Chapter 151: Utterly Annoyed

Published Apr 2, 2026, 11:28 AM

บทที่ 151: หงุดหงิดเต็มที เขาต้องไม่ทำให้ชายผู้นี้ขุ่นเคืองเด็ดขาด หากเขาทำเช่นนั้น พ่อแม่ของเขาคงฆ่าเขาทิ้งแน่ ฟู่เกอถอยร่นกลับไป แล้วกล่าวอย่างอึดอัดว่า “นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดครับ ผมแค่...” เขามองเฉียวเหนียนด้วยความละอาย ราวกับว่าเขารู้สึกอับอายเกินกว่าจะพูดออกมาว่าเธอทำอะไรลงไป อย่างไรก็ตาม เย่วังชวนไม่ได้ใส่ใจเขาแม้แต่น้อย เขาก้มลงมองเด็กสาวที่ดูเหมือนกำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมา แล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ เฉินเฉินรอเธออยู่ในรถแล้ว” เขาสังเกตเห็นจากแววตาของเฉียวเหนียนว่าเธอยังคงเดือดดาลอยู่ เขารู้สึกสงสารจับใจ จึงตบไหล่เธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลม “เขาเห็นเธอมีปากเสียงกับคนอื่นในที่สาธารณะ ถ้าเธอไม่กลับไป กู่ซานคงจะรั้งตัวเขาไว้ไม่อยู่แล้ว เดี๋ยวเขาก็วิ่งลงมาช่วยเธอหรอก” เมื่อเฉียวเหนียนนึกถึงใบหน้าที่น่ารักของเด็กน้อยคนนั้น ความโกรธของเธอก็พลันมลายหายไป เธอเม้มปากแล้วเอ่ยว่า “งั้นก็ไปกันเถอะ” ฟู่เกอไม่กล้าทำอะไรต่อหน้าเย่วังชวน เขาทำได้เพียงมองดูเย่วังชวนพาเธอจากไป เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอัปยศอย่างถึงที่สุด และมันทิ้งรสชาติขมปร่าเอาไว้ในใจ เฉียวเฉินเองก็รู้สึกแย่เช่นกัน แม้เธอจะไม่รู้ว่าคุณชายเย่คนนี้เป็นใคร แต่เธอก็ดูออกจากการสนทนาว่าเขาเป็นผู้มีอิทธิพล ถ้าพูดกันตามตรง ฟู่เกอยังเป็นรองเขาในแง่ของรูปลักษณ์! ด้วยความอิจฉา เธอจึงเอ่ยขึ้นว่า “พี่คะ พี่ควรจะไปกินยาคุมฉุกเฉินนะ พี่ก็ยังเด็กขนาดนี้ ถ้าเกิดท้องลูกของตาแก่คนนั้นขึ้นมา พี่จะทำยังไงล่ะ?” เธอจงใจพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ ชายคนนั้นก็น่าจะได้ยินเช่นกัน เขาคงต้องรู้แน่ๆ ว่าเฉียวเหนียนเพิ่งจะมีอะไรกับตาแก่ที่โรงแรมมา! อย่างไรก็ตาม เธอต้องประหลาดใจ เพราะทั้งเย่วังชวนและเฉียวเหนียนต่างไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ต่อเธอ แม้เธอจะพูดจาโจ่งแจ้งขนาดนี้ แต่กลับไม่มีใครสนใจสิ่งที่เธอพูดเลย นี่มัน... เฉียวเฉินกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ถ้าชายคนนั้นไม่ใส่ใจ นั่นก็แสดงว่าเขาไม่ได้สนใจเธอจริงๆ อย่างมากก็แค่คิดจะเล่นสนุกกับเฉียวเหนียนเท่านั้น พี่สาวของเธอสวยและมีรูปร่างที่เซ็กซี่เย้ายวนก็จริง เหอะ เธอก็เป็นได้แค่ของเล่นของเขาเท่านั้นแหละ! มีอะไรให้ต้องภูมิใจกัน? ... แม้จะสลัดพวกเขาหลุดไปแล้ว แต่เฉียวเหนียนก็ยังคงรู้สึกโกรธอยู่ จนกระทั่งเด็กน้อยเรียกเธอเมื่อพวกเขาเปิดประตูรถ “พี่สาวครับ” เธอเห็นได้ชัดว่าดวงตาของเขาแดงก่ำ เขากำหมัดแน่นท่าทางพร้อมจะต่อสู้ แล้วถามว่า “พี่สาวครับ ผู้ชายคนนั้นรังแกพี่หรือเปล่าครับ?” กู่ซานจึงอธิบายให้พวกเขาฟังว่า “คุณชายน้อยเห็นว่าคุณชายฟู่กำลังตอแยคุณเฉียวอยู่ เขาเป็นห่วงเลยอยากจะช่วยคุณ ถ้าคุณไม่กลับมา ผมคงรั้งเขาไว้ไม่อยู่แล้วครับ” เฉียวเหนียนรู้สึกโกรธน้อยลงเมื่อเห็นว่าเขากังวลใจมากเพียงใด เธอโน้มตัวลงไปสัมผัสใบหน้าเขาพลางกล่าวว่า “ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวพวกเขาจะได้รับผลกรรมจากการกระทำของตัวเอง” เธอไม่อยากทำอะไรพวกเขานักตราบใดที่ตระกูลเฉียวไม่มาวุ่นวายกับเธอ แต่ครั้งนี้เฉียวเฉินทำเกินไปหน่อย! เห็นทีถึงเวลาที่บริษัทเฉิงเฟิงจะต้องยุติการเป็นพันธมิตรกับบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของตระกูลเฉียวเสียที หวังว่าเฉียวเฉินคงจะไม่นึกเสียใจที่มาหาเรื่องเธอหน้าโรงแรมในคืนนี้ เย่วังชวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและเข้าใจถึงสิ่งที่เธอจะสื่อ เขามองเธออย่างพินิจพิเคราะห์และตระหนักว่าเขายิ่งรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับตัวเธอมากขึ้นไปอีก เขารู้สึกว่าเธอไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็น เธอเปรียบเสมือนปริศนาสำหรับเขา และยิ่งเขาค้นพบเรื่องราวของเธอมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งดูลึกลับมากขึ้นเท่านั้น เหมือนกับการผ่าตัดที่เธอทำในโรงพยาบาลของเมืองนั่น และตาแก่ที่เธอเจอในคืนนี้คือใครกันแน่?

React

Discussion