บทที่ 1190 - นังโง่มักจะตายก่อน! บัลลังก์ทองคำอันยิ่งใหญ่ที่มีขนาดเท่ากับกาแล็กซีซึ่งสร้างขึ้นเพื่อสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียว สายตาของโนอาห์จับจ้องไปที่มันนานที่สุดก่อนที่เขาจะส่ายหัวและหันมามองสิ่งมีชีวิตที่อยู่เบื้องหน้า "นี่เจ้าเป็นใบ้จนตอบไม่ได้เลยหรือไง เจ้าสิ่งมีชีวิตตัวจ้อย?" เสียงเยาะเย้ยของอิลยาดยังคงดังออกมาอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่ร่างกายของเธอพุ่งพล่านไปด้วยระดับพลังอันมหาศาล เส้นอักขระเต๋าหมุนวนอยู่เหนือฉากหลังของเธอ ทำให้เธอดูราวกับราชินีแห่งสงครามผู้กล้าหาญ! เต๋าหลอร์ดเรย์ที่อยู่ข้างๆ เธอมีดวงตาที่เปล่งประกายด้วยแสงแห่งความโหดเหี้ยม สายตาของเขาราวกับกำลังรอให้ม่านที่กั้นระหว่างพวกเขาทั้งสองฝ่ายถูกฉีกขาดออกไป ท่ามกลางการเยาะเย้ยที่เกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน โนอาห์ไม่จำเป็นต้องตอบโต้ด้วยซ้ำ เพราะในระยะที่ไม่ไกลจากเขานัก บาร์บาทอสผู้สวมชุดที่ประดับด้วยลวดลายกะโหลกสีดำที่กำลังหัวเราะคิกคัก ได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เผด็จการ "นังแพศยาอย่างเจ้าช่วยหุบปากสักวินาทีได้ไหม? พวกเราดูทัศนียภาพไม่ถนัดเพราะเสียงเห่าหอนไม่หยุดของเจ้านี่แหละ" ...! ครืน! ไม่ใช่เต๋าหลอร์ดผู้ทรงพลังที่เป็นคนตอบโต้ แต่เป็นเพียงตัวตนระดับบรรพกาลที่อยู่ข้างหลังเขา เสียงของเธอพุ่งเข้าสู่โสตประสาทของอิลยาดและสิ่งมีชีวิตทรงพลังนับล้านจากทั้งสามฝ่ายที่กำลังเฝ้าดูสาส์นท้าประลองนี้อยู่ที่ขอบสนามรบจักรวาล! "..." เปรี๊ยะ ร่างกายของเต๋าหลอร์ดอิลยาดเริ่มแผดเผาด้วยพลังงานจำนวนมหาศาลในทันที ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ร่างอันอ้อนแอ้นของบาร์บาทอสที่ยังคงจ้องมองกลับมาด้วยรอยยิ้มเยาะที่สามารถสั่นคลอนอาณาจักรได้ การที่เต๋าหลอร์ดดูถูกเธอนั้นก็ถือว่าเป็นการลดเกียรติและเหลือเชื่อมากพออยู่แล้ว แต่นี่แม้แต่ระดับบรรพกาลก็ยังทำแบบเดียวกันงั้นหรือ?! มันต้องได้รับบทเรียน! พวกบ้านนอกเข้ากรุงเหล่านี้ไม่รู้กฎและเกียรติยศของเต๋าหลอร์ดที่ต้องได้รับการเคารพในจักรวรรดิปฐมกาล จนแม้แต่ระดับบรรพกาลยังคิดว่าพวกตนสามารถโต้ตอบคนอย่างเธอได้ เธอกัดฟันแน่นจนเกิดเสียงราวกับโลกหลายใบกำลังระเบิด ก่อนที่เสียงของเธอจะดังก้องออกมา "เรย์... เริ่มการท้าประลองได้เลย ข้าจะฉีกนังแพศยานั่นเป็นชิ้นๆ ก่อนใครเพื่อน" ว้าว! เธอเรียกร้องให้เริ่มสาส์นท้าประลองในทันที ซึ่งข้างๆ เธอ เต๋าหลอร์ดเรย์ก็ได้ยกมือขึ้นและประกาศออกมาอย่างสง่างาม "ข้าขอวางเดิมพันด้วยแอนทราไซต์คอสมอสและทุกสรรพชีวิตภายในนั้นสำหรับการท้าประลองครั้งนี้!" ครืน! ทันทีที่เขากล่าวจบ กลุ่มแสงสีขาวก็พุ่งออกมาจากตัวเขาและลอยขึ้นไปยังจุดสูงสุดของสนามรบจักรวาล แสงนี้เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจที่จะต้องถูกส่งมอบหากเขาพ่ายแพ้ในการต่อสู้ครั้งนี้ ร่างของโนอาห์ก็เปล่งประกายขึ้นในขณะนี้เช่นกันเมื่อเขารู้สึกถึงแรงดึงดูด เขาได้รับรู้ถึงแก่นแท้ประเภทหนึ่งที่ห่อหุ้มอินดิโกคอสมอสที่อยู่ห่างไกลและเชื่อมต่อเข้ากับตัวเขา แก่นแท้นี้กลายเป็นกลุ่มแสงที่พลุ่งพล่านอยู่ในร่างกายของเขาในขณะที่เขายิ้มและประกาศออกมาเบาๆ "ข้าขอวางเดิมพันด้วยอินดิโกคอสมอสและทุกสรรพชีวิตภายในนั้นสำหรับการท้าประลองครั้งนี้" ...! ครืน! เพียงประโยคเดียว แต่มันก็เพียงพอแล้วที่จะเริ่มต้นสาส์นท้าประลองครั้งแรกที่โนอาห์ต้องเผชิญ แสงสีขาวที่พลุ่งพล่านภายในร่างกายของเขาก็พุ่งออกมาเช่นกัน ตรงข้ามกับดวงที่เต๋าหลอร์ดเรย์ส่งออกมา และเมื่อแสงเหล่านี้ประสานกัน... ม่านกั้นสีแดงฉานที่ขวางกั้นพวกเขาทั้งหมดเอาไว้ก็อันตรธานหายไปในทันที! ฟึบ! ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันอย่างสมบูรณ์ท่ามกลางการทำลายล้างระดับวันสิ้นโลกของกาแล็กซีทั้งหมด เปรี๊ยะ! ท่ามกลางความเงียบงันชั่วขณะนี้ ดวงตาที่เต็มไปด้วยโทสะของเต๋าหลอร์ดคนหนึ่งได้เคลื่อนไหวก่อน ร่างที่ลุกเป็นไฟของอิลยาดฉีกผ่านรอยแยกของมิติ แต่เธอไม่ได้มุ่งเป้าไปที่เต๋าหลอร์ดของฝ่ายตรงข้าม ทว่ากลับพุ่งตรงไปยังร่างอ้อนแอ้นของบาร์บาทอสที่ได้ดูหมิ่นเธอ! เส้นอักขระเต๋าหมุนวนไปทั่วแขนขวาและหัวไหล่จนครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของร่างกาย ร่างของเธอปรากฏขึ้นต่อหน้าบาร์บาทอสเพียงชั่วพริบตา ในขณะที่มือที่เปี่ยมไปด้วยพละกำลังมหาศาลพอที่จะบดขยี้จักรวาลได้พุ่งทะยานไปข้างหน้า มันพุ่งตรงไปเพื่อสลายร่างของหญิงสาวผู้นี้ให้กลายเป็นผุยผง และเพื่อให้บทเรียนว่าอำนาจของเต๋าหลอร์ดนั้นไม่อาจปฏิเสธได้! ทว่าก่อนที่มันจะไปถึงเป้าหมายและบรรลุวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้... ครืน! พื้นที่ระหว่างเต๋าหลอร์ดอิลยาดและบาร์บาทอสดูเหมือนจะสั่นสะเทือนเมื่อมีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ ดวงตาของเธอถูกดูดเข้าไปในสายตาของสิ่งมีชีวิตผู้นี้โดยไม่รู้ตัว ในขณะที่เธอรู้สึกถึงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมอยู่ในจิตใจอย่างบ้าคลั่ง! ปัง! ในสภาวะที่กำลังตกตะลึง เธอแทบไม่สังเกตเห็นเลยว่าหมัดของเธอที่เต็มไปด้วยพลังที่สามารถทำลายจักรวาลได้นั้นถูกหยุดลงด้วยฝ่ามือเพียงข้างเดียว พละกำลังที่อยู่เบื้องหลังมันสลายกลายเป็นความว่างเปล่า ในขณะที่ร่างที่อยู่เบื้องหน้าดูเหมือนจะบดบังทัศนียภาพทั้งหมดของเธอ กลายเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใดที่เธอเคยพบเห็นมา "โอ้ววว!" เสียงคำรามดังออกมาจากปากของสิ่งมีชีวิตที่อยู่มานานนับล้านปีผู้นี้ ร่างกายของเธอเริ่มมีเหงื่อเย็นผุดพรายออกมาในขณะที่เธอพยายามสลัดความกลัวที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัวออกไป และจ้องมองไปที่ร่างของใครอื่นไม่ได้นอกจากเต๋าหลอร์ดออสมอนต์ที่อยู่ข้างๆ เธอด้วยความเคร่งเครียดอย่างถึงที่สุด รู้สึกราวกับว่ามีอันตรายอยู่รอบตัวเธอ! ดวงตาของเขาดูเหมือนจะเปล่งประกายด้วยแสงของกาแล็กซีนับพันล้าน จ้องมองเธอราวกับว่าเธอไม่มีค่าไปกว่าแมลงวันตัวหนึ่ง ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียดนี้ ร่างของเนโครแมนเซอร์ผู้อ้อนแอ้นก็ได้ก้าวออกมา บาร์บาทอสชะโงกหน้าออกมาจากเบื้องหลังหัวไหล่อันกว้างขวางของชายของเธอ พร้อมกับแสดงสีหน้าที่ยั่วยวนและท้าทาย เธอเอ่ยออกมาว่า "นังโง่อย่างเจ้าน่ะมักจะตายก่อนเสมอ เพราะเจ้าไม่รู้ว่าใครที่เจ้าควรจะยั่วโมโห และใครที่เจ้าไม่ควรไปแตะต้อง" ครืน! ดวงตาของอิลยาดสั่นไหวด้วยความโกรธแค้น ความกลัว และความพิโรธอย่างที่สุดเมื่อได้ยินน้ำเสียงเช่นนั้นพุ่งเป้ามาที่เธอ แต่เธอไม่สามารถละสายตาไปจากเต๋าหลอร์ดที่หยุดหมัดของเธอได้อย่างสงบนิ่งผู้นี้ได้เลย! แต่เธอกลับถูกบอกว่าเป็นคนที่ไม่รู้ว่าควรและไม่ควรยั่วโมโหใคร เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย แต่เธอเป็นใครถึงกล้ามาข่มขู่หนึ่งในผู้หญิงของโนอาห์? เธอเป็นใครถึงกล้าลงมือกับเธอ?! การกระทำของเธออาจดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่มันนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่มหาศาล!