Chapter 767 - A Loud Scheme

Published Apr 2, 2026, 11:13 PM

บทที่ 767 - แผนการอันอึกทึก โจวเหว่ยยังคงรอคอยอย่างกระวนกระวาย โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองได้ถูกกล้องวงจรปิดจับภาพไว้เรียบร้อยแล้ว เธอมองขึ้นไปที่นาฬิกาบนผนัง เมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่ที่หลัวชิงส่งคนมาตามหาเธอ เธอก็นั่งไม่ติดที่อีกต่อไป กาแฟในแก้วจืดชืดจนหมดกลิ่นแล้ว เธอวางแก้วในมือลงและไม่สามารถแสร้งทำเป็นใจเย็นได้อีกต่อไป ความรู้สึกไม่สบายใจพุ่งพล่านขึ้นในใจ โจวเหว่ยอธิบายไม่ได้ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกกระวนกระวายเช่นนี้ แต่เธอก็ไม่อาจทำให้ตัวเองสงบลงได้ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วส่งข้อความหาทีมสอง หนึ่งนาทีผ่านไป ไม่มีใครตอบกลับ สามนาทีผ่านไป ยังคงไม่มีใครตอบกลับ “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” โจวเหว่ยขมวดคิ้ว เธอก้มมองโทรศัพท์และส่งข้อความไปอีกครั้งอย่างไม่เต็มใจ เธอคิดว่าคราวนี้เขาจะต้องรีบตอบกลับเธออย่างแน่นอน ผลลัพธ์ที่ได้คือโทรศัพท์ของเธอยังคงเงียบกริบ และไม่มีการตอบสนองใดๆ โจวเหว่ยเริ่มนั่งไม่ติด เธอผุดลุกขึ้นยืนพลางถือโทรศัพท์ด้วยมือทั้งสองข้าง เธอเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้งและค้นหาข้อความกลุ่มของทีมสอง ข้อความล่าสุดในกลุ่มคือเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน [หัวหน้าทีมโจว คุณจะมาถึงเมื่อไหร่? ฉันไม่คิดว่าเหลียวซวี่กับคนอื่นๆ จะจัดการกับบั๊กใน USB ได้แล้วล่ะ เหลียวซวี่ร้อนรนจนเหงื่อท่วมตัวไปหมดแล้ว เขาแทบจะตายอยู่แล้ว คุณต้องรีบมาด่วนเลยนะ] โจวเหว่ยจำได้ว่าตอนนั้นเธอตอบกลับไปอย่างใจเย็นว่า [ไม่ต้องรีบ รอไปอีกสักพัก] จากนั้นก็มีคนส่งข้อความมาอีก [บ้าเอ๊ย หัวหน้าทีมหลัวต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ เขาอยากให้เด็กมัธยมปลายคนนั้นมาสาธิตเทคโนโลยีไร้คนขับต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศแทนเขาจริงๆ ด้วย จบสิ้นกัน... สาขาที่เก้าจะต้องขายหน้าในครั้งนี้แน่!] หลังจากนั้นก็ไม่มีข้อความใหม่เข้ามาอีก โจวเหว่ยถูหน้าจอโทรศัพท์อย่างวิตกกังวลและเลื่อนไปดูข้อความล่าสุด เธอเคยเห็นหลัวชิงขอให้เฉียวเหนียนขึ้นเวทีแทนเขา แต่เธอก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ในตอนนั้นเธอมั่นใจว่าหลัวชิงคงไม่กล้าบ้าบิ่นพอที่จะให้คนอื่นมาแทนที่เขาจริงๆ ดังนั้นเธอจึงรออยู่ในห้องอย่างใจเย็น และตั้งใจจะรอจนกว่าหลัวชิงจะทนไม่ไหวอีกต่อไป แล้วส่งคนมาขอร้องให้เธอช่วย... คาดไม่ถึงเลยว่าเธอจะรอมานานถึงหนึ่งชั่วโมง หนึ่งชั่วโมงเต็ม หลัวชิงปล่อยให้เฉียวเหนียนขึ้นไปจริงหรือ? มันไร้สาระเกินไปแล้ว! ในวันเปิดให้เข้าชมสาธารณะนี้ ผู้เชี่ยวชาญจาก MGP และ MIT ต่างก็มาอยู่ที่นี่กันครบ ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งต่อสาขาที่เก้า ต่อให้หลัวชิงกล้าให้เฉียวเหนียนลอง แต่เธอก็ไม่เชื่อว่านายน้อยป๋อกับคนอื่นๆ จะยอมให้ทำ ความคิดของเธอนั้นง่ายมาก เมื่อป๋อจิ่งสิงเข้ามายุ่ง เขาจะต้องหาทางมาลงที่เธอในท้ายที่สุดอย่างแน่นอน เพราะยังไงเสียเธอก็คือมือหนึ่งในแผนกไอทีทั้งเก้าแผนก บั๊กที่เหลียวซวี่แก้ไม่ได้ ก็มีเพียงเธอเท่านั้นที่แก้ได้ จากนั้นเธอก็จะสามารถแสดงความสามารถของเธอได้อย่างสมเหตุสมผล และจัดการกับบั๊กในไดรฟ์ USB เพื่อพิสูจน์ตัวเอง ในขณะเดียวกันเธอก็สามารถแสดงให้คนอื่นเห็นได้ว่าเธอคือคนที่มีพรสวรรค์ที่สุดในอุตสาหกรรมการเขียนโปรแกรมของประเทศ! นี่คือแผนการของโจวเหว่ย เหมือนอย่างที่เธอคาดการณ์ไว้ เหลียวซวี่ไม่สามารถกำจัดไวรัสโทรจันใน USB ได้ และหลัวชิงก็ได้ส่งคนมาขอความช่วยเหลือจากเธอ... ปัญหาคือสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น โจวเหว่ยขมวดคิ้วและรู้สึกกระวนกระวายใจยิ่งกว่าเดิม เธอไม่เข้าใจว่าทำไมไม่มีใครมาตามเธออีกเลยหลังจากผ่านไปเกือบชั่วโมง ไม่มีใครตอบกลับข้อความของเธอเลยสักคน เฉียวเหนียนมาแทนที่หลัวชิงจริงๆ หรือ? ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัว โจวเหว่ยก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา มุมปากของเธอกระตุกขณะพึมพำกับตัวเองว่า “จะเป็นไปได้ยังไง” ทว่าในขณะที่เธอพูดจบ โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจากหลัวชิง เธอจึงรีบกดรับสายทันที จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติและแสร้งทำเป็นใจเย็นก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ฮัลโหล? หัวหน้าทีมหลัวโทรหาฉันมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?”

React

Discussion