บทที่ 218 - กระบี่ปริศนา เย่เฉินไม่ได้สนใจสมบัติวิเศษในที่แห่งนี้สักเท่าไร เขาสนใจขวดยามากกว่า เขาอยากดูว่าที่นี่มียาเม็ดล้ำค่าหลงเหลืออยู่หรือไม่ ที่นี่มีขวดยาล้ำค่ามากมาย ทั้งยาเพิ่มความเร็วในการบ่มเพาะ ยาเพิ่มฐานพลังบ่มเพาะ และยาอีกสารพัดที่เป็นประโยชน์ต่อเย่เฉินและเหล่าสตรีของเขา เย่เฉินเริ่มหารือกับมู่หลานอินและชิงเฉิงเพื่อแบ่งสมบัติที่อยู่ในที่แห่งนี้ หลังถกเถียงกันอยู่นาน ในที่สุดก็ตกลงกันได้ มู่หลานอินกับชิงเฉิงขอแบ่งทรัพยากรส่วนหนึ่งให้สำนักของพวกนาง ส่วนที่เหลือให้เย่เฉินเก็บไว้ใช้ในภายหลัง เย่เฉินแบ่งสมบัติให้มู่หลานอินและชิงเฉิง ส่วนที่เหลือเขาเก็บเข้าไปในคลังของประตูเซียน ของทุกชิ้นในที่แห่งนี้ถูกเขาเก็บเข้าไปในคลังของประตูเซียนจนหมด มู่หลานอินและชิงเฉิงต่างดีใจ เพราะพวกนางนำทรัพยากรกลับมาได้มากขนาดนี้ ทั้งยา สมบัติวิเศษ สมุนไพร และอื่นๆ อีกมาก มันจะต้องช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้สำนักของพวกนางได้อย่างมากแน่นอน ยิ่งตอนนี้มู่หลานอินกับชิงเฉิงต่างก้าวเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิแล้ว การเก็บเกี่ยวครั้งนี้จึงนับว่ามหาศาลสำหรับพวกนาง ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณความช่วยเหลือของเย่เฉิน หากไม่มีเขา บางทีพวกนางคงไม่ได้ผลเก็บเกี่ยวอันอุดมเช่นนี้ “ตอนนี้ข้ากลับสำนักได้อย่างสบายใจแล้ว” ชิงเฉิงดีใจที่การเดินทางครั้งนี้ให้ผลลัพธ์มากมายขนาดนี้ “กลับสำนักอย่างนั้นหรือ” มู่หลานอินรู้สึกหม่นหมองเล็กน้อยเมื่อคิดถึงการกลับไปสำนัก “หลานอิน เหตุใดเจ้าถึงเศร้าเล่า? หรือว่าข้าแบ่งทรัพยากรให้เจ้าน้อยไป?” เย่เฉินถาม นึกว่ามู่หลานอินต้องการทรัพย์สินจากเขาเพิ่ม “ไม่ใช่อย่างนั้น ปัญหาคือข้าละเมิดกฎสำนัก หากสำนักรู้เข้า ข้าต้องถูกขับออกจากสำนักแน่นอน” หากสำนักรู้ว่ามู่หลานอินมีความสัมพันธ์กับบุรุษคนหนึ่ง นางก็จะถูกขับออกจากสำนักอย่างแน่นอน “ไม่มีวิธีอื่นที่จะทำให้เจ้าไม่ถูกขับออกจากสำนักเลยหรือ?” เย่เฉินถามมู่หลานอิน มู่หลานอินส่ายหน้า “ไม่มีวิธีอื่น กฎของสำนักเข้มงวดมาก เรื่องนี้สืบทอดมาตั้งแต่บรรพชนคนแรกผู้ก่อตั้งสำนักน้ำแข็งเยือกเย็น” มู่หลานอินบอกว่าข้อบังคับนี้มีมาตั้งแต่โบราณกาล “สามี มานี่หน่อย ข้ามีเรื่องจะบอก” ชิงเฉิงเรียกเย่เฉินให้เข้าไปใกล้ จากนั้นชิงเฉิงก็กระซิบความลับบางอย่างให้เย่เฉินฟัง ความลับนั้นเกี่ยวกับกฎทั้งหมดของสำนักน้ำแข็งเยือกเย็น ชิงเฉิงใช้เคล็ดวิชาผีเสื้อม่วงแทรกเข้าไปในจิตใจของมู่หลานอิน โดยมู่หลานอินไม่รู้เลยว่าชิงเฉิงแอบล้วงดูความทรงจำของนาง เย่เฉินฟังกฎทั้งหมดของสำนักน้ำแข็งเยือกเย็นแล้ว เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าสำนักนี้จะมีกฎเช่นนั้น ชิงเฉิงก็ไม่ต่างจากเย่เฉิน นางประหลาดใจที่รู้ว่าสำนักน้ำแข็งเยือกเย็นมีกฎเช่นนี้ ที่แท้สิ่งที่นางเคยเข้าใจเกี่ยวกับสำนักแห่งนี้ล้วนผิดไปหมด กฎของสำนักน้ำแข็งเยือกเย็นชัดเจนมาก สตรีแห่งสำนักคนใดที่เผยใบหน้าให้บุรุษเห็น นางมีอยู่สองทางเลือก หนึ่ง ฆ่าบุรุษผู้นั้น สอง ติดตามบุรุษผู้นั้นแล้วถูกขับออกจากสำนัก จึงไม่น่าแปลกเลย ตอนที่เย่เฉินดึงผ้าคลุมหน้าที่มู่หลานอินสวมอยู่ออก มู่หลานอินจึงโกรธจัดและคิดจะฆ่าเขา ที่แท้แล้ว นั่นคือทางเลือกที่นางมีอยู่ระหว่างฆ่าเย่เฉินกับติดตามเย่เฉิน “พวกเจ้ากำลังคุยอะไรกันลับหลังข้า” มู่หลานอินเริ่มระแวงสิ่งที่เย่เฉินกับชิงเฉิงกำลังพูดกัน “ไม่มีอะไร พวกเราแค่กำลังคุยกันว่าจะทำอย่างไรไม่ให้เจ้าถูกขับออกจากสำนัก” ชิงเฉิงรีบบอกเพื่อไม่ให้มู่หลานอินสงสัยพวกเขา หากมู่หลานอินรู้ว่าชิงเฉิงแอบล้วงดูความทรงจำของตน ก็ยืนยันได้เลยว่านางจะต้องโกรธชิงเฉิงแน่ ดังนั้นชิงเฉิงจึงพยายามปิดบังเรื่องนี้จากมู่หลานอิน “แล้วพวกเจ้าสองคนมีแผนอะไร?” มู่หลานอินอยากรู้ว่าเย่เฉินกับชิงเฉิงกำลังคิดแผนอะไรอยู่ เย่เฉินกับชิงเฉิงต่างกำลังคิดหาวิธีแก้ปัญหาให้มู่หลานอิน เย่เฉินเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขามีเคล็ดวิชาอยู่ “หลานอิน เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น ข้ามีเคล็ดวิชาที่ทำให้เจ้าดูเหมือนยังมีกลิ่นอายหยินพรหมจารีอยู่ได้” เย่เฉินมีเคล็ดวิชาที่สามารถบิดเบือนกลิ่นอายหยินพรหมจารีได้ อย่างไรเสีย หากไม่มีใครปริปาก ก็ไม่มีใครรู้ความสัมพันธ์ระหว่างมู่หลานอินกับเย่เฉิน “มีเคล็ดวิชาแบบนั้นอยู่จริงหรือ?” มู่หลานอินไม่เคยรู้มาก่อนว่าในโลกนี้จะมีเทคนิคเช่นนี้อยู่ “แน่นอนว่าย่อมมี นี่คือเคล็ดวิชา” เย่เฉินยื่นตำราเล่มหนึ่งให้มู่หลานอิน ตำราเล่มนี้บรรจุเคล็ดวิธีสำหรับบิดเบือนกลิ่นอายหยินพรหมจารี เคล็ดวิชานี้มีไว้เพียงเพื่อปรับเปลี่ยนให้รู้สึกเหมือนยังมีกลิ่นอายหยินพรหมจารีอยู่เท่านั้น นอกจากผู้ฝึกบำเพ็ญคู่เช่นเย่เฉินที่สามารถดูดซับพลังหยินจากสาวพรหมจารีได้ ก็ไม่มีใครจะล่วงรู้ว่ามู่หลานอินไม่ได้แผ่กลิ่นอายหยินพรหมจารีอีกแล้ว “ขอบคุณมาก” มู่หลานอินซาบซึ้งใจเย่เฉินมาก ปัญหาที่นางหวาดกลัวที่สุดถูกเย่เฉินแก้ได้อย่างง่ายดาย “เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้าเรื่อยๆ หรอก พวกเราเป็นคู่กัน ย่อมต้องช่วยเหลือกันเป็นธรรมดา” เย่เฉินกล่าวกับมู่หลานอินราวกับเริ่มวางตัวเป็นคู่รักจริงๆ พอได้ยินคำพูดของเย่เฉิน หัวใจของมู่หลานอินก็เต็มไปด้วยความสุข นางพยักหน้าให้เขาทันที “สามี ทำไมเจ้าไม่เก็บกระบี่เล่มนั้นเข้าไปในคลังของเจ้าล่ะ” ชิงเฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นทันใด นางชี้ไปยังกระบี่เล่มหนึ่งที่ปักอยู่บนพื้นหิน ตอนแรกชิงเฉิงกวาดตามองรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีของตกหล่น พอเหลือบไปตรงมุมหนึ่ง นางก็เห็นกระบี่เล่มหนึ่งยังฝังอยู่ในพื้นหิน เย่เฉินกับมู่หลานอินหันไปตามที่ชิงเฉิงชี้ทันที ทั้งคู่เห็นว่ามีกระบี่มือเดียวเล่มหนึ่งปักอยู่บนพื้นหิน เย่เฉินคิดว่าเขาเก็บของทั้งหมดเข้าไปในคลังของประตูเซียนแล้ว แต่กลับยังมีสิ่งของชิ้นหนึ่งที่ไม่ได้ถูกเก็บเข้าไป กระบี่เล่มนี้รูปร่างเท่มาก ตัวกระบี่เป็นสีดำ ตรงกลางประดับลวดลายสีทอง กระบี่ปริศนาเล่มนี้เท่มาก ดูเหมือนกระบี่ของวีรบุรุษที่มักปรากฏในภาพยนตร์การ์ตูน “ให้ข้าลองเก็บกระบี่เล่มนี้เข้าไปอีกที” เย่เฉินพยายามนำกระบี่เล่มนี้ใส่เข้าไปในคลังของประตูเซียนอีกครั้ง เมื่อเย่เฉินพยายามเก็บกระบี่เล่มนี้เข้าไปในคลังของประตูเซียน กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น กระบี่ยังคงปักแน่นอยู่บนพื้นหิน