บทที่ 1019 - การสังเกตการณ์ของอาจารย์หวัง “นั่นหมายความว่าเธออายุยังไม่ถึง 20 ด้วยซ้ำ” เหอหวังเอนหลังพิงพนักแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ทำไมอาจารย์หวังถึงหาคนอายุน้อยขนาดนั้นมาได้? พี่สาวคนนั้นหน้าตาสวยดีก็จริง แต่ครอบครัวเขาจะยอมรับเหรอ? ไม่ว่าฉันจะมองยังไง เจียงเซียนโหรวก็ยังดูดีกว่าอยู่ดี ผลการเรียนของเธอก็ดี ภูมิหลังครอบครัวก็ใช้ได้ แถมยังสวยอีกต่างหาก เธอเป็นลูกศิษย์ของเหลียงลู่ และเหลียงลู่ก็เป็นศัลยแพทย์ทางสมองที่เป็นที่ยอมรับระดับประเทศเลยนะ” ถังหนิงเลิกมองเขาด้วยสายตาที่ดูเหมือนกำลังมองคนโง่แล้ว เธอจ้องเขม็งด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าเขาโง่จริงๆ “นี่คุณไม่ได้ดูข่าวหลังจากกลับมาหรือไง?” “หือ?” เธอเกรงว่าคนอื่นจะได้ยินหากพูดเสียงดังเกินไป แม้ว่าเธอจะอยากผ่ากะโหลกเหอหวังออกมาดูว่าข้างในมีอะไรนักหนา แต่เธอก็ทำได้เพียงอดกลั้นไว้ แล้วเชิดคางใส่เขาด้วยความหงุดหงิด เธออธิบายว่า “แฟนของอาจารย์หวังคือคนที่สอบได้คะแนนสูงสุดในการสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยแห่งชาติปีนี้ เธอเป็นนักเรียนคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ทำคะแนนได้เต็ม” “บ้าเอ๊ย ได้กี่คะแนน?” เหอหวังสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไป 750 คะแนนเหรอ? คะแนนแบบนี้มันเป็นไปได้ด้วยเหรอวะ? ถังหนิงกลอกตามองเขาแล้วทิ้งไพ่สองใบสุดท้ายในมือลง มันคือไพ่คิงคู่ใหญ่และเล็กที่ทำให้เธอชนะเงินกองกลางทั้งหมดไปโดยไม่ต้องสนใจสีหน้าของเหอหวัง เธอพูดต่ออย่างไม่ใส่ใจ “แล้วที่บอกว่าอาจารย์ของเจียงเซียนโหรวคือเหลียงลู่น่ะ รู้ไหมว่าอาจารย์ของแฟนอาจารย์หวังเป็นใคร?” แค่เหลียงลู่คนเดียวก็ทำให้เขาอวดอ้างได้ขนาดนั้นแล้ว! เจียงเซียนโหรวก็เหมือนกัน เธอไม่ได้มีภูมิหลังดีที่สุดในปักกิ่งชัดๆ แต่เพียงเพราะมีความสามารถและพรสวรรค์เลยได้เรียนในโรงเรียนชื่อดังและหาอาจารย์ดีๆ ได้ เธอถึงได้หยิ่งยโสและทำตัวเย็นชาใส่คนอื่นอยู่เสมอ ราวกับว่าทุกคนอยากจะคุกเข่าลงไปเลียเท้าเธอ เธอคงคิดว่าจะคว้าตัวอาจารย์หวังมาได้ นี่มันหน้าตบหน้าฉาดใหญ่เลยล่ะ เหอหวังหยุดเล่นไพ่ ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เป็นใคร? เขาเจ๋งกว่าเหลียงลู่อีกเหรอ?” “ปรมาจารย์เนี่ย และคุณหวงไงล่ะ” ถังหนิงนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นที่บ้านของเธอในเมืองเหรา แล้วรู้สึกอยากจะสูบบุหรี่ขึ้นมาอีกครั้ง เธอเห็นถาดผลไม้บนโต๊ะกาแฟจึงใช้ส้อมจิ้มมะเขือเทศราชินีขึ้นมาหนึ่งลูก รสชาติเปรี้ยวอมหวานของมะเขือเทศลูกเล็กกระจายไปทั่วปุ่มรับรส เธอเม้มปากอย่างขมขื่นแล้วหันไปมองทางหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง พร้อมกับกดความรู้สึกซับซ้อนในใจเอาไว้ ในตอนนั้น พี่ชายของเธอยังเคยแอบชอบเฉียวเหนียน คุณย่าเคยคัดค้านเป็นการส่วนตัวโดยบอกว่าเฉียวเหนียนไม่คู่ควรกับพี่ชายของเธอ สุดท้ายแล้ว ใครกันแน่ที่ไม่คู่ควรกับใคร? ... เฉียวเหนียนไม่รู้เลยว่าถังหนิงกับเหอหวังกำลังพูดถึงเธออยู่ไม่ไกลนัก ดวงตาของเธอแลดูเกียจคร้านขณะที่ซุกตัวอย่างเหนื่อยล้าอยู่ในมุมโซฟา และเล่นเกมกับจางหยางและคนอื่นๆ ข้างกายเธอมีชายหนุ่มที่สง่างามราวกับต้นไม้สูงตระหง่านนั่งอยู่ เขาไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากเย่ว่างชวน ตรงหน้าของชายหนุ่มมีโต๊ะไพ่นกกระจอกตั้งอยู่ ทั้งสี่คนนั่งกันเต็มโต๊ะ แต่คนที่กำลังเล่นไพ่อยู่กับเขานั้นต่างก็รู้สึกประหม่าจนต้องเกร็งเท้าเข้าหากัน นี่เป็นเพียงแค่เกมไพ่เท่านั้น แต่พวกเขาทุกคนกลับรู้สึกประหม่าจนเหงื่อกาฬไหลซึม พวกเขาอยากจะแกล้งปล่อยให้เธอชนะง่ายๆ แต่ก็กลัวว่าถ้าทำโจ่งแจ้งเกินไปอาจจะทำให้เธอรำคาญได้ เย่ว่างชวนไม่ได้ว่าอะไรที่พวกเขาเล่นกันช้า เพราะใจของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับการเล่นไพ่ เมื่อเห็นว่าเฉียวเหนียนเล่นเกมจบแล้วและยังไม่ได้แตะน้ำชาดอกไม้ที่อยู่ตรงหน้ามากนัก เขาก็โบกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟให้เข้ามา ครู่ต่อมา พนักงานก็นำเครื่องดื่มเย็นเข้ามา มันไม่ใช่เครื่องดื่มจากศาลาหลาน ชื่อร้านชานมไข่มุกบนถ้วยกระดาษนั้นเด่นหราจนเห็นได้ชัดว่าพนักงานออกไปซื้อมาให้ “เอาไปสิ น้ำว่านหางจระเข้เย็นๆ ดื่มแต่น้อยหน่อย เดี๋ยวปวดท้องเอา” เฉียวเหนียนรับเครื่องดื่มจากมือเขามาเขย่าดู มีน้ำแข็งอยู่ข้างใน เธอหยิบหลอดมาปักแล้วดูดเข้าไปอึกหนึ่ง