Chapter 1330 - Tsk, Whos Stronger?

Published Apr 2, 2026, 11:34 PM

บทที่ 1330 - ชิ ใครแข็งแกร่งกว่ากัน? จูหยวนห้าวถูกพาตัวมายังอพาร์ตเมนต์อันเงียบสงบแห่งหนึ่ง ในตอนแรกเขายังตัวสั่นและหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ทว่าเมื่อมาถึงจุดหมาย เขาก็เริ่มสงบสติอารมณ์ลงและดูประหม่าน้อยลง เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อพาร์ตเมนต์ก่อนจะกล้าเอ่ยถามกูซานว่า “คุณชายกูครับ คุณพอจะทราบไหมว่าผมไปทำอะไรให้คุณชายหวังไม่พอใจ?” กูซานเหลือบมองเขาและแทบจะหลุดขำให้กับความ ‘ใสซื่อ’ นั้น เขาประสานมือไว้ที่หน้าอกพลางนึกสงสัยว่าหมอนี่เป็นคนโง่หรืออย่างไร เขาถามกลับไปว่า “แกยังไม่รู้อีกเหรอว่าทำอะไรลงไป?” “...” จูหยวนห้าวไม่รู้จริงๆ ว่าเขาทำอะไรลงไป หรือจะพูดให้ถูกคือ เขาไม่เคยเห็นเฉียวเหนียนอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ เขาจึงส่ายหน้า ความสับสนฉายชัดอยู่บนใบหน้าอ้วนกลมนั้น “ผมไม่รู้ครับ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย” “แกจะได้รู้ในเร็วๆ นี้แหละ” กูซานไม่อยากเสียเวลากับเขาอีก เขาเดินผ่านชายหนุ่มไปและติดตามเจ้านายของตนด้วยความเคารพ เย่วั่งชวนไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า เขาสาวเท้าไปที่โซฟาแล้วหย่อนตัวลงนั่ง พาดขาเรียวยาวไว้บนโต๊ะกาแฟก่อนจะหยิบบุหรี่จากซองขึ้นมาคาบไว้ที่ปากแล้วมองไปทางจูหยวนห้าว เขาจุดบุหรี่แล้วโยนไฟแช็กทิ้งไว้บนโต๊ะ “แกเป็นคนบอกให้หยินเหวินจือไปขโมยแฟลชไดรฟ์ใช่ไหม?” จูหยวนห้าวไม่เข้าใจว่าเหตุใดเย่วั่งชวนถึงตามหาตัวเขา แต่พอได้ยินเช่นนั้น เหงื่อเย็นก็ซึมออกมาตามแผ่นหลัง ใบหน้าของเขาซีดเผือดพลางส่ายหัวอย่างตื่นตระหนก “ผม… ผมไม่รู้จักเธอครับ” “งั้นเหรอ” เย่วั่งชวนพยักหน้าอย่างใจเย็น เขาไม่คิดจะเสียน้ำลายกับอีกฝ่ายให้มากความ จึงสั่งกูซานด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “หักนิ้วก้อยซ้ายของมัน” “ครับ คุณชายหวัง” กูซานสะบัดข้อมือไปมาแล้วแค่นยิ้มก่อนจะเดินตรงไปยังชายหนุ่มผู้ดื้อรั้น เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบว่า “ถ้าฉันเป็นแก ฉันจะพูดความจริงเพื่อจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว แต่มันก็ไม่เป็นไรหรอกนะถ้าแกเลือกที่จะทนทุกข์แล้วไม่ยอมปริปาก ต่อให้ฉันหักนิ้วแกไปนิ้วหนึ่ง แกก็ยังเหลืออีกเก้านิ้ว ต่อให้หักนิ้วจนหมด แกก็ยังเหลือเล็บเท้า ต่อให้มือเท้าแกถูกตัดไปหมดแล้ว แกก็ยังเหลือซี่โครงอีกนะ ลองคิดดูให้ดี!” จูหยวนห้าวชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เขากลัวจนร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว เมื่อเห็นกูซานเดินเข้ามาใกล้ เขาก็ถอยกรูดพลางตะโกนใส่ชายที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยความตระหนก “คุณชายหวังครับ ผม... ผมไม่ได้ทำอะไรเลย นั่นก็แค่ยัยผู้หญิงจากเมืองเหราคนหนึ่ง คุณไม่จำเป็นต้องโกรธแค้นผมเพราะเธอหรอกน่า เราก็อยู่ในวงสังคมเดียวกันไม่ใช่เหรอ? ยัยนั่นมันก็แค่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้า ผม...” กูซานอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้ในใจขณะ

React

Discussion