บทที่ 142 - แก้ปัญหาได้อย่างง่ายดาย คนพวกนั้นลากจีคงไปยังรถสีดำคันหนึ่งที่จอดอยู่หน้าโรงพยาบาล ในรถปรากฏว่ามีหูเทียนนั่งอยู่ด้วย ปากถูกอุดด้วยเทปกาวแน่นหนา ข้าง ๆ หูเทียนยังมีอีกคนที่จีคงคุ้นเคยเป็นอย่างดี "บอสหมาป่า คุณต้องการอะไรจากเจ้าหนูนี่กันแน่" เมื่อเห็นว่าคนที่อยากพบเขาคืออ้ายหลาง จีคงก็หดหัวลงทันที ต่อหน้าอ้ายหลาง จีคงก็เหมือนปลาซิวตัวจ้อยตัวหนึ่ง "มีคนอยากพบแก" อ้ายหลางพูดอย่างไม่ใส่ใจ อ้ายหลางทำงานได้ยอดเยี่ยมมาก ภายในเวลาไม่นานก็หาตัวหูเทียนกับจีคงเจอ อ้ายหลางพาสองคนนั้นมาพบเย่เฉินตามสถานที่ที่นัดหมายไว้ รถของอ้ายหลางมาถึงจุดที่เย่เฉินรออยู่ในเวลาไม่นาน พอมาถึงเขาก็ลงจากรถทันที แล้วเข้าไปคำนับเย่เฉินอีกครั้ง พร้อมเรียกด้วยความเคารพว่า "ท่านบรรพชน" เย่เฉินยืนรออ้ายหลางอยู่ในซอย พอเห็นอีกฝ่ายมาถึงอย่างรวดเร็วก็พอใจมาก "หาเจอแล้วหรือยัง" เย่เฉินถาม "ท่านบรรพชน ข้าหาเจอแล้ว พวกนายรีบลากสองคนนั้นลงจากรถเร็วเข้า" อ้ายหลางสั่งลูกน้องของตนให้ลากจีคงกับหูเทียนลงจากรถ จีคงกับหูเทียนถูกลากมาต่อหน้าเย่เฉิน แล้วถูกลูกน้องของอ้ายหลางสั่งให้คุกเข่าลง "รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเรียกพวกแกมา" เย่เฉินถามจีคงกับหูเทียน แน่นอนว่าทั้งสองคนรู้จักชายหนุ่มตรงหน้าดี วันนี้พวกเขายังตั้งใจจะไปหาเรื่องเขาอยู่เลย ไม่แปลกเลยที่อ้ายหลาง หัวหน้าแก๊งหมาป่าแดง จะให้ความเคารพชายคนนี้อย่างมาก "ท่านครับ ผมขอโทษที่ล่วงเกิน โปรดละเว้นผมด้วย" จีคงฉลาดกว่า เขารีบขอโทษทันทีเพื่อจะได้หลุดพ้นจากสถานการณ์ตรงหน้า "ผมขอโทษที่ตาไม่ถึงไปล่วงเกินท่าน" หูเทียนก็รีบขอโทษเย่เฉินเช่นกัน หูเทียนไม่คิดเลยว่าสวีมู่จะรู้จักคนที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ "ฉันไม่ต้องการคำขอโทษของพวกแก ฉันยังมีเรื่องอื่นที่ต้องให้พวกแกทำ" เย่เฉินสั่งให้พวกเขาเงยหน้าขึ้น "จริงเหรอ" จีคงกับหูเทียนพูดขึ้นอย่างดีใจ "จีคง ฉันได้ยินมาว่าโฉนดบ้านของสวีมู่อยู่ในมือแก จริงไหม" เย่เฉินถามจีคง "ใช่ แล้วไง" จีคงถามกลับอย่างงุนงง "ฉันอยากให้แกคืนโฉนดนั้น แล้วก็อย่าไปรบกวนชีวิตของป้าสวีกับหลี่ชิงจู่อีก เข้าใจไหม" เย่เฉินพูดอย่างหนักแน่น "แต่พวกเขายังเป็นหนี้ฉันอยู่" จีคงพูดอย่างอิดออด "แกร๊ก" ลูกน้องของอ้ายหลางที่ถือปืนอยู่ชักนกขึ้น พร้อมส่งรอยยิ้มเย็นเยียบให้จีคง เห็นอย่างนั้นจีคงแทบจะกลัวตาย "ก็ได้ ผมจะทำ" ถึงจีคงจะไม่อยากยอมเสียเงินห้าหมื่นดอลลาร์ แต่เขาก็ต้องยอมเพื่อเอาชีวิตรอด เงินหาใหม่ได้ แต่ชีวิตมีแค่ครั้งเดียว ใครบ้าจะเอาชีวิตไปแลกกับห้าหมื่นดอลลาร์ "ดี งั้นมัวรออะไร รีบไปทำเดี๋ยวนี้ จำไว้ว่าอย่าเอ่ยถึงว่าฉันเป็นใครต่อหน้าหลี่ชิงจู่กับสวีมู่เป็นอันขาด" เย่เฉินบอกให้จีคงรีบไปทันที "ครับ ผมเข้าใจแล้ว" จีคงพยายามฝืนลุกขึ้น เขาเมินความเจ็บที่ต้นขาแล้วรีบวิ่งออกไปด้วยความเร็วเท่าที่ทำได้ ตอนนี้เหลือเพียงหูเทียนคนเดียว เขาได้แต่สงสัยว่าชายหนุ่มคนนี้ต้องการอะไรจากเขา "ส่วนแก" เย่เฉินพูดพลางชี้ไปที่หูเทียน "ครับ" หูเทียนรีบยืดตัวตรง รอฟังการตัดสินของเย่เฉิน "ฉันอยากให้แกออกจากเมืองนี้ไป และห้ามกลับมาอีก ถ้าแกยังกล้ากลับมาเมื่อไร แกจะได้รู้เองว่าต้องจ่ายราคาเท่าไร" เย่เฉินอยากให้หูเทียนหายไปจากเมืองนี้ตลอดกาล แบบนี้สวีมู่กับหลี่ชิงจู่ก็จะใช้ชีวิตอย่างปลอดภัยและสงบสุข "ครับ ผมเข้าใจแล้ว" หูเทียนไม่กล้าโต้แย้งคำสั่งของเย่เฉิน เขารีบรับเงินก้อนหนึ่งจากเย่เฉินแล้วออกไปจากที่นี่ แต่แล้วเย่เฉินก็เปลี่ยนใจขึ้นมาทันที เขาจะปล่อยคนแบบนี้ไปเฉย ๆ ได้อย่างไร ต้องทำให้มันได้รับบทเรียนเหมือนที่ป้าสวีเคยเจอ "พวกแกไปรุมกระทืบมันแล้วโยนมันออกนอกเมือง" เย่เฉินสั่งลูกน้องของอ้ายหลางให้ลงมือกับหูเทียน "เดี๋ยวก่อน ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วย อ๊าก หน้า!" ถึงหูเทียนจะร้องขอความเมตตา ลูกน้องของอ้ายหลางก็ยังคงซ้อมเขาไม่ยั้ง หลังจากหน้าของหูเทียนบวมช้ำไปทั่ว ลูกน้องของอ้ายหลางก็ยัดเขาใส่กระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง เตรียมจะลากออกไปทิ้งนอกเมือง พอเห็นสองคนนั้นถูกพาออกไปแล้ว อ้ายหลางก็เดินเข้ามาหาเย่เฉิน "ท่านบรรพชนยังต้องการอะไรอีกหรือครับ" "สิ่งที่ฉันต้องการก็เพื่อประโยชน์ของทุกคน" เย่เฉินบอกอ้ายหลาง "ถ้านั่นคือความประสงค์ของท่านบรรพชน ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว" อ้ายหลางพยักหน้าตอบ "เจ้าทำได้ดี นี่ให้เจ้า" เย่เฉินหยิบตำราเคล็ดวิชาเสริมร่างกายเล่มหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้อ้ายหลาง อ้ายหลางรับตำราจากเย่เฉินแล้วถามว่า "ท่านบรรพชน นี่คืออะไรหรือครับ" "นี่คือเคล็ดวิชาเสริมร่างกาย ถ้าเจ้าฝึกจนถึงระดับสูงพอ เจ้าจะได้พลังที่เหนือธรรมดา แม้แต่กระสุนกับอาวุธก็ทำร้ายเจ้าไม่ได้" เย่เฉินอธิบายสรรพคุณของวิชานี้ให้อ้ายหลางฟัง ได้ยินอย่างนั้นแววตาของอ้ายหลางก็เป็นประกาย เขาไม่คิดเลยว่าจะได้วิชาสุดโกงจากท่านบรรพชนผู้นี้ "จะฝึกได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับความเข้าใจของเจ้า ธุระของฉันที่นี่จบแล้ว ถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้ว" พูดจบเย่เฉินก็หายวับไปเหมือนควัน ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นเย่เฉินหายไปต่อหน้าต่อตา อ้ายหลางกุมตำราเล่มนั้นไว้แน่น ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าที่เขาได้มา การตัดสินใจติดตามเย่เฉินของอ้ายหลางเป็นเรื่องที่ถูกต้อง เขาได้รับประโยชน์มหาศาลจากท่านบรรพชนผู้นี้ "กลับกันเถอะ" อ้ายหลางกับลูกน้องทั้งหมดขึ้นรถทันทีแล้วกลับไปยังสำนักงานใหญ่ของแก๊งหมาป่าแดง พอเย่เฉินกลับมาถึงวิลล่า เมื่อเขาเข้าไปก็เห็นจ้าวเยียนเยียนรออยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว "สามีคนนี้แย่จริง" จ้าวเยียนเยียนรีบวิ่งเข้าหาเย่เฉิน "เกิดอะไรขึ้น" เย่เฉินถามอย่างเป็นห่วงทันที "คือ...ปู่ของฉันน่าจะรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเราแล้ว เขาอยากเชิญคุณไปที่บ้าน" น้ำเสียงของจ้าวเยียนเยียนแฝงความหวาดหวั่นเล็กน้อย "อ๋อ เรื่องนั้นเอง ฉันนึกว่าเกิดเรื่องอะไรเสียอีก" เย่เฉินโล่งใจเมื่อรู้ว่าไม่ได้เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับครอบครัวของเธอ "ทำไมคุณถึงดูสบายใจขนาดนั้น ถ้าปู่ไม่เห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของเรา ฉันจะทำยังไง ฉันไม่อยากห่างจากคุณ" พอพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของจ้าวเยียนเยียนก็สั่นเครือราวกับจะร้องไห้ เย่เฉินโอบจ้าวเยียนเยียนเข้ามากอดเพื่อปลอบเธอ "ไม่ต้องกังวลไป เราต้องเกลี้ยกล่อมปู่ของเธอให้ได้แน่"