บทที่ 288 - ถูกปฏิเสธอย่างราบคาบ เซี่ยชิงอวี่ดีใจมากที่ได้ประสบการณ์ใหม่ ๆ จากหลิวเยว่ จากนั้นเธอกับหลิวเยว่ก็ยังคุยกันต่อเรื่องธุรกิจและความรู้ต่าง ๆ ตอนนี้เย่เฉินถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว หลิวเยว่กับเซี่ยชิงอวี่กำลังคุยเรื่องที่พวกเธอถนัดกันอยู่ เย่เฉินไม่มีอะไรให้ทำ จึงตัดสินใจว่าจะนอนพักไปก่อน “สวัสดีครับ สาวงามทั้งสอง ผมขอคุยด้วยสักหน่อยได้ไหม” ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเดินเข้ามาหาหลิวเยว่กับเซี่ยชิงอวี่ เขาอยากทำความรู้จักกับหญิงงามทั้งสองคนนี้ หลิวเยว่กับเซี่ยชิงอวี่กำลังคุยกันอยู่ดี ๆ จู่ ๆ คนคนนี้ก็เข้ามารบกวน ทั้งสองเพียงเหลือบมองเขาแวบเดียว ก่อนจะเริ่มเมินชายหนุ่มคนนั้นทันที พวกเธอเมินเขาอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มรู้สึกอึดอัดอย่างมากที่ถูกหญิงงามสองคนเมินใส่ “คุณหนูคนงาม ผมมาที่นี่ด้วยความจริงใจ แค่อยากรู้จักพวกคุณสักหน่อย” ชายหนุ่มยังไม่ยอมแพ้ เขายังอยากทำความรู้จักกับหญิงสาวทั้งสองให้มากขึ้น หลิวเยว่กับเซี่ยชิงอวี่ยังคงเหมือนเดิม พวกเธอเมินคำพูดของชายหนุ่มอย่างสิ้นเชิง หลิวเยว่เองก็ไม่ค่อยชอบให้คนแปลกหน้าพยายามเข้ามาใกล้เธออยู่แล้ว ส่วนเซี่ยชิงอวี่ก็ทำตัวเย็นชา และไล่ผู้ชายทุกคนที่พยายามเข้ามาใกล้เธอ “กลับไปซะ คุณแค่รบกวนพวกเรา” เย่เฉินที่เพิ่งหลับตาลงกล่าวไล่ชายหนุ่มคนนั้นให้รีบไปพ้นสายตา “แกเป็นใคร? กล้าดียังไงมาไล่ฉันออกไป? ตั้งแต่แรกฉันก็แค่อยากทำความรู้จักกับสองสาวงามนี้ แล้วแกมีสิทธิ์อะไรมาแทรก!” ชายหนุ่มไม่ชอบเย่เฉินที่จู่ ๆ ก็มาไล่เขาออกไป จากท่าทางของเย่เฉิน ชายหนุ่มเริ่มสงสัยว่าคนคนนี้ต้องเป็นลูกน้องของสองสาวงามที่เขาอยากทำความรู้จักแน่ ๆ “ผมเป็นผู้ชายของผู้หญิงสองคนนี้ คุณควรกลับไปได้แล้ว พวกเธอไม่มีเวลาคุยกับคุณ” เย่เฉินบอกชายหนุ่มว่าเขาเป็นผู้ชายของสองคนนี้ พอได้ยินคำพูดของเย่เฉิน ชายหนุ่มก็ไม่อาจเชื่อได้เลย คนแบบนี้จะเป็นผู้ชายของสองสาวงามได้ยังไง ต่อให้หน้าตาดีอยู่บ้าง เขาก็เป็นได้มากสุดแค่ไอ้หน้าขาวที่สองสาวงามเลี้ยงไว้เท่านั้น “ดูจากเสื้อผ้าของแก ฉันก็รู้แล้วว่าแกต้องเป็นแค่คนธรรมดา จะเอาอะไรมาเทียบกับสองสาวงามข้างกายแกได้” ชายหนุ่มมองเย่เฉินด้วยสายตาเหยียดหยาม เขาตัดสินตัวตนของเย่เฉินจากเสื้อผ้าที่อีกฝ่ายใส่อยู่เท่านั้น เสื้อผ้าของเย่เฉินดูธรรมดามากจริง ๆ เขาแทบไม่ค่อยใส่เสื้อผ้าดี ๆ เย่เฉินชอบปรากฏตัวในสภาพเรียบง่ายตามสบายมากกว่า “ไสหัวไป พวกเราไม่อยากรู้จักแกเลย” หลิวเยว่เป็นคนแรกที่ไล่ชายหนุ่มคนนี้ หลิวเยว่ไม่ชอบวิธีที่อีกฝ่ายปฏิบัติกับเย่เฉินเลย ผู้ชายคนนี้กล้าดูถูกเย่เฉิน ซึ่งนั่นทำให้ความอดทนของหลิวเยว่ขาดผึง “ไปซะ ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ” คำพูดที่หลุดออกจากปากของเซี่ยชิงอวี่นั้นเย็นชาและเฉียบคมมาก รุนแรงกว่าคำพูดของหลิวเยว่เมื่อครู่เสียอีก ได้ยินคำพูดของหลิวเยว่กับเซี่ยชิงอวี่แล้ว สีหน้าของชายหนุ่มก็มืดครึ้มลงทันที เขาไม่คิดเลยว่าสองสาวงามจะโกรธเพราะเขาไปดูถูกเย่เฉิน ชายหนุ่มยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าเย่เฉินเป็นแค่ไอ้หน้าขาวที่สองสาวงามเลี้ยงไว้ “คุณหนูทั้งสอง ผมขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินพวกคุณ ผมชื่อเซียวเหยียน มาจากตระกูลเซียวใหญ่ในเมืองหลวง” ชายหนุ่มยังไม่ยอมจากหลิวเยว่กับเซี่ยชิงอวี่ไป เขาแนะนำตัวกับทั้งสองคน เซียวเหยียนภูมิใจมากเมื่อบอกสองสาวว่าเขาเป็นคุณชายแห่งตระกูลเซียว ตระกูลเซียวเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง ตระกูลเซียวมีอิทธิพลอย่างมากทั้งในภาครัฐและภาคธุรกิจ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่อำนาจของตระกูลเซียวเหนือกว่าตระกูลหยุนอยู่มาก เซียวเหยียนมั่นใจอย่างยิ่งว่า ถ้าสองสาวงามรู้ตัวตนของเขา พวกเธอจะยินดีทำความรู้จักกับเขาแน่นอน ในประเทศนี้ จะมีใครบ้างไม่อยากเข้าใกล้สี่ตระกูลใหญ่ สี่ตระกูลใหญ่นั้นมีอิทธิพลอย่างมหาศาลในประเทศนี้ มีผู้หญิงมากมายในประเทศนี้ที่ใฝ่ฝันอยากเข้าไปอยู่ในวงสังคมของสี่ตระกูลใหญ่ หากเข้าไปได้จริง พวกเธอก็จะมีชีวิตที่มั่นคงปลอดภัยอย่างยิ่ง ผู้หญิงยอมทำทุกอย่างเพื่อเข้าไปอยู่ในวงสังคมของสี่ตระกูลใหญ่ ต่อให้ต้องขายครอบครัวตัวเอง หรือแม้แต่ขายตัวเองก็ตาม พอเซียวเหยียนเปิดเผยสถานะของตัวเองออกมา ความมั่นใจก็พุ่งสูงขึ้นอย่างมาก เขาคิดว่าสองสาวงามจะต้องถูกเขาดึงดูดในทันที “เมื่อกี้นายไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง? ไสหัวไป” หลิวเยว่กับเซี่ยชิงอวี่พูดพร้อมกัน ไล่เซียวเหยียนออกไปจากทางของพวกเธอ ทั้งสองคนไม่สนใจเลยว่าอีกฝ่ายจะมาจากสี่ตระกูลใหญ่หรือไม่ สำหรับหลิวเยว่กับเซี่ยชิงอวี่แล้ว ผู้ชายคนนี้น่ารำคาญมาก เซียวเหยียนไม่คิดเลยว่าตัวเองจะถูกสองสาวงามไล่อีกครั้ง ทั้งที่ปกติเขาสามารถใช้ฐานะของตระกูลทำให้ผู้หญิงที่ต้องการตามใจเขาได้ง่ายดาย แต่ครั้งนี้เซียวเหยียนกลับถูกหลิวเยว่กับเซี่ยชิงอวี่ปฏิเสธ นี่เป็นการตบหน้าของเซียวเหยียนอย่างจัง สีหน้าของเซียวเหยียนมืดดำลง เขาปล่อยแรงกดดันคุกคามใส่เย่เฉิน หลิวเยว่ และเซี่ยชิงอวี่ ที่แท้เซียวเหยียนก็เป็นผู้ฝึกตนที่ยังอ่อนหัด ผู้ฝึกตนอ่อนแออย่างเซียวเหยียนยังกล้าท้าทายเย่เฉินที่มีระดับสูงลิ่วได้อย่างไร “คุณควรไปจากที่นี่ได้แล้ว อย่าบังคับให้ผมต้องใช้กำลังกับคุณ” ครั้งนี้น้ำเสียงของเย่เฉินไม่ผ่อนคลายเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป เขาขู่ให้เซียวเหยียนรีบหายไปจากตรงหน้า เซียวเหยียนไม่กลัวเย่เฉินเลยสักนิด เขามั่นใจในฝีมือการต่อสู้ของตัวเองมาก สำหรับเซียวเหยียนแล้ว การจัดการเย่เฉินก็ไม่ต่างอะไรกับการเหยียบมดตัวเล็ก ๆ ให้ตาย คนธรรมดาอย่างเย่เฉินไม่มีทางเอาไปเทียบกับตัวเขาได้ คนอย่างเขาที่ถูกฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กให้เป็นผู้ฝึกตนชั้นยอด เซียวเหยียนจ้องเย่เฉินด้วยสายตาอำมหิต ราวกับว่าเขาสามารถทำให้เย่เฉินหายไปจากโลกนี้ได้ทุกเมื่อ หลิวเยว่เองก็เริ่มหมดความอดทนกับผู้ชายคนนี้แล้วเหมือนกัน ผู้ชายแปลกหน้าคนนี้กล้ามาหาเรื่องเย่เฉินและเธอเสียอย่างนั้น “ท่านผู้โดยสารทุกท่าน เครื่องบินจะออกเดินทางในอีกไม่นาน กรุณากลับไปนั่งประจำที่ด้วยครับ” พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนกลับไปนั่งที่ของตัวเอง ไม่นานเครื่องบินก็จะออกเดินทางแล้ว เซียวเหยียนที่กำลังจะลงมือจัดการเย่เฉิน จึงละทิ้งความตั้งใจนั้นไปทันที ด้วยความเดือดดาลเขากลับไปนั่งที่ของตัวเอง “หึ” เย่เฉินแค่นหัวเราะเย็นชา ถ้าคนคนนั้นกล้าลงมือกับเขาจริง เขาจะทำให้อีกฝ่ายกลายเป็นกระสอบทรายให้ตัวเองซัดเสียเลย หลังจากเซียวเหยียนจากไป หลิวเยว่กับเซี่ยชิงอวี่ก็คุยกันต่อ เย่เฉินก็หลับตาลงอีกครั้ง เตรียมตัวนอนพัก