บทที่ 1070 การเฆี่ยนตีของหน้าหก ‘คำสัญญาลับแห่งสวรรค์’ จะทำให้จี้เฟิงสามารถทำนายเหตุการณ์เกี่ยวกับใครสักคนในชีวิตได้วันละหนึ่งครั้ง แม้จะไม่อาจป้องกันภัยพิบัติได้ แต่คำเตือนเหล่านั้นก็นับเป็นรูปแบบหนึ่งของการปกป้อง เพราะสามารถเตรียมมาตรการเพื่อรับมือกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นได้ หลินหยวนพอใจกับสมาชิกใหม่ของเมืองลอยฟ้าคนนี้มาก การปรากฏตัวของจี้เฟิงไม่ได้เพิ่มเพียงแค่พลังของยอดฝีมือระดับจักรพรรดิเท่านั้น จี้เฟิงห่อหุ้มร่างด้วยเสื้อคลุมสีดำตัวหนา เพราะเขาไม่ต้องการให้รูปลักษณ์ที่น่าหวาดกลัวของตนถูกเปิดเผย และต้องการซ่อนตัวจากความโกรธเกรี้ยวของกลุ่มการค้าหมื่นธง เมื่อเข้าใจสถานการณ์ของจี้เฟิงและรับเขาเข้าสู่เมืองลอยฟ้าแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลใดที่หลินหยวนจะต้องพักอยู่ที่สมาคมนักสร้างสรรค์แห่งเมืองหลวงต่อไป หลินหยวนหยิบคางคกทองคำถ้ำอัญมณีออกมาและกล่าวกับเอ็นด์เลสซัมเมอร์, เหวินอวี้ และจี้เฟิงว่า “จี้เฟิง เก็บอสูรของเจ้าทั้งสองตัวซะ พวกเจ้าทั้งสามคนจงเข้าไปพักในอุปกรณ์ชิ้นนี้สักครู่ เราจะไปยังสถานที่ที่ดอกลิลลี่ดาบกรรมและดอกบัวนิทราโองการก่อนสามารถวิวัฒนาการไปสู่ระดับตำนานขั้นที่ 3 ได้โดยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกรบกวน” เมื่อทั้งสามคนเข้าไปอยู่ในคางคกทองคำถ้ำอัญมณีแล้ว หลินหยวนก็ยื่นมือออกไปมองดูเมล็ดพืชที่ดูธรรมดาเมล็ดนั้น แม้จะศึกษาดูแล้ว หลินหยวนก็ยังไม่รู้เลยว่าเมล็ดนี้มีไว้เพื่ออะไร ถึงกระนั้น เขารู้ดีว่ามีบางสิ่งที่เหลือเชื่อเกี่ยวกับเมล็ดพืชนี้ มันอาจมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลังก็เป็นได้ เนื่องจากแสงสีแดงและทองได้ชำระล้างความแปลกประหลาดทั้งหมดออกจากเมล็ดไปจนหมดสิ้น หลินหยวนจึงไม่มีความกังวลที่จะเก็บมันไว้กับตัว เขตพื้นที่กักเก็บวิญญาณนั้นมีความสำคัญเกินกว่าที่หลินหยวนจะเสี่ยงนำเมล็ดไปเก็บไว้ที่นั่น เขาจึงตัดสินใจเก็บมันไว้อย่างระมัดระวังในกล่องเก็บอสูรระดับเพชรที่มีรูปทรงคล้ายกระดุมสีอำพัน จากนั้น เขาก็เปิดใช้งานจุดเชื่อมต่อหนวดและเคลื่อนย้ายตัวเองไปยังพื้นที่ห่างไกลนอกเมืองหลวง ซึ่งเป็นที่ที่เอ็นด์เลสซัมเมอร์เคยผ่านการทดสอบแห่งการสร้างโลก คลื่นกระทบฝั่งของเกาะขนาดมหึมาท่ามกลางมหาสมุทร ขณะที่แสงสีรุ้งเต้นระบำอยู่บนเงาสะท้อนของแสงอาทิตย์ เพอริดอท, อินดิโคไลต์, มรกต, พลอยตาแมวสีม่วง, หยกสีชมพู, หินซันสโตน และอัญมณีล้ำค่าอื่นๆ กระจัดกระจายอยู่เต็มชายหาด อัญมณีเหล่านั้นสะท้อนแสงไปทุกทิศทุกทาง ย้อมทั้งเกาะให้กลายเป็นม่านแสงที่แปรเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลา หอคอยแปลกตาสเจ็ดแห่งตั้งตระหง่านอยู่บนเกาะ และมีชายที่สวมเสื้อคลุมยาวปักลวดลายของหอคอยยืนอยู่หน้าหอคอยแต่ละแห่ง ชายเหล่านี้คือหัวหน้านักสวดแห่งหอคอยบัญญัติ นักสวด 32 คนกำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าพวกเขาแต่ละคนและรับฟังอย่างตั้งใจ นอกจากนี้ยังมีโพรงขนาดใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ตั้งของหอคอยแห่งหนึ่ง แม้จะขาดหอคอยไปหนึ่งแห่ง แต่ก็ยังมีหัวหน้านักสวดและนักสวดอีก 32 คนยืนอยู่หน้าพื้นที่นั้น แม้หอคอยจะหายไปหนึ่งแห่ง แต่สะพานที่เชื่อมแต่ละหอคอยเข้ากับสวนลอยฟ้ายังคงอยู่ครบถ้วน รูปปั้นแปลกประหลาดเรียงรายอยู่ทั่วสวนลอยฟ้า รูปปั้นบางตัวขาดแขนขา แต่พวกมันทั้งหมดกลับดูสมจริงยิ่งขึ้นเมื่อถูกอาบด้วยน้ำพุสีทอง นอกจากนี้ยังมีเจตจำนง กฎเกณฑ์ และโลกทัศน์ที่แฝงอยู่ในรูปปั้นเหล่านั้น ขณะที่น้ำจากน้ำพุสีทองไหลลงมากระทบผิวน้ำในสระด้านล่าง ก่อให้เกิดละอองน้ำกระเซ็นไปทั่ว ในสวนยังมีโต๊ะกลมขนาดมหึมาตั้งอยู่ตรงกลางพร้อมเก้าอี้แปดตัว ในขณะนี้ มีผู้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เพียงเจ็ดจากแปดตัว และหกในนั้นกำลังอยู่ระหว่างการต่อสู้ ทั้งหกคนดูเหมือนจะมีฝีมือสูสีกัน และเห็นได้ชัดว่าไม่มีใครยอมถอย มีเพียงหนึ่งในเจ็ดคนเท่านั้นที่เอนกายอย่างผ่อนคลายบนเก้าอี้และจ้องมองการต่อสู้ราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ ทันใดนั้น หญิงสาวผมสั้นที่มีดวงตาว่างเปล่าก็เริ่มหัวเราะคิกคักอย่างบ้าคลั่งแล้วกรีดร้องว่า “หน้าสอง รีไววัล เจ้ามันโลภมากเกินไปแล้ว! เจ้าเป็นคนเสนอแผนนี้จริง แต่พวกเราทุกคนต่างก็ช่วยเจ้า ข้าไม่เห็นด้วยที่จะให้เจ้าฉกฉวยส่วนแบ่งของการเก็บเกี่ยวไปก่อนที่มันจะเสร็จสิ้น” ดวงตาของหญิงสาวผมสั้นเป็นประกายขณะที่พูด และดูเหมือนเธอจะล่วงรู้บาปทั้งปวงในโลกนี้ เด็กสาวคนหนึ่งที่มีหน้าตาธรรมดาและสวมแว่นตากรอบหนายืนขึ้นพลางประสานมือเข้าด้วยกันแล้วอุทานว่า “รีไววัลต้องการสร้างชื่อด้วยการหลั่งเลือด นอกเหนือจากหน้าแปด อะพอพโทซิส แล้ว ก็ไม่มีใครช่วยข้าเลย ข้าเป็นคนจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง หน้าสาม อีเทอร์นัล ซิน เจ้าต่างหากที่โลภมาก หากเจ้ายังไม่ยอมทำอะไรอีก เจ้าจะสูญเสียแม้กระทั่ง 10% ที่เจ้าได้รับอยู่ในตอนนี้!” ออร่าอันทรงพลังระเบิดออกจากร่างของเด็กสาวและปะทะเข้ากับออร่าของหน้าสาม อีเทอร์นัล ซิน บุคคลในชุดคลุมสีแดงไอออกมาเบาๆ สีหน้าของหน้าสาม อีเทอร์นัล ซินดูน่ากลัวขึ้นมาทันที แต่เธอก็ยังคงเงียบอยู่ ชายผู้เย็นชาที่มีลักษณะคล้ายงูยิ้มอย่างบ้าคลั่งและส่งเสียงขู่ฟ่อ “หุ่นขี้ผึ้งที่ข้าทำขึ้นเพื่อสวนลอยฟ้านี้ถูกชะล้างจนสะอาดหมดจดด้วยน้ำพุชำระล้างในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน วัสดุทำหุ่นขี้ผึ้งชุดใหม่นั้นมีคุณภาพสูงกว่าเดิมมาก ข้าจะใช้วัสดุระดับสรรค์สร้างพวกนี้ให้หมดได้อย่างไร? ดังนั้น ข้าขอส่วนแบ่งการเก็บเกี่ยวเพิ่มอีก 5%” ชายวัยกลางคนที่มีท่าทางเที่ยงธรรมแสยะยิ้ม “หน้าแปด อะพอพโทซิส เจ้าก็ทำได้แค่งานฝีมือกระจุกกระจิก มีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้อง? วัสดุทั้งหมดของเจ้ามาจากข้า เพราะฉะนั้นหุบปากของเจ้าไว้ดีกว่า”