Chapter 508: He Was Too Much

Published Mar 10, 2026, 08:45 PM

บทที่ 508: เขาทำเกินไปจริงๆ ในสายตาของคนทั่วไป เว่ยเจิงยังคงเป็นชายหนุ่มรูปงามระดับ "ฮันก์" ที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดใจ หากเขาเดินไปตามท้องถนน ผู้คนมากมายโดยเฉพาะสาวๆ ต่างก็ต้องเหลียวหลังกลับมามองซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความชื่นชมในรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นของเขา ทว่าภายใต้รูปลักษณ์ที่ดูเพอร์เฟกต์นั้น ใครจะเชื่อว่าตลอดระยะเวลาสี่ปีเต็มในรั้วมหาวิทยาลัย เขากลับไม่เคยมีสัมพันธรักกับใครเลยแม้แต่คนเดียว ชีวิตวัยเรียนของเขาช่างเรียบง่ายและห่างไกลจากคำว่าโรแมนติกอย่างน่าเหลือเชื่อ แม้กระทั่งหลังจากเรียนจบและก้าวเข้าสู่การทำงานในเครือบริษัทโม่ (Mo Corporation) ยักษ์ใหญ่ที่มีชื่อเสียงระดับโลก เว่ยเจิงก็ยังคงรักษาความโสดเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ในช่วงที่เขายังเป็นนักศึกษา สิ่งที่เขาสรรสร้างและให้ความสำคัญเป็นอันดับหนึ่งก็คือผลการเรียนและเกียรตินิยม เขาอุทิศเวลาทั้งหมดให้กับการอ่านหนังสือและการแสวงหาความรู้ จนไม่มีที่ว่างให้เรื่องของหัวใจแทรกซึมเข้ามาได้เลย และเมื่อก้าวเข้าสู่วัยทำงาน ภาระหน้าที่และความรับผิดชอบในฐานะผู้ช่วยคนสนิทของท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลก็กลายเป็นแกนกลางของชีวิตเขา งานคือทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับเขา เว่ยเจิงไม่เคยหยุดพักที่จะคิดเรื่องความรักหรือการสร้างความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใคร เขาไม่มีแม้แต่ความสนใจที่จะชายตามองความรักที่ผ่านเข้ามาเลยแม้แต่น้อย ชีวิตของเขาเดินเป็นเส้นตรงราวกับเครื่องจักรที่ตั้งโปรแกรมไว้อย่างแม่นยำ แต่ทว่า ในตอนนี้... ความคิดเหล่านั้นกลับเริ่มสั่นคลอน เมื่อได้เห็นความเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงของเจ้านายหลังจากแต่งงาน เว่ยเจิงก็เริ่มรู้สึกถึงแรงกระเพื่อมในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จากบอสที่เคยเย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลกและบ้างานจนเกินพิกัด บัดนี้กลับกลายเป็นชายหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและมีชีวิตชีวาเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว การได้เห็นความสุขที่แผ่ออกมาจากตัวของโม่เยสือทำให้เว่ยเจิงเริ่มมีความรู้สึกวูบหนึ่งที่อยากจะลองมีความรักดูบ้าง เขาเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองในใจว่า หากเขาตกหลุมรักใครสักคนจริงๆ ชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไปในทิศทางไหน? มันจะมีความหมายมากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่หรือไม่? ชีวิตจะน่าอัศจรรย์และมีสีสันมากกว่านี้ไหม? เมื่อหันกลับมามองรูปแบบการใช้ชีวิตของตัวเองที่ดำเนินซ้ำเดิมมานานหลายปี เว่ยเจิงก็เริ่มตระหนักได้ว่ามันช่าง... น่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน กิจวัตรประจำวันที่วนเวียนอยู่แต่กับเอกสาร การประชุม และคำสั่งซื้อขายหุ้นเริ่มทำให้เขารู้สึกถึงความว่างเปล่าที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในหัวใจ ... หลังจากวางสายจากเว่ยเจิง โม่เยสือก็ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาเดินกลับเข้าไปในห้องพักผ่อนส่วนตัวเพื่อดูอาการของเฉียวเมี่ยนเมี่ยนด้วยความเป็นห่วง เพียงแค่ไม่กี่นาทีที่เขาผละออกไปจัดการธุระข้างนอก เด็กสาวตัวน้อยของเขาก็เข้าสู่ห้วงนิทราลึกไปเสียแล้ว เธอนอนขดตัวอยู่บนเตียงกว้างอย่างเงียบเชียบ ขนตาของเธอทั้งยาวหนาและงอนงามเป็นแพสวยงาม เมื่อมองจากจุดที่เขายืนอยู่ ใบหน้ายามหลับใหลของเธอช่างดูบอบบางและงดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ประณีตที่สุดที่พระเจ้าทรงปั้นแต่งขึ้นมา ยิ่งเขามองเธอเนิ่นนานเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอช่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ บางครั้งความงดงามของเธอก็ทำให้เขารู้สึกราวกับว่าเธอนั้นไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงความฝันอันแสนหวานที่เขาไม่อยากจะตื่นขึ้นมาพบกับความจริงเลย ผิวพรรณที่ขาวผ่องราวกับน้ำนมของเธอนั้นช่างดูเนียนละเอียดจนยากที่เขาจะหักห้ามใจไม่ให้สัมผัสได้ แต่ในขณะเดียวกัน ความขาวนวลนั้นเองที่ทำให้น่าเวทนา เพราะร่องรอยที่เขาฝากเอาไว้บนตัวเธอนั้นช่างเด่นชัดจนน่าใจหาย เขาตระหนักได้ในทันทีว่าเมื่อครู่นี้เขาช่างหยาบโลนและรุนแรงเกินไป ความปรารถนาที่พลุ่งพล่านทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ และได้ทิ้งรอยช้ำสีแดงเข้มไว้ตามผิวพรรณอันบอบบางของเธอมากมาย รอยช้ำเหล่านั้นปรากฏไปทั่วร่าง ราวกับว่าเธอเพิ่งผ่านการถูกทารุณกรรมมาอย่างหนัก มันเป็นภาพที่ดูแล้วช่างน่าตกใจและทำให้หัวใจของเขาบีบคั้นด้วยความรู้สึกผิด โม่เยสือยืนนิ่งมองดูเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มตำหนิตัวเองในใจอย่างรุนแรงว่าเขามันก็แค่สัตว์ป่าในร่างมนุษย์ชัดๆ เขากล้าทำแบบนี้กับ ‘เบบี๋’ ของเขาได้อย่างไรกัน? เขาทำเกินไปจริงๆ... เขาช่างใจร้ายเกินกว่าจะให้อภัย เมื่อความลุ่มหลงจางหายไปและสติสัมปชัญญะกลับมาครบถ้วน เขาก็รู้สึกจริงๆ ว่าตัวเองนั้นล่วงเกินเธอไปมากขนาดไหน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มหลั่งไหลเข้ามากระทบจิตใจ เขาเริ่มสำนึกเสียใจในการกระทำของตัวเองอย่างที่สุด แต่เขากลับลืมไปเสียสนิทว่า ในช่วงเวลาที่อารมณ์รักและตัณหากำลังลุกโชนอยู่นั้น ดวงตาคู่งามที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตาด้วยความน่าเวทนาของเธอกลับกลายเป็นสิ่งกระตุ้นชั้นดีที่ทำให้เขาเกิดความฮึกเหิมและอยากจะครอบครองเธอให้หนักหน่วงยิ่งขึ้นไปอีก ในตอนนั้น ความคิดที่ว่าตัวเองเป็นสัตว์ร้ายไม่ได้ผุดขึ้นมาในสมองของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว โม่เยสือเดินไปนั่งลงบนขอบเตียงอย่างระมัดระวังที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนการนอนของเธอ เขาเอื้อมมือไปลูบไล้แก้มเนียนของเธออย่างเบามือและทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายหากเขาสัมผัสแรงเกินไป เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและเต็มไปด้วยความรักว่า “เบบี๋... ผมขอโทษนะ ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วยที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ ต่อไป... ผมจะระวังให้มากกว่านี้ ผมสัญญา” ในเวลานี้เธอตกอยู่ในนิทราไปแล้ว จึงไม่มีทางได้รับรู้ถึงคำขอโทษอันแสนหวานและจริงใจของเขาเลยแม้แต่คำเดียว แต่เฉียวเมี่ยนเมี่ยนจะได้เรียนรู้ในภายหลังว่า ต่อให้เธอจะได้ยินคำมั่นสัญญาเหล่านั้น มันก็แทบจะไม่มีผลลัพธ์อะไรที่แตกต่างออกไปเลยแม้แต่น้อย เพราะชายคนนี้มักจะดูเคร่งขรึมและจริงใจเสมอเวลาที่ให้สัญญาหรือกล่าวคำขอโทษ ทว่าเมื่อถึงเวลาที่อารมณ์ความต้องการพลุ่งพล่านและบรรยากาศเป็นใจ คำมั่นสัญญาเหล่านั้นทั้งหมดก็จะถูกโยนทิ้งไปในทันที เขาก็จะกลับไปเป็นสัตว์ร้ายผู้กระหายเลือด (รัก) ครั้งแล้วครั้งเล่า และจะตักตวงความหวานจากเธออย่างไม่รู้จักพออยู่ดี โม่เยสือนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงและจ้องมองเฉียวเมี่ยนเมี่ยนอยู่ครู่ใหญ่อย่างไม่รู้จักเบื่อ จนกระทั่งเขานึกขึ้นได้ว่ายังกองเอกสารสำคัญอีกปึกใหญ่ที่รอให้เขาเข้าไปจัดการที่โต๊ะทำงาน เขาจึงลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจนักและเตรียมตัวจะกลับไปทำงานต่อ แต่ในขณะที่เขากำลังจะผละออกจากข้างเตียงนั่นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเด็กสาวที่วางอยู่บนหมอนข้างๆ ศีรษะของเธอก็สว่างวาบขึ้นมา โม่เยสือไม่จำเป็นต้องขยับเข้าไปใกล้เพื่อจะมองเห็นข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ เพราะมันเป็นข้อความจากเพื่อนสนิทของเธอ เจียงลั่วลี่ ที่ส่งเข้ามาอย่างประจวบเหมาะ เจียงลั่วลี่: [เบบี๋จ๋า พอดีมีญาติของฉันมาจากเมืองอื่นแล้วแวะมาหาที่เมืองหยุนเฉิงนี่แหละ เขาก็เลยหอบเอาของดีประจำท้องถิ่นมาฝากเพียบเลย ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนเหรอ เมื่อไหร่จะกลับมาที่โรงเรียนล่ะ? ฉันจัดชุดใหญ่แบ่งไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้วนะ เอาไว้ให้เธอไปชงให้ "เจ้าชายขี่ม้าขาว" ของเธอได้กินบำรุงร่างกายซะหน่อย ฉันได้ยินมาว่าไอ้นี่มันดีต่อสุขภาพผู้ชายมาก ช่วยเรื่องสมรรถภาพแบบสุดๆ เลยนะเนี่ย ก็เห็นเธอเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าเจ้าชายขี่ม้าขาวของเธอน่ะ "ไม่อึด" เอาซะเลย? บางทีของนี่อาจจะช่วยแก้ปัญหาเรื่องนั้นให้เขาได้นะจ๊ะ!]

React

Discussion