเถอะ! วิญญาณเหล่านั้นยังไงก็กลับมาหาฉันอยู่ดี เอาเป็นว่า ฉันเรียกเธอเพื่อจะแสดงความยินดี และ... ขอให้ช่วยอะไรนิดหน่อย..." เอ๊ะ? ช่วยเหรอ? แต่เธอเป็นเทพีนี่นา... เธอต้องการให้ฉันที่ตัวเล็กและต่ำต้อยช่วยอะไรล่ะ กู๊? เดี๋ยวนะ! ตอนนี้ฉันก็เป็นเทพีเหมือนกันนี่นา! อา... "คะ? ในฐานะคนที่ช่วยประทานพรให้ฉันและเพื่อนๆ ของฉันด้วย เชิญบอกมาได้เลยค่ะ!" "โอ้ ริมุรุจัง เธอโตมาเป็นหญิงสาวที่นิสัยดี อ่อนโยน และงดงามมากเลยนะ! มันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ฉันอยากจะขอเธอ... เอ่อ... ฉ-ฉันขอเข้าร่วมกลุ่มเทพของเธอกับคุณคิเรน่าได้ไหม?" กู๊? กู๊วววว?! นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?! บลูอียา เทพีแห่งสไลม์ที่ลึกลับจะมาร่วมกับพวกเราแล้วเหรอ กู๊?! หลังจากผ่านมานานขนาดนี้เนี่ยนะ กู๊! ได้เวลาซะทีนะเนี่ย เฮ้ย! "อืมมม! แน่นอนอยู่แล้ว! แต่ฉันต้องไปถามนายท่านก่อนนะ! แต่ฉันคิดว่าเธอยินดีจะรับคุณแน่นอน บลูอียา!" "อาาา! ขอบใจมากนะ ริมุรุจัง! ฉันภูมิใจในตัวลูกสาวตัวน้อยของฉันจริงๆ กู๊!" "แต่ทำไมคุณถึงอยากจะมาเข้าร่วมช้าจังล่ะ กู๊?" "...ช้าจังเหรอ? โอ... ค-คือว่า... ฉันก็อยากจะเข้าร่วมกับพวกเธอตั้งนานแล้วล่ะ แต่ว่า... ฉันค่อนข้าง... ข-ขี้อายน่ะ... และเพิ่งจะไม่นานมานี้เองที่ฉันรวบรวมความกล้าได้มากพอที่จะ... ถ-ถามเธอ กู๊..." "เอ๊ะะะ? คุณเนี่ยนะ? ขี้อาย?! ฉันไม่เชื่อหรอก กู๊! บางทีคุณอาจจะขี้เกียจอยู่ก็ได้ กู๊? หรือบางทีคุณอาจจะเป็นคนขี้ขลาดที่ไม่ยอมช่วยพวกเรา กู๊!" "อะไรนะ? ฉัน... ไม่ได้ขี้ขลาดนะ กู๊! ฉ-ฉัน... ฮึก... ฉันไม่ใช่คนขี้ขลาดนะ ฮึก... ก็แค่มันเป็นเพราะว่าโลกใีน้มันน่ากลัวนี่นา กู๊... ฮึก... ฉันไม่ชอบออกไปข้างนอกเลย กู๊... อย่าทำตัวไม่ดีกับฉันเลยนะ ริมุรุจัง! อย่าทำกับแม่ของเธอแบบนั้นสิ... ฮึก..." เอ๊ะ? นี่มันอะไรกันเนี่ย? ตอนนี้ฉันรู้สึกผิดเลยแฮะ กู๊... บางทีฉันอาจจะพูดแรงเกินไปกับคุณบลูอียา... "ข-ขอโทษนะ กู๊... ฉันพอจะเข้าใจอยู่บ้างล่ะ โลกใีน้มันน่ากลัวจริงๆ นั่นแหละ! ฉันเองก็กลัวอยู่เสมอ... แต่พออยู่ข้างๆ นายท่าน ฉันก็มีความกล้าขึ้นมา กู๊! ฉันคิดว่าฉันช่วยคุณได้เหมือนกันนะ กู๊!" "อาาา! จริงเหรอ? เ-เธอเป็นลูกสาวที่นิสัยดีจริงๆ เลยนะ ริมุรุจัง! ฉันรักเธอจัง!" "ย-อย่าพูดแบบนั้นสิ กู๊! คุณจะบอกรักคนที่คุณไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนไม่ได้นะ กู๊!" "ง-งั้นเหรอ? โอเค... ข-ขอโทษนะ... ฮึก..." "เอ๊ะะะ? คุณร้องไห้อีกแล้วเหรอ?!" และนั่นแหละคือเรื่องราวที่ฉันได้พบกับบลูอียา และเธออาจจะเข้ามาอยู่ในกลุ่มเทพของพวกเราในวันพรุ่งนี้ กู๊... เธอเป็นยัยขี้แยจริงๆ เลย กู๊...