Chapter 1216 - Does He Hate Her That Much?

Published Mar 21, 2026, 02:09 PM

บทที่ 1216 - เขาเกลียดเธอขนาดนั้นเลยหรือ? แต่หากจะเปรียบเทียบกับเฉียวเมี่ยนเมี่ยนแล้ว มันก็เห็นได้ชัดเจนอย่างยิ่งว่าใครกันแน่ที่มีความสำคัญและมีความใกล้ชิดกับเธอมากกว่ากัน คุณนายไป๋รีบส่งเสียงเรียกหญิงสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู ก่อนจะกุมมือและดึงตัวเฉียวเมี่ยนเมี่ยนให้เดินตามไปยังอีกทิศทางหนึ่ง ทิ้งให้บรรยากาศเบื้องหลังเต็มไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด เสิ่นโหรวยืนนิ่งอยู่กับที่ เธอรู้ดีแก่ใจว่าทั้งสองคนนั้นคือแม่ลูกแท้ๆ ที่มีความผูกพันกันทางสายเลือด ขณะที่เธอมองตามแผ่นหลังของคนทั้งคู่ที่ค่อยๆ เดินห่างออกไป มือของเธอก็เผลอกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ แววตาที่เคยดูสง่างามกลับเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความริษยาที่ยากจะปกปิด มันคือสัญชาตญาณตามธรรมชาติของแม่และลูกจริงๆ สินะ... เสิ่นโหรวคิดในใจด้วยความขมขื่น ในเวลานี้ คุณนายไป๋ยังไม่รู้ความจริงเลยด้วยซ้ำว่าเฉียวเมี่ยนเมี่ยนคือลูกสาวแท้ๆ ที่เธอตามหามาแสนนาน ทว่าในยามที่เธอพูดคุยกับเฉียวเมี่ยนเมี่ยนเมื่อครู่นี้ เธอกลับแสดงออกถึงสัญชาตญาณความเป็นแม่โดยที่ตัวเองก็ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ทุกคำพูดและท่าทางล้วนเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่เสิ่นโหรวไม่เคยได้รับมันอย่างแท้จริงเลย เสิ่นโหรวรู้สึกขวัญเสียและหวาดระแวงขึ้นมาอีกครั้ง เธอตระหนักได้ทันทีว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เธอจะไม่มีวันยอมให้เฉียวเมี่ยนเมี่ยนได้กลับคืนสู่ฐานะเดิมและรู้ตัวตนที่แท้จริงของตัวเองอย่างเด็ดขาด มิเช่นนั้นแล้ว เรื่องราวระหว่างเธอกับโม่เย่ซือคงจะไม่มีทางเป็นไปได้อีกเลยตลอดกาล ในขณะนี้ ตระกูลเสิ่นกำลังเผชิญกับวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจที่รุนแรงและเริ่มตกต่ำลงเรื่อยๆ ราวกับเครื่องบินที่กำลังสูญเสียการควบคุม แม้ว่าเรื่องนี้จะยังคงถูกเก็บไว้เป็นความลับสุดยอดภายในตระกูล และยังไม่มีผู้คนภายนอกรับรู้ถึงความสั่นคลอนนี้มากนัก แต่เธอก็รู้ดีว่าความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย และสักวันหนึ่งเธอคงจะไม่สามารถปกปิดหรือกดทับปัญหาที่ลุกลามนี้ไว้ได้อีกต่อไป หากเธอต้องการที่จะกอบกู้ชื่อเสียงและฐานะของตระกูลเสิ่นให้กลับมารุ่งโรจน์อีกครั้ง และหากเธอต้องการที่จะครอบครองโม่เย่ซือมาเป็นของตน เธอจำต้องหาหนทางที่จะแต่งงานกับเขาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และก่อนที่จะถึงเวลานั้น... เธอก็ต้องคิดหาทางกำจัดเฉียวเมี่ยนเมี่ยนออกไปให้พ้นทางเสียก่อน สายตาของเสิ่นโหรวเหลือบไปมองเฉียวอันซินที่ยืนอยู่ไม่ไกล ซึ่งในเวลานี้อีกฝ่ายกำลังแสดงสีหน้าอิจฉาริษยาอย่างเห็นได้ชัด เสิ่นโหรวหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาที่เป็นประกายด้วยเล่ห์เหลี่ยมและแผนการอันชั่วร้ายพาดผ่านดวงตาของเธอไปวูบหนึ่ง การมีเฉียวอันซินอยู่ข้างกายแบบนี้ จะทำให้แผนการในอนาคตของเธอราบรื่นขึ้นมากทีเดียว เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เธอจะได้กำจัดทั้งเฉียวเมี่ยนเมี่ยนและเฉียวอันซินไปพร้อมๆ กันในคราวเดียว ด้วยวิธีนี้ เธอจะไม่มีปัญหาหรือเสี้ยนหนามใดๆ มาคอยกวนใจในอนาคตอีกต่อไป หลังจากที่เฉียวเมี่ยนเมี่ยนเดินจากไปพร้อมกับคุณนายไป๋แล้ว โม่เย่ซือที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็เตรียมตัวจะเดินจากไปเช่นกัน “อาซือ” เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่เธอรักสุดหัวใจกำลังจะเดินหนีไป เสิ่นโหรวก็รีบส่งเสียงเรียกเขาไว้ด้วยความร้อนรน “อาซือ คุณยังโกรธฉันอยู่ใช่ไหม? คุณยกโทษให้ฉันไม่ได้จริงๆ หรือ?” เสิ่นโหรวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เธอไม่สามารถทนรับความเฉยชาและท่าทีที่ห่างเหินของเขาได้อีกต่อไป เขาเคยบอกเอาไว้ว่า หากเราต้องพบกันอีกครั้ง เราจะเป็นเพียงคนแปลกหน้าต่อกันเท่านั้น และเขาก็ทำมันจริงๆ อย่างที่พูดเอาไว้ไม่มีผิดเพี้ยน แต่สำหรับเธอ... เธอทำไม่ได้ หัวใจของเธอยังคงมีเขาอยู่เต็มเปี่ยม เธอไม่สามารถทนเห็นเขาทำตัวเหินห่างราวกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแบบนี้ได้เลย แม้แต่สายตา เขาก็ยังไม่คิดจะชายตามองมาที่เธอเลยด้วยซ้ำในตอนนี้ เขาเกลียดเธอขนาดนั้นเลยหรือ? ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอจนทำให้รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งทรวงอก โม่เย่ซือชะงักฝีเท้าไปเพียงครู่เดียวสั้นๆ ก่อนจะก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคง ราวกับว่าเขาไม่ได้ยินเสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความโหยหานั้นเลยแม้แต่น้อย ในครั้งนี้ ไม่ว่าเสิ่นโหรวจะพยายามส่งเสียงเรียกชื่อเขาดังแค่ไหน หรือจะอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสารเพียงใด เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดก้าวเดินเลย เสิ่นโหรวยืนมองแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไปอย่างไม่ลังเลและไม่มีแม้แต่ความอาลัยอาวรณ์ เธอขบเมมริมฝีปากตัวเองไว้แน่นจนแทบจะห่อเลือด ดวงตาของเธอเริ่มพร่ามัวด้วยม่านน้ำตาที่เอ่อคล้น และขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ความผูกพันที่อยู่เคียงข้างกันมานานถึงยี่สิบปี ความพยายามอย่างจริงใจที่มอบให้มาตลอด และการรอคอยอย่างซื่อสัตย์มาตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา นี่คือผลลัพธ์ที่เขาตอบแทนให้กับการรอคอยของเธออย่างนั้นหรือ? เขาเกลียดชังเธอถึงเพียงนี้เชียวหรือ? เพียงเพราะเธอให้คนไปใส่ร้ายเฉียวเมี่ยนเมี่ยนในอินเทอร์เน็ต เขากลับสามารถเมินเฉยต่อความสัมพันธ์ที่มีมายาวนานกว่ายี่สิบปีของเรา และตัดขาดกับเธอได้อย่างไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้ ทำไมเขาถึงได้ใจจืดใจดำและโหดเหี้ยมกับเธอได้ขนาดนี้ เธอเฝ้าพยายามครอบครองหัวใจของเขาอย่างดื้อรั้นมานานกว่ายี่สิบปี แต่กลับไม่เคยทำให้หัวใจที่เย็นชาดวงนั้นอบอุ่นขึ้นมาได้เลยแม้แต่นิดเดียว เมื่อเสิ่นโหรวหวนคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาในตอนนี้ เธอรู้สึกว่าความพยายามทั้งหมดของเธอในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมามันช่างดูน่าตลกสิ้นดี ราวกับเป็นเพียงเรื่องขบขันที่ไร้สาระเรื่องหนึ่ง ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่นงั้นหรือ? ช่างเป็นคำโกหกที่หลอกลวงสิ้นดี เธอเพียรพยายามมานานหลายปีขนาดนี้ อย่าว่าแต่จะได้เศษเสี้ยวความรักจากเขาเลย แม้แต่ความรู้สึกตื้นตันใจเขาก็ไม่เคยแสดงออกให้เธอเห็นเลยสักครั้ง เธอช่างเป็นคนโง่เง่าที่หลงงมงายมานานกว่ายี่สิบปี กว่าจะมารู้สึกตัวและตระหนักถึงความจริงทุกอย่างได้ก็ในวันนี้เอง และเธอให้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีวันทำผิดซ้ำสองแบบเดิมอีกต่อไป เธอไม่ต้องการการตอบรับหรือความรักจากเขาอีกต่อไปแล้ว สำหรับตัวเธอในตอนนี้ ขอเพียงแค่เธอได้ครอบครองตัวเขาก็เพียงพอแล้ว ส่วนเรื่องที่ว่าในหัวใจของเขาจะมีเธออยู่หรือไม่นั้น เธอจะไม่สนใจและไม่ใส่ใจมันเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาอีกต่อไปแล้ว “คุณหนูเสิ่นคะ” เฉียวอันซินที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ใกล้ๆ มองไปที่สีหน้าที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเจ็บปวดของเสิ่นโหรว และนั่นยิ่งทำให้เธอมั่นใจในฐานะและตัวตนที่แท้จริงของโม่เย่ซือมากขึ้นไปอีก มีข่าวลือหนาหูว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นตกหลุมรักคุณชายรองตระกูลโม่มานานหลายปี และเธอก็เฝ้าแอบรักเขาข้างเดียวมาตลอดอย่างไม่ลดละ ซึ่งภาพที่เห็นตรงหน้าในวันนี้ก็ได้ยืนยันความจริงทุกอย่างแล้ว

React

Discussion