ตอนที่ 1383 - เจ้ามันสวะ “เกิดอะไรขึ้น? ซุนห้าวคนนี้ถึงกับสามารถปลดปล่อยพลังยุทธ์ระดับจักรพรรดิออกมาได้เชียวหรือ?” ความเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์การต่อสู้ดึงดูดความสนใจของฝูงชนในทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังยุทธ์ระดับจักรพรรดิที่ซุนห้าวปลดปล่อยออกมา เหล่ายอดฝีมือรุ่นอาวุโสที่อยู่ในที่นั้นต่างพากันตกตะลึง “เหอะ พวกเจ้านี่ช่างทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เสียจริง สิ่งที่หลานชายของข้าฝึกฝนคือเคล็ดวิชาลึกลับต้องห้ามชนิดหนึ่ง เมื่อเขาเปิดใช้งานเคล็ดวิชานี้ เขาจะได้รับพลังยุทธ์ที่มีคุณภาพสูงมาก ด้วยเหตุนี้ พลังการต่อสู้ของเขาจึงเพิ่มขึ้นจนเหนือกว่าศัตรู” “หากผู้ใดสามารถบรรลุเคล็ดวิชาลึกลับต้องห้ามนี้ และมีระดับพลังอยู่ที่ราชันสงครามระดับเก้า ผู้นั้นจะได้รับพลังยุทธ์ระดับจักรพรรดิที่ปกติแล้วมีเพียงยอดฝีมือกึ่งจักรพรรดิสงครามเท่านั้นที่จะครอบครองได้” ในขณะที่ฝูงชนกำลังตกตะลึง ซุนเฟยหยาง ปู่ของซุนห้าวก็ได้กล่าวขึ้นเพื่ออธิบาย “เคล็ดวิชาลึกลับเช่นนั้น... หรือว่าจะเป็นเคล็ดวิชาลึกลับต้องห้ามในตำนานที่ฝึกฝนได้ยากยิ่ง แต่หากฝึกสำเร็จจะช่วยให้ราชันสงครามระดับเก้าได้รับพลังระดับจักรพรรดิ... เคล็ดวิชาพลังจักรพรรดิ?” หลังจากได้ยินสิ่งที่ซุนเฟยหยางกล่าว บางคนก็นึกถึงเคล็ดวิชาลึกลับต้องห้ามที่มีชื่อเสียงโด่งดัง หากใครสามารถฝึกฝนเคล็ดวิชานั้นได้ ผลลัพธ์ที่ได้ก็จะเหมือนกับสิ่งที่ซุนห้าวกำลังแสดงออกมาในตอนนี้ “ถูกต้องแล้ว สิ่งที่หลานชายของข้าฝึกฝนก็คือเคล็ดวิชาพลังจักรพรรดิ” ซุนเฟยหยางพยักหน้า ในเวลานี้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เมื่อเขาขยายความเรื่องนี้ ฝูงชนต่างพากันแสดงอาการตกตะลึงมากยิ่งขึ้น นั่นเป็นเพราะเคล็ดวิชาพลังจักรพรรดิเป็นวิชาที่เรียนรู้ได้ยากเป็นอย่างยิ่ง ทว่าซุนห้าวกลับสามารถเรียนรู้และฝึกฝนจนชำนาญได้ เช่นนี้แล้วพวกเขาจะไม่ตกใจได้อย่างไร? “ทุกคนต่างรู้ดีว่าซุนห้าว หลานชายของซุนเฟยหยางนั้นมีพลังการต่อสู้ที่กล้าแกร่ง แต่ใครจะไปคิดว่าเขาจะทรงพลังขนาดนี้ ดูท่าว่าสถานการณ์ของฉู่เฟิงในครั้งนี้คงจะย่ำแย่เสียแล้ว” “อย่างไรก็ตาม การพ่ายแพ้ให้แก่คนอย่างซุนห้าวก็ไม่ใช่เรื่องน่าอับอายสำหรับฉู่เฟิง ข้าเชื่อว่าภายในสามปี เขาจะสามารถก้าวข้ามซุนห้าวและล้างอายในวันนี้ได้” ในเวลานี้ สายตาของหัวหน้าหมู่บ้านหม่าก็จดจ้องไปที่การต่อสู้ระหว่างฉู่เฟิงและซุนห้าวเช่นกัน ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความไม่สบายใจเล็กน้อย ในมุมมองของเขา แม้ว่าฉู่เฟิงจะแข็งแกร่งมาก แต่จากสถานการณ์ปัจจุบัน มันเป็นเรื่องยากยิ่งที่ฉู่เฟิงจะพลิกสถานการณ์กลับมาได้ เขามีแนวโน้มที่จะพ่ายแพ้ต่อซุนห้าว อย่างไรก็ตาม เขาก็รู้ว่าฉู่เฟิงมีศักยภาพที่ไร้ขีดจำกัด แม้ว่าเขาจะพ่ายแพ้ แต่นั่นก็เป็นเพียงเรื่องชั่วคราวเท่านั้น ในอนาคต ฉู่เฟิงจะสามารถก้าวข้ามซุนห้าวและทิ้งเขาไว้เบื้องหลังได้อย่างแน่นอน ในตอนนี้ ไม่ใช่เพียงไม่กี่คนที่คิดเหมือนหัวหน้าหมู่บ้านหม่า ฝูงชนส่วนใหญ่ต่างรู้สึกว่าฉู่เฟิงต้องพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย ในความเป็นจริง สถานการณ์การต่อสู้ตอนนี้ก็เป็นเช่นนั้น ซุนห้าวกำลังใช้ทั้งเคล็ดวิชาพลังจักรพรรดิและทักษะดาบต้องห้ามพร้อมกัน การโจมตีอย่างต่อเนื่องของเขาเข้าใส่ฉู่เฟิงนั้นไร้ที่ติและดูเหมือนจะไม่มีช่องโหว่เลย เขาบีบให้ฉู่เฟิงต้องถอยร่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉู่เฟิงโชกไปด้วยเหงื่อ ซุนห้าวไม่เปิดโอกาสให้ฉู่เฟิงได้ใช้ทักษะยุทธ์ใดๆ เลย ขณะที่เขากดดันฉู่เฟิงครั้งแล้วครั้งเล่า บีบคั้นให้ฉู่เฟิงอ่อนแอลงเรื่อยๆ “ฉู่เฟิง เป็นอะไรไป? ทำไมไม่ตอบโต้ล่ะ? ทำไมไม่สู้กลับ? เลิกถอยหนีไม่หยุดเสียที! เลิกวิ่งหนีได้แล้ว!” “เจ้าไม่ได้เก่งกาจมากหรอกหรือ? ไม่ได้บอกหรอกหรือว่าจะอยู่เป็นเพื่อนข้าได้ทุกเมื่อ? ถ้าอย่างนั้น ทำไมตอนนี้ถึงทำตัวเหมือนเต่าหดหัวล่ะ? หรือว่าเจ้ามันก็แค่สวะ?” หลังจากชิงความได้เปรียบในการต่อสู้ ซุนห้าวก็ยิ่งดุร้ายมากขึ้น ขณะที่เขาโจมตีฉู่เฟิงอย่างบ้าคลั่ง เขาก็เริ่มพ่นคำดูถูกเหยียดหยามใส่ฉู่เฟิงไปด้วย ในสถานการณ์เช่นนี้ ฉู่เฟิงทำอะไรไม่ได้นอกจากกัดฟันและต้านทานด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี เขาไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะโต้ตอบ อันที่จริง ฉู่เฟิงไม่รู้จะโต้แย้งคำพูดของซุนห้าวอย่างไร เพราะมันคือความจริงที่ว่าเขาไร้หนทางที่จะสู้กลับซุนห้าว เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ ไม่ว่าฉู่เฟิงจะเต็มใจหรือไม่ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับว่าซุนห้าวคนนี้แข็งแกร่งมาก นอกจากฉินหลิงอวิ๋นแล้ว ซุนห้าวคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดที่ฉู่เฟิงเคยพบเจอในรุ่นเดียวกัน “ย้ากกก ตายซะ!~” ทันใดนั้น ซุนห้าวก็แผดเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด เขาสามารถหาช่องโหว่ในการป้องกันของฉู่เฟิงได้ และฉวยโอกาสนั้นโจมตีสายฟ้าแลบทันที เขาตั้งใจจะฟันฉู่เฟิงให้ตายคาที่ “บัดซบ” เมื่อเห็นดาบที่ฟันเข้ามา ฉู่เฟิงไม่สามารถป้องกันได้ทันเวลา เขาจึงใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อถอยร่น ทว่ามันกลับสายเกินไป... สายไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น ดาบของซุนห้าวฟันลงมาที่เขา แม้เขาจะหลบได้ครึ่งหนึ่ง แต่ปลายดาบของอาวุธระดับจักรพรรดิของซุนห้าวไม่เพียงแต่ฉีกกระชากชุดเกราะสายฟ้าของฉู่เฟิง แต่มันยังฉีกเนื้อและฝังลึกเข้าไปในร่างกายของเขา ทิ้งบาดแผลที่ลึกและน่าสยดสยองเอาไว้ที่หน้าอกซ้าย “อ๊ากกกก~~~” เมื่อปลายดาบทะลวงเข้าสู่ร่างกายของฉู่เฟิง เลือดสดๆ ไหลอาบตัว ความเจ็บปวดที่เกินจะทนทำให้ฉู่เฟิงกรีดร้องออกมาอย่างน่าเวทนา การโจมตีด้วยดาบที่ดูเหมือนธรรมดานี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ซุนห้าวได้เพิ่มพลังพิเศษเข้าไปในดาบของเขา ตราบใดที่ถูกพลังนั้นเล่นงาน ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บจะรู้สึกเจ็บปวดราวกับว่าร่างกายถูกกัดกินโดยแมลงนับหมื่นตัว มันเป็นความเจ็บปวดที่ใครก็ยากจะทานทน “สวะเอ้ย แค่แผลเล็กน้อยแค่นี้ยังทนไม่ได้งั้นหรือ? แล้วเจ้าจะทนการโจมตีต่อจากนี้ของข้าได้อย่างไร?” หลังจากที่ฉู่เฟิงกรีดร้องอย่างน่าเวทนา รอยยิ้มอย่างผู้ชนะบนใบหน้าของซุนห้าวก็กว้างขึ้นกว่าเดิม ในขณะเดียวกัน ความเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของเขาก็รุนแรงขึ้นเช่นกัน จากนั้นเขาก็สะบัดข้อมือและเหวี่ยงแขนไปข้างหน้า “ฉึก” ซุนห้าวแทงดาบระดับจักรพรรดิเข้าไปที่หน้าอกของฉู่เฟิงอย่างไม่ใส่ใจ “อ๊ากกกก~~~” หลังจากแทงดาบเข้าไปที่หน้าอกของฉู่เฟิง ซุนห้าวก็เริ่มหมุนดาบไปมาไม่หยุด ดาบระดับจักรพรรดิหมุนควงอยู่ภายในทรวงอกของฉู่เฟิง เมื่อต้องเผชิญกับความเจ็บปวดเช่นนั้น แม้แต่ฉู่เฟิงก็ยังกรีดร้องออกมาไม่หยุด ในเวลานี้ ฉู่เฟิงไม่มีความสามารถในการต่อต้านอีกต่อไป ราวกับปลาบนเขียง เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยให้ซุนห้าวเชือดเฉือนตามใจชอบ “ฮ่าๆๆ ไอ้สวะ เป็นอะไรไป? เจ้าไม่รู้อะไรอย่างอื่นนอกจากการกรีดร้องแล้วหรือ?” “ด้วยพละกำลังเพียงแค่นี้ เจ้ายังคิดจะมาสู้กับข้าอีกงั้นหรือ?” “เจ้าไม่ได้มีวิธีพิเศษที่เพิ่มระดับพลังยุทธ์จนถึงระดับราชันสงครามระดับแปดหรอกหรือ?” “เจ้าไม่ได้มีพลังการต่อสู้ท้าทายสวรรค์ที่สามารถข้ามขั้นได้ถึงสามระดับหรอกหรือ?” “ถุ้ย! แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร? สุดท้ายแล้ว เจ้าก็ยังต้องมานอนร้องโหยหวนต่อหน้าข้าราวกับเป็นหลานชายตัวน้อยไม่ใช่หรือ? เจ้าทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากถูกข้าทรมาน” “สู้กับข้างั้นหรือ? เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเจ้าจะต่อกรกับข้าได้?” ในเวลานี้ เมื่อชัยชนะอยู่ในกำมือ ซุนห้าวก็ลำพองใจเป็นอย่างยิ่ง ขณะที่เขาทรมานฉู่เฟิงด้วยอาวุธระดับจักรพรรดิในมือ เขาก็เริ่มตะโกนถ้อยคำดูถูกใส่ฉู่เฟิงไม่หยุด “เจ้าแน่ใจแล้วงั้นหรือ?” ทว่าในเวลาที่ซุนห้าวกำลังภูมิใจในตัวเองอย่างล้นพ้น ฉู่เฟิงก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่เขาอย่างกะทันหัน “เจ้า...” เมื่อเขาเห็นฉู่เฟิงในตอนนี้ ร่างกายของซุนห้าวก็สั่นสะท้านและฝ่ามือก็สั่นเทา เขาตกใจเมื่อพบว่าฉู่เฟิงในตอนนี้แตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าผิวพรรณของฉู่เฟิงจะยังซีดเซียว แม้ว่าใบหน้าจะยังเต็มไปด้วยเหงื่อ ทว่าแววตาและท่าทางของเขานั้นแตกต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง ฉู่เฟิงในตอนนี้ไม่มีร่องรอยของความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่บนใบหน้าแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ชั่วร้ายและน่าสยดสยอง “บัดซบ” เมื่อสัมผัสได้ว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี ซุนห้าวจึงกำดาบระดับจักรพรรดิในมือแน่น เขาต้องการปลดปล่อยการโจมตีที่ปลิดชีพใส่ฉู่เฟิง ทว่าในเวลานี้ เขากลับต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าตนเองไม่สามารถขยับดาบระดับจักรพรรดิในมือได้เลย ราวกับว่าดาบเล่มนั้นได้หลอมรวมติดไปกับร่างกายของฉู่เฟิงเสียแล้ว “ในที่สุดเจ้าก็รู้ตัวแล้วงั้นหรือ? น่าเสียดาย... มันสายไปแล้ว” ขณะที่ฉู่เฟิงพูด เขาก็ยกมือขึ้นและวางลงบนไหล่ซ้ายของซุนห้าวอย่างรวดเร็ว หลังจากกล่าวประโยคนั้นจบ ฉู่เฟิงก็ตะโกนก้องในใจ “ทักษะสังหารพยัคฆ์ขาว” ทันใดนั้น แสงสีขาวสว่างจ้าก็ผลิบานออกมาจากฝ่ามือของฉู่เฟิง หลังจากนั้น “โฮกโฮกกก~~~” เสียงประหลาดดังสนั่นขึ้น และแสงสีขาวเจิดจ้านั้นก็ปกคลุมพื้นที่บริเวณนี้จนสว่างไสวราวกับเป็นเวลากลางวัน เมื่อเสียงนั้นเงียบลง และแสงสีขาวค่อยๆ จางหายไป ไม่มีใครในที่นั้นที่ไม่ตกตะลึง ในขณะนี้ แขนซ้ายทั้งข้างรวมถึงไหล่ซ้ายของซุนห้าวได้หายไปเสียแล้ว และตอนนี้ซุนห้าวก็ชุ่มโชกไปด้วยเลือดทั่วทั้งร่าง