บทที่ 2916 การทาบทามของเหล่าบลัดเดี้ยน! หลังจากพูดคำเหล่านั้นออกมา ฟานโหลวก็รู้สึกมีความสุขอย่างเหลือล้น ข้างกายเขามีทูตจากปูหินตั๊กแตนและเต่าหมอกเร้นลับอยู่ ถึงแม้เฟิงชิงจะรู้สึกไม่พอใจในตัวเขา แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ คำพูดของเขาจะต้องไปถึงหูของอังเดรไม่ช้าก็เร็ว ฟานโหลวต้องการตัดขาดจากเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งอย่างเป็นทางการและทวงคืนอิสรภาพของตนเองกลับมา มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่เขาจะมีโอกาสได้เข้าร่วมกับตระกูลอังดราและกลายเป็นบลัดเดี้ยนอย่างแท้จริง เขาเกือบจะต้องตายเพราะการตัดสินใจของเฟิงชิงอยู่แล้ว เฟิงชิงไม่ได้เห็นคุณค่าในตัวเขามากพอจริงๆ เมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่าเขายังกล้าพูดคำเหล่านั้นออกมาได้ในสถานการณ์เช่นนี้ หากเฟิงชิงแคร์ความรู้สึกของเขาแม้แต่น้อย ก็คงไม่ยื่นข้อเสนอที่เกินขอบเขตเช่นนี้ออกมา คำพูดของฟานโหลวทำให้สีหน้าของเฟิงชิงค่อยๆ แข็งค้าง เฟิงชิงไม่คาดคิดว่าฟานโหลวจะกล้าวิจารณ์เขาในทันที หากไม่ใช่เพราะขณะนี้เฟิงชิงอยู่ในตระกูลอังดราและเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งไม่สามารถยั่วยุหรือทำให้ตระกูลอังดราไม่พอใจได้ ป่านนี้เขาคงสั่งสอนให้ฟานโหลวรู้สำนึกไปแล้วว่าใครกันที่เป็นคนผลักดันให้ฟานโหลวมีอำนาจขึ้นมา! เฟิงชิงที่กำลังจะคุมอารมณ์ไม่อยู่ได้ปลดปล่อยจิตสังหารอันรุนแรงออกมา ทูตจากปูหินตั๊กแตนและเต่าหมอกเร้นลับจึงรีบปล่อยออร่าออกมาเพื่อเผชิญหน้ากับเฟิงชิงทันที อังเดรเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วและกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ข้าบอกให้เจ้าพาเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งของเจ้าออกไป แล้วทำไมเจ้าถึงยังมาโจมตีผู้มีพระคุณของเผ่าปลาปักเป้าทมิฬที่นี่อีกล่ะ?! เฟิงชิง นับตั้งแต่เจ้าได้เป็นสมาชิกของสภาผู้ไร้เกียรติ เจ้าก็ยิ่งเหิมเกริมมากขึ้นทุกที ไสหัวไปพร้อมกับลูกน้องของเจ้าเดี๋ยวนี้!” “นับจากนี้เป็นต้นไป ฟานโหลวจะพักอยู่ในอาณาเขตของตระกูลอังดราเรา ข้าจะรายงานเรื่องนี้ต่อท่านผู้นำ หากฟานโหลวเต็มใจ เราจะให้เขาได้เป็นบลัดเดี้ยน! ตั้งแต่วินาทีนี้ไป ฟานโหลวจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งของเจ้าอีก” ครั้งนี้อังเดรไม่ได้ไว้หน้าเฟิงชิงเลยแม้แต่น้อย เพราะการกระทำของเฟิงชิงทำให้เขาโกรธเคืองอย่างที่สุด การที่เฟิงชิงกล้าแสดงจิตสังหารต่อฟานโหลวในสถานการณ์เช่นนี้ แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้เห็นหัวของอังเดรและตระกูลอังดราเลยแม้แต่นิดเดียว! เขาเน้นย้ำกับเฟิงชิงหลายครั้งแล้วถึงความสำคัญของความร่วมมือระหว่างตระกูลอังดราและสี่เผ่าพันธุ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแม่น้ำโดดเดี่ยว เฟิงชิงเป็นคนฉลาดมาก เขาย่อมเข้าใจนัยยะของการกระทำของตัวเองดี ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม การแสดงจิตสังหารออกมาถือเป็นการดูหมิ่นตระกูลอังดรา ดูเหมือนว่าเฟิงชิงจะลืมสถานะของตนเองในฐานะสมาชิกสภาผู้ไร้เกียรติไปเสียสนิท เมื่อเทียบกับการที่เฟิงชิงช่วยเหลือและชื่นชมฟานโหลว สิ่งที่ตระกูลอังดราหยิบยื่นให้เฟิงชิงนั้นมีมากกว่ามหาศาล นอกจากนี้ อังเดรยังเชื่อว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่จะชิงตัวฟานโหลวมา เขาได้แสดงความปรารถนาดีต่อฟานโหลวด้วยการจัดการกับเฟิงชิง ในฐานะคนฉลาด ฟานโหลวย่อมต้องรู้ดีว่าควรเลือกทางไหน ในขณะที่เขาพยายามทาบทามฟานโหลวให้เข้าสู่กลุ่มบลัดเดี้ยน เขาก็ตั้งใจที่จะแสดงความปรารถนาดีต่อสี่เผ่าพันธุ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแม่น้ำโดดเดี่ยวเพื่อลดความไม่พอใจของพวกเขาลงด้วย หากไม่มีเหตุการณ์เหล่านี้ ข้อเสนอของตระกูลอังดราในการให้ฟานโหลวอยู่ที่นี่คงถูกมองว่าเป็นการพยายามฉกตัวคนอื่นมาง่ายๆ ซึ่งมันดูไม่สง่างามนักสำหรับตระกูลอังดราที่จะดึงตัวสมาชิกจากเผ่าพันธุ์ที่เป็นบริวาร ดังนั้นการหาจุดเริ่มต้นที่เหมาะสมเพื่อทำเช่นนั้นจะช่วยลดข้อกังวลลงได้มาก เฟิงชิงกัดฟันแน่นและจ้องมองไปที่อังเดร จิตสังหารของอังเดรนั้นรุนแรงยิ่งกว่าของเฟิงชิงเสียอีก หากเขาขัดคำสั่งหรือตอบโต้ อังเดรก็คงไม่มีปัญหาที่จะลงมือทำร้ายเฟิงชิง อย่างไรก็ตาม มันไม่สะดวกนักที่เขาจะสังหารเฟิงชิงเนื่องจากสถานะสมาชิกสภาผู้ไร้เกียรติ การดูหมิ่นจากเผ่าพันธุ์บริวารที่มีต่อเผ่าพันธุ์ปกครองนั้นเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ และไม่ว่าเฟิงชิงจะไปที่ไหน การดูหมิ่นของเขาก็จะไม่เป็นผลดีต่อตัวเขาเองเลย ท้ายที่สุด เฟิงชิงก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่พาหน่วยหมาป่าต้องห้ามออกไปจากตระกูลอังดรา หากฟานโหลวมีความอาลัยอาวรณ์ต่อเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่ง เขาคงหาวิธีปฏิเสธคำชวนของอังเดรไปแล้ว แต่คำพูดของฟานโหลวกลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่มีต่อเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่ง การต่อสู้กับอังเดรเพื่อแย่งฟานโหลวในเวลานี้มีแต่จะบีบให้อังเดรต้องเล่นงานเขา เผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งได้สูญเสียความไว้วางใจจากตระกูลอังดราไปแล้ว เมื่อเฟิงชิงกลับไป เขาต้องหาวิธีทวงคืนความไว้วางใจเพื่อคว้าโอกาสในการกลับไปอยู่ในตำแหน่งสำคัญอีกครั้ง วิธีที่ดีที่สุดคือการพิสูจน์คุณค่าของเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่ง ตลอดเวลาที่อยู่ในห้วงฟ้าเหนือเมฆาและในฐานะสมาชิกสภาผู้ไร้เกียรติ เฟิงชิงมีทั้งทรัพยากรและเส้นสายมากมาย เส้นทางวาร์ปที่เชื่อมต่อไปยังโลกภายนอกปรากฏขึ้นในเทือกเขาโวหลิน มันเชื่อมต่อไปยังอาณาจักรบรรพกาลอสูร การเปิดฉากโจมตีสายฟ้าแลบใส่อาณาจักรบรรพกาลอสูรผ่านทางเส้นทางนี้อาจทำให้ได้ทรัพยากรบรรพกาลอสูรมาเป็นจำนวนมาก ทุกเผ่าพันธุ์มีความต้องการทรัพยากรบรรพกาลอสูรคุณภาพสูงอย่างมหาศาล มีเพียงการใช้ทรัพยากรเหล่านี้เท่านั้นที่จะทำให้พวกเขาสำรวจโลกภายนอกได้ แม้ว่าทรัพยากรในโลกภายนอกอาจไม่ได้อุดมสมบูรณ์ไปกว่าห้วงฟ้าเหนือเมฆา แต่ผลผลิตที่ได้จากที่นั่นเป็นสิ่งที่ห้วงฟ้าเหนือเมฆาไม่สามารถสร้างขึ้นได้ เผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งมีความสัมพันธ์อันดีกับเผ่าเสือดาวเมฆา หากพวกเขาสามารถเกลี้ยกล่อมให้แบ่งปันทรัพยากรเหล่านี้ให้กับตระกูลอังดราได้ ตระกูลอังดราก็น่าจะคืนตำแหน่งสำคัญให้แก่เผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งเมื่อพวกเขาได้รับผลประโยชน์ หลังจากเฟิงชิงพาทัพหมาป่าปีศาจวายุคลั่งออกไป อังเดรก็เตรียมจะปลอบประโลมฟานโหลวและถามถึงความคิดเห็นของเขา ทว่า อินค์สการ์กลับไม่เปิดโอกาสให้อังเดรได้สนทนากับฟานโหลวเลย อินค์สการ์รีบถามไถ่อาการของฟานโหลวทันที และแสดงเจตจำนงว่าจะพาฟานโหลวไปพักฟื้นที่ที่พักของเผ่าปลาปักเป้าทมิฬภายในตระกูลอังดรา หากท่าทีของอินค์สการ์ที่มีต่อฟานโหลวก่อนหน้านี้ทำให้อังเดรเข้าใจถึงความสำคัญของฟานโหลวที่มีต่อเผ่าปลาปักเป้าทมิฬ การกระทำในตอนนี้ยิ่งทำให้อังเดรสงสัยในใจว่า คนที่ฟานโหลวช่วยไว้มีความเกี่ยวข้องกับอินค์สการ์หรือไม่ ไม่อย่างนั้นอินค์สการ์คงไม่มีเหตุผลที่จะแสดงท่าทีเช่นนี้กับฟานโหลว หลังจากฟานโหลวตอบกลับความห่วงใยของอินค์สการ์ เขาก็บอกอังเดรด้วยความเคารพอย่างสูงว่า “ขอบพระคุณตระกูลอังดราที่ให้เกียรติผมมากขนาดนี้! สายเลือดของเหล่าบลัดเดี้ยนนั้นเป็นสิ่งที่น่าปรารถนาจริงๆ แต่ผมเพิ่งถูกเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งที่ผมจงรักภักดีทอดทิ้งและเกือบเอาชีวิตไม่รอด ผมต้องการเวลาพักฟื้น ร่างกายของผมตอนนี้ทรุดโทรมอย่างหนัก” “ผมเชื่อว่าท่านอังเดรคงสัมผัสได้ ผมหวังว่าท่านจะให้โอกาสผมได้พักฟื้นอย่างสงบ เมื่อผมฟื้นตัวเต็มที่และจิตใจไม่ได้จดจ่ออยู่กับเรื่องของเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งแล้ว ผมจะให้คำตอบกับท่าน ผมหวังว่าตระกูลอังดราจะไม่รังเกียจผมเมื่อถึงเวลานั้นครับ” อังเดรรู้สึกพอใจกับท่าทีของฟานโหลวมาก คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความเคารพที่มีต่อตระกูลอังดรา ในฐานะสมาชิกตระกูลอังดรา การทำตัวด้วยท่าทีเช่นนี้ถือว่าเหมาะสมแล้ว อังเดรครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและเข้าใจถึงสถานะปัจจุบันของฟานโหลว ตระกูลอังดราได้ตรวจสอบสิ่งที่ฟานโหลวทำไว้กับเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งแล้ว ฟานโหลวเป็นสมาชิกของเผ่าได้ไม่นาน แต่เขาก็สร้างผลงานให้อย่างมหาศาล ดังนั้นฟานโหลวคงต้องเสียใจมากที่ถูกปฏิบัติเช่นนี้หลังจากที่อุทิศตัวให้พวกเขามากมายขนาดนั้น หากเป็นอังเดรเจอสถานการณ์แบบนี้ เขาก็คงยากที่จะก้าวผ่านความโศกเศร้าเช่นกัน อี้เสวี่ยยังไม่กลับมา และหลายเรื่องภายในตระกูลยังคงต้องอาศัยการตัดสินใจจากอี้เสวี่ย หากอังเดรทำอะไรมากเกินไป อี้เสวี่ยอาจรู้สึกว่าเขาก้าวก่ายอำนาจ ซึ่งนั่นคงไม่ดีแน่ เมื่ออี้เสวี่ยกลับมา มีความเป็นไปได้สูงที่อี้เสวี่ยจะจัดการเรื่องนี้กับฟานโหลวด้วยตนเอง “ถ้าอย่างนั้นก็ไปพักที่ที่พักของเผ่าปลาปักเป้าทมิฬเถอะ ข้าเชื่อว่าพวกเขาจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี” หลังจากพูดกับฟานโหลวเสร็จ อังเดรก็หันไปหาอินค์สการ์ “หากพวกเจ้าต้องการทรัพยากรใดๆ เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของฟานโหลว ขอมาที่ตระกูลอังดราได้เลย เราจะมอบทรัพยากรที่ดีที่สุดเพื่อช่วยให้เขาฟื้นตัว!” อินค์สการ์กรอกตาแล้วกล่าวว่า “ฟานโหลวคือผู้มีพระคุณของเผ่าปลาปักเป้าทมิฬเรา เราไม่ขาดแคลนยาที่จะรักษาอาการบาดเจ็บและฟื้นฟูร่างกายหรอก หากตระกูลอังดราของท่านอยากช่วยเหลือฟานโหลวจริงๆ บางทีควรพิจารณาเรื่องวิธีการจัดการกับเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งในอนาคตเสียบ้าง ข้าได้ยินมาตลอดว่าเหล่าบลัดเดี้ยนมีการจัดการเผ่าพันธุ์บริวารอย่างเคร่งครัด แต่ดูเหมือนว่าการจัดการของพวกท่านจะอยู่ในระดับธรรมดาที่สุดเท่านั้น!” คำพูดของอินค์สการ์เต็มไปด้วยความเคืองแค้นและประชดประชัน ซึ่งอังเดรก็รับรู้ได้ ก่อนหน้านี้เพราะมีเฟิงชิงและเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งอยู่ อังเดรจึงงดเว้นที่จะตอบโต้เรื่องวิธีการจัดการสถานการณ์ของพวกเขา อินค์สการ์ได้ร้องขอให้ตระกูลอังดราลงโทษเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งมาหลายครั้งแล้ว ในเมื่อตอนนี้เผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งจากไปแล้ว อังเดรจึงกล่าวโดยตรงว่า “ตระกูลอังดราของเราจะจัดการเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งแน่นอน แต่มันต้องใช้เวลา เฟิงชิงเป็นสมาชิกสภาผู้ไร้เกียรติ ตราบใดที่เขายังดำรงตำแหน่งสมาชิก ตระกูลอังดราของเราก็ไม่สามารถทำอะไรเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งได้” “สถานะในสภาของเฟิงชิงนั้นตระกูลอังดราเป็นผู้ดูแล หากเราทำให้เขาได้เป็นสมาชิกได้ เราก็ย่อมทำให้เขาสูญเสียสถานะไปได้เช่นกัน เพื่อเป็นการแสดงความจริงใจต่อสี่เผ่าพันธุ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแม่น้ำโดดเดี่ยว ตระกูลอังดราของเราแสดงความจริงใจอย่างเต็มที่ วางใจเถอะ ผลลัพธ์ของการจัดการเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง ทุกคน รอชมได้เลย!” อังเดรตั้งใจจะแสดงความปรารถนาดีต่อสี่เผ่าพันธุ์ผู้ยิ่งใหญ่ผ่านทางการจัดการกับเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่ง ทว่าทั้งอินค์สการ์และฟานโหลวต่างไม่หลงกลอุบายของอังเดร การกระทำทั้งหมดของอินค์สการ์คือการร่วมมือกับฟานโหลว ตามเหตุผลแล้ว ฟานโหลวควรจะตอบรับคำเชิญของอังเดรตั้งแต่ครั้งแรกที่อังเดรชวนให้เขาเป็นสมาชิกตระกูลอังดรา แต่ฟานโหลวหาข้ออ้างเพื่อถ่วงเวลาเพราะเขาไม่แน่ใจเรื่องการจัดวางของหลินหยวนและไม่สามารถถามเขาได้โดยตรง ฟานโหลวไม่อยากให้หลินหยวนเข้าใจเขาผิด เขาจะตัดสินใจหลังจากถามเรื่องการจัดวางจากหลินหยวนเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้น หากหลินหยวนไม่ได้ตั้งใจจะให้เขาอยู่ที่อังดรา การตอบรับคำเชิญเป็นสมาชิกตระกูลอังดราก็จะทำลายแผนการในอนาคตของหลินหยวนไปเสียเปล่าๆ หากเป็นเช่นนั้นเขาก็คงจบสิ้น หลินหยวนกำลังวางแผนอนาคตของเขาไว้อย่างพิถีพิถัน และการเป็นแค่บลัดเดี้ยนธรรมดาอาจไม่ใช่ขีดจำกัดของเขา ฟานโหลวเพียงแค่ต้องก้าวเดินตามรอยเท้าของหลินหยวนและพัฒนาไปทีละขั้น ฟานโหลวถูกพามายังอาณาเขตของเผ่าปลาปักเป้าทมิฬโดยอินค์สการ์ เขากำลังเฝ้ามองอนาคตของเขาในขณะที่พักฟื้นจากอาการบาดเจ็บ สี่เผ่าพันธุ์ผู้ยิ่งใหญ่ต่างอยู่ภายใต้การควบคุมของหลินหยวนและถือได้ว่าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา ฟานโหลวตอบรับความพยายามของพวกเขาที่พยายามเอาใจเขาด้วยดี ในอนาคตเขาจะมีโอกาสมากมายในการปฏิสัมพันธ์กับพวกเขาในฐานะบลัดเดี้ยน การสร้างความสัมพันธ์อันดีต่อกันไม่เพียงแต่เป็นผลดีต่อสี่เผ่าพันธุ์ผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้น แต่ยังส่งผลดีต่อตัวฟานโหลวอีกด้วย ในอนาคต สิ่งต่างๆ มากมายที่ฟานโหลวจำเป็นต้องทำย่อมต้องได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากพวกเขาอย่างแน่นอน ฟานโหลวเข้าใจเรื่องนี้ดี สิ่งที่สี่เผ่าพันธุ์ผู้ยิ่งใหญ่ทำไปในที่สุดย่อมถูกนับเป็นเครดิตให้แก่ฟานโหลวในสายตาของหลินหยวน สี่เผ่าพันธุ์ผู้ยิ่งใหญ่กำลังสั่งสมผลงานให้กับเขา เมื่อพูดถึงผู้ที่สามารถรับใช้ผลประโยชน์ของเขาได้ ต่อให้สถานะของฟานโหลวจะวิวัฒนาการไปไกลจนเหนือกว่าสี่เผ่าพันธุ์ผู้ยิ่งใหญ่ เขาก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะสร้างเครือข่ายความสัมพันธ์กับบุคคลอย่างอินค์สการ์ต่อไป … เฟิงนั่วเป็นผู้นำหน่วยหมาป่าต้องห้ามและติดตามเฟิงชิงจากอาณาเขตของตระกูลอังดรากลับไปยังอาณาเขตของเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่ง ตลอดทางเฟิงนั่วต้องการจะพูดบางอย่างแต่ก็ยังลังเล เฟิงนั่วมีหลายอย่างที่อยากถามเฟิงชิง แต่เห็นได้ชัดว่าเฟิงชิงไม่มีเจตนาจะตอบโต้ใดๆ อย่างไรก็ตาม ในฐานะสมาชิกหลักของเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่ง เฟิงนั่วก็ยังคงต้องถามคำถามเหล่านั้น “ท่านเฟิงชิง ดูจากท่าทีปัจจุบันของฟานโหลว เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะยอมจำนนต่อเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งของเรา นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ดีสำหรับเราเลย” “การมีความสัมพันธ์อันดีกับสี่เผ่าพันธุ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแม่น้ำโดดเดี่ยวนั้นสร้างประโยชน์มหาศาลให้กับเผ่าของเราได้จริงๆ ท่านก็ได้เห็นท่าทีของตระกูลอังดราที่มีต่อพวกเขาแล้ว” “ข้าคิดว่าเราจำเป็นต้องลดตัวลงและเอาใจเผ่าปลาปักเป้าทมิฬเพื่อผ่อนคลายความสัมพันธ์กับสี่เผ่าพันธุ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแม่น้ำโดดเดี่ยว ฟานโหลวเป็นเพียงผู้มีพระคุณของเผ่าปลาปักเป้าทมิฬ ส่วนอีกสามเผ่าพันธุ์แห่งแม่น้ำโดดเดี่ยวก็เป็นเพียงผู้ร่วมมือกับเผ่าปลาปักเป้าทมิฬเท่านั้น” คำพูดของเฟิงนั่วนั้นมีเหตุผล แต่สำหรับเฟิงชิง มันกลับบาดหูอย่างยิ่ง เขาได้ยอมอ่อนข้อให้กับทูตของเผ่าปลาปักเป้าทมิฬและพูดจาดีๆ ไปตั้งมากมาย แต่อินค์สการ์กลับไม่ใส่ใจในความปรารถนาดีหรือการยอมจำนนของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ฟานโหลวถึงขั้นตั้งคำถามด้วยซ้ำว่าทำไมเขาถึงเลือดเย็นได้ขนาดนี้ ฟานโหลวได้ทรยศต่อเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งไปแล้ว ในมุมมองของคนทรยศอย่างฟานโหลว เขาย่อมไม่ต้องการพึ่งพาเผ่าปลาปักเป้าทมิฬเพื่อกลับมาคืนดีกับเผ่าหมาป่าปีศาจวายุคลั่งอย่างแน่นอน