Chapter 404: Gift

Published Apr 2, 2026, 07:09 PM

บทที่ 404: ของขวัญ กู่ซานถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่เคยคิดแบบนั้นมาก่อนจนกระทั่งเฉียวเหนียนพูดขึ้นมา แต่ดูเหมือนว่าปัญหาเกือบทุกอย่างจะสามารถแก้ไขได้ด้วยสองประโยคนั้นจริงๆ เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เฉียวเหนียนเหลือบมองเวลาบนโทรศัพท์มือถือแล้วหันไปมองเย่ว่างฉวน “ข้างนอกตรอกมีร้านขายของขวัญไหมคะ?” คิ้วของเย่ว่างฉวนดูผ่อนคลายและไร้พันธนาการ เขานั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้ฟองในถ้วยชาจางหายไป สีหน้าของเขาดูสบายๆ และน้ำเสียงก็แหบพร่าเล็กน้อย “น่าจะมีนะ” เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสบตาเข้ากับเฉียวเหนียนแล้วเลิกคิ้วขึ้น “เธอจะไปซื้อของหรือ?” “ใช่ค่ะ” เฉียวเหนียนตอบตามตรงโดยไม่ปิดบังความคิด “ฉันอยากดูว่ามีของเล่นอะไรที่เด็กๆ ชอบบ้าง จะได้ซื้อของขวัญไปฝากเฉินเฉิน” ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เจ้าตัวเล็กคนนั้นคอยส่งข้อความหาเธอไม่ขาดสาย ในเมื่อเธอออกมาข้างนอกแล้ว ต่อให้ไม่ได้ตั้งใจจะไปเที่ยวไหน แต่การซื้อของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ติดมือกลับไปบ้านก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย เมื่อพูดถึงเย่ฉี่เฉิน ท่าทีของเธอก็อ่อนโยนลงทันที กลิ่นอายความดิบเถื่อนแบบนักเลงที่เคยมีรอบกายลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด เธอประสานมือวางไว้บนโต๊ะแล้วเอ่ยถามอย่างสบายๆ “เฉินเฉินชอบของเล่นแนวไหนเหรอคะ?” กู่ซานเตรียมจะตอบในทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น “นายน้อยชอบพวกสตีล...” เขาสเกือบจะหลุดปากพูดคำว่า 'สตีลเซนต์' (Steel Saints), 'กันดั้ม', 'ปืนบีบีกัน' ฯลฯ ออกไป แต่พลันนึกขึ้นได้ว่าภาพลักษณ์ของเย่ฉี่เฉินที่แสดงต่อหน้าเฉียวเหนียนนั้นดูว่าง่ายและน่ารัก เขาดูไม่เหมือนเด็กจอมแสบที่ชอบเล่นของเล่นแนวผู้ชายดิบๆ พวกนั้นเลยสักนิด! เจ้าตัวยังใส่เสื้อยืดลายแมวน้อยอยู่เลย! ขาดก็แต่เพียงแค่ใส่หูแมวทำตัวแบ๊วๆ ต่อหน้าเฉียวเหนียนเท่านั้นแหละ! เฉียวเหนียน: “สตีลอะไรนะ?” กู่ซานแสดงสีหน้าบรรยายไม่ถูก รีบส่ายหัวพลางรู้สึกกระอักกระอ่วน “เปล่าครับ ไม่มีอะไร” ด้วยความที่เขาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำและติดตามเย่ว่างฉวนมาตลอด เขาไม่ใช่คนไร้สมอง เขาตั้งสติได้อย่างรวดเร็วและเปลี่ยนคำพูดทันที “ผมบอกว่านายน้อยชอบแมวที่ทำจากเหล็กน่ะครับ” “...แมวที่ทำจากเหล็ก?” เฉียวเหนียนตกตะลึง เธอไม่คาดคิดว่าจะมีของเล่นแบบนี้อยู่จริง เธอแสดงท่าทางอยากรู้อยากเห็น ดวงตาสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อย “มันแข็งหรือเปล่าคะ? แล้วเล่นยังไง?” มันไม่มีทางเล่นได้อยู่แล้ว! กู่ซานคิดในใจ แต่คำพูดที่เปล่งออกมากลับดูสมเหตุสมผล “...มันไม่ใช่ของเล่นสำหรับเอาไว้เล่นหรอกครับ เอาไว้ตั้งโชว์น่ะ นายน้อยชอบสะสมของเล่นน่ารักๆ พวกนี้ไว้ดูครับ” “อ๋อ” เฉียวเหนียนไม่ได้คิดอะไรมากและจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจอย่างเงียบๆ เธอวางแผนว่าจะลองดูว่ามีร้านไหนขายของเล่นแบบนั้นอยู่ข้างนอกบ้างหรือไม่ เย่ว่างฉวนฟังบทสนทนาของทั้งคู่แล้วเหลือบมองกู่ซานอย่างมีความหมาย กู่ซานรีบหดคอและปิดปากตัวเองอย่างจนปัญญา เขาไม่อยากพูดจาเพ้อเจ้อจนลนลานหรอกนะ แต่นายน้อยดันแสดงท่าทีแบบนั้นต่อหน้าคุณเฉียว เขาจะเปิดโปงไม่ได้! เฉียวเหนียนกำลังค้นหาข้อมูลในมือถือด้วยความกังวลว่าข้างนอกอาจจะไม่มีรูปปั้นแมวเหล็กแบบนั้นขาย เธอตั้งใจจะหาดูในอินเทอร์เน็ต แต่แล้วก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น “อย่าไปฟังเจ้ากู่ซานเพ้อเจ้อเลย ฉี่เฉินน่ะชอบปืนบีบีกันกับเครื่องเล่นเกม ข้างนอกมีขายเยอะแยะ เธอซื้อไปให้เขาเถอะ แค่เป็นของขวัญจากเธอ เขาก็ต้องชอบแน่นอน” ปืนบีบีกันกับเครื่องเล่นเกมเป็นของเล่นที่ตรงกับความชอบของเด็กชายวัยห้าขวบมากกว่า เฉียวเหนียนซึ่งกำลังกังวลว่าจะหาตุ๊กตาแมวแปลกๆ ไม่ได้ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เธอรู้สึกกังวลน้อยลงทันที คิ้วที่ขมวดมุ่นคลายออกแล้วเงยหน้าขึ้นอย่างกระฉับกระเฉง “งั้นเดี๋ยวฉันลงไปเดินหาดูนะคะ” “จะให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม?” เย่ว่างฉวนรีบเสนอตัวทันที เฉียวเหนียนเหลือบมองเขาแล้วส่ายหน้า “ไม่ต้องค่ะ คุณเอารถกลับไปก่อนเลย เดี๋ยวซื้อเสร็จแล้วฉันจะตามไปสมทบ ใช้เวลาไม่นานหรอกค่ะ”

React

Discussion