บทที่ 147 - แสดงฝีมือ ชูเฟิงยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้ามู่หรง ซินอวี่ แทบเท้าของเขามีร่างของชายชุดดำสองคนที่อยู่ในระดับที่ 2 แดนกำเนิดพลังนอนจมกองเลือดอยู่ ชูเฟิงลงมือโดยไม่ได้มีจุดหมายอื่นใด หรือคิดอะไรให้ซับซ้อน เขาเพียงแค่ไม่ต้องการเห็นเด็กสาวที่ไม่มีแม้แต่แรงจะมัดไก่ ถูกเหล่ายอดฝีมือแดนกำเนิดพลังฆ่าตายต่อหน้าต่อตาเท่านั้น มู่หรง ซินอวี่ มองภาพนั้นด้วยความตกตะลึงไปทั่วใบหน้า เพราะนางมองไม่ทันว่าเกิดอะไรขึ้น รู้เพียงว่าคนสองคนที่พยายามจะสังหารนางกลับสิ้นชีพลงอย่างกะทันหัน หากเป็นสถานการณ์ปกติ ภาพนี้คงไม่ยากที่จะทำความเข้าใจ เห็นได้ชัดว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านางเป็นคนสังหารชายชุดดำทั้งสองคน ทว่าเมื่อคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเป็นเพียงคนรับใช้และยังเป็นชายหนุ่มอย่างชูเฟิง มู่หรง ซินอวี่ ย่อมไม่มีทางยอมรับความจริงข้อนี้ได้โดยง่าย “เจ้าเด็กน้อย เจ้าหาที่ตายเองนะ” ในตอนนั้นเอง ชายชุดดำอีกสองคนพุ่งเข้ามา พวกเขาอยู่ในระดับที่ 3 แดนกำเนิดพลัง และเมื่อเห็นสหายร่วมรบถูกฆ่าตาย พวกเขาก็โกรธแค้นเป็นอย่างยิ่ง ทั้งสองโคจรพลังกำเนิดและซัดทักษะยุทธ์อันรุนแรงออกมาสองกระบวนท่า *หู่ หู่ หู่* ทักษะยุทธ์ทั้งสองนั้นไม่ควรดูแคลน พลังอันกล้าแกร่งของมันสั่นสะเทือนพื้นดินจนสั่นคลอน เปลวเพลิงสายเล็กๆ ลากยาวผ่านอากาศพร้อมส่งเสียงคำรามเสียดแท้ว “อ๊าย~” เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ มู่หรง ซินอวี่ กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เพราะสำหรับนางที่ไม่มีแม้แต่พลังวิญญาณ พลังกำเนิดอันแข็งแกร่งนั้นน่าหวาดหวั่นเกินไป “เหอะ” แต่ในขณะที่มู่หรง ซินอวี่ รู้สึกว่าตนเองต้องตายอย่างแน่นอน ชูเฟิงก็แค่นเสียงเย็นชาออกมาโดยไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย การโจมตีอันรุนแรงทั้งสองระเบิดออกห่างจากชูเฟิงไป 3 เมตร *ตูม* พลังทำลายล้างนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก คลื่นพลังงานกลายเป็นพายุหมุนของพลังกำเนิดที่แผ่กระจายออกไปรอบทิศทาง ต้นไม้ใหญ่โดยรอบแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน คนรับใช้คนหนึ่งที่พยายามหนีไปถึงกับร่างแหลกเหลวด้วยแรงปะทะนั้น อย่างไรก็ตาม แรงระเบิดอันรุนแรงเช่นนั้นกลับถูกหยุดไว้ห่างจากชูเฟิง 3 เมตร ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ และมันไม่ได้ทำอันตรายแม้แต่เส้นผมของชูเฟิงเลยแม้แต่น้อย “มันเกิดอะไรขึ้น?” มู่หรง ซินอวี่ ที่เห็นเหตุการณ์กับตาตนเองเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ปากเล็กๆ ของนางอ้าค้างเล็กน้อยด้วยความอัศจรรย์ใจ นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และแน่นอนว่านางย่อมไม่รู้จักสิ่งที่เรียกว่า 'ค่ายกลวิญญาณ' ในตำนาน ในความเป็นจริง แม้แต่ชายชุดดำสองคนที่โจมตีเข้ามาก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไป เดิมทีพวกเขาคิดว่าจะสังหารชูเฟิงได้ด้วยการโจมตีนี้ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เลย *เปรี้ยง* ในขณะที่พวกเขากำลังสับสน ทันใดนั้นสายฟ้าก็ปรากฏขึ้นบนร่างของชูเฟิง อสรพิษสายฟ้าพุ่งทะยานออกมาและคำรามสู่ท้องน้า เพียงพริบตามันก็พุ่งเข้าใส่ชายชุดดำทั้งสอง กลืนกินพวกเขาเข้าไปจนร่างกลายเป็นเถ้าถ่าน “นี่มัน...” ครานี้ทุกคนเห็นเหตุการณ์อย่างชัดเจน พวกเขาเห็นว่าชูเฟิงไม่ได้ขยับตัวเลยแม้แต่นิดเดียว แต่กลับใช้ทักษะยุทธ์ที่ทรงพลังมหาศาลสังหารชายชุดดำระดับที่ 3 แดนกำเนิดพลังได้ “กลิ่นอายนี้... มันคือระดับที่ 1 แดนกำเนิดพลัง ทว่าเหตุใดคนที่มีพลังเพียงระดับที่ 1 แดนกำเนิดพลังถึงแข็งแกร่งเพียงนี้? การสังหารพวกระดับที่ 3 แดนกำเนิดพลังกลับง่ายดายราวกับบดขยี้มดปลวก?” แม้ว่าผู้จัดการจางจะยังคงต่อสู้อย่างดุเดือดกับชายชุดดำคนอื่นๆ แต่เขาก็สังเกตเห็นสิ่งที่ชูเฟิงทำ ด้วยประสบการณ์ที่โชกโชนเขาตระหนักได้ว่าชูเฟิงมีบางอย่างผิดปกติ เขาชี้ไปที่ชูเฟิงและตะโกนเสียงดังว่า “เจ้าเป็นใคร? เหตุใดถึงลอบเข้ามาในวิลล่าพยัคฆ์ขาวของข้า!” “อะไรนะ? ลอบเข้ามาในวิลล่าพยัคฆ์ขาวงั้นหรือ?” ทุกคนต่างมีปฏิกิริยาต่อคำพูดของผู้จัดการจาง โดยปกติแล้วคนรับใช้ไม่มีทางจะมีระดับพลังยุทธ์เช่นชูเฟิงได้ และด้วยระดับพลังของเขา แม้จะไม่ใช่ระดับสูงสุดในวิลล่าพยัคฆ์ขาว แต่เขาย่อมถูกจัดว่าเป็นยอดฝีมืออย่างแน่นอน เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเป็นเพียงคนรับใช้ชั้นต่ำเช่นนี้ ในพริบตานั้น ความหวาดกลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ตกตะลึงของมู่หรง ซินอวี่ นางเริ่มถอยหนีด้วยความหวาดระแวง เพราะความลับของวิลล่าพยัคฆ์ขาว ทำให้มียอดฝีมือมากมายพยายามลอบเข้ามาด้วยเจตนาร้าย นางเคยถูกลักพาตัวมาครั้งหนึ่งแล้วและเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด “ถ้าอยากรอด ก็อย่าวิ่งพล่านไปไหน” ชูเฟิงหันไปพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เอ่อ...” เมื่อเห็นสายตาที่ดุดันของชูเฟิง มู่หรง ซินอวี่ ก็อดไม่ได้ที่จะทำตัวไม่ถูกด้วยเหตุผลบางอย่าง หลังจากนั้นนางก็หยุดการเคลื่อนไหวและนั่งนิ่งอยู่กับที่อย่างเลื่อนลอย *เฟี้ยว เฟี้ยว เฟี้ยว* ในตอนนั้นเอง เสียงพุ่งฝ่าอากาศดังมาจากป่ารอบๆ มีชายชุดดำนับร้อยพุ่งออกมาจากป่า ทุกคนถือดาบและมีกลิ่นอายพลังอยู่ในแดนกำเนิดพลังทั้งสิ้น “ฆ่าทุกคน อย่าให้เหลือรอด” เสียงอันเย็นชาดังขึ้น และชายชุดดำเหล่านั้นก็เริ่มการสังหารหมู่ คนรับใช้เกือบทุกคนที่หนีไม่ทันถูกสังหารจนสิ้น ความจริงแล้ว แม้แต่คนรับใช้ที่หนีไปได้ก็ถูกฆ่าตายภายในป่า เห็นได้ชัดว่ากลุ่มคนเหล่านี้วางแผนที่จะไม่ให้มีผู้รอดชีวิตตั้งแต่ต้น ภายใต้การรุมโจมตีจากคนรอบทิศทาง แม้แต่ผู้จัดการจางก็ไม่สามารถต้านทานได้และล้มลงอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม ในด้านของชูเฟิงกลับไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ผู้ใดที่ก้าวเข้ามาในระยะ 10 เมตรล้วนต้องจบชีวิตลงทั้งสิ้น “สหาย ข้าเห็นว่าเจ้าไม่ใช่คนของวิลล่าพยัคฆ์ขาว เจ้าจะไม่สอดมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของวิลล่าพยัคฆ์ขาวได้หรือไม่?” ชายชุดดำระดับที่ 5 แดนกำเนิดพลังกล่าวขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขาตระหนักได้ว่าชูเฟิงนั้นไม่ธรรมดา “พวกเจ้าเป็นใคร? เหตุใดต้องคิดทำร้ายข้า?” หลังจากรู้ว่าชายชุดดำเหล่านี้เป็นคนจากวิลล่าพยัคฆ์ขาว มู่หรง ซินอวี่ ก็เดือดดาลยิ่งนัก เพราะนางคิดไม่ออกว่าใครจะกล้าสังหารนางทั้งที่รู้ฐานะและตัวตนของนางในวิลล่าพยัคฆ์ขาว “ตราบเท่าที่เจ้าช่วยอยู่เฉยๆ วิลล่าพยัคฆ์ขาวของข้าจะตบรางวัลให้อย่างงาม” ชายชุดดำเมินมู่หรง ซินอวี่ โดยสิ้นเชิง และประสานมือคารวะชูเฟิงอย่างสุภาพ ในขณะเดียวกัน ชายชุดดำหลายสิบคนได้ล้อมรอบพวกเขาไว้อย่างระมัดระวัง หากมีคำพูดที่ไม่เข้าหูแม้เพียงคำเดียว พวกเขาจะเข้าโจมตีด้วยกำลังทั้งหมดทันที เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ มู่หรง ซินอวี่ ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลุกขึ้นและเดินตามหลังชูเฟิงไปอย่างใกล้ชิด เมื่อคิดดูแล้วนางเองยังรู้สึกว่ามันช่างน่าขัน ที่คุณหนูใหญ่แห่งวิลล่าพยัคฆ์ขาวกลับต้องขอความคุ้มครองจากคนนอก นางเคยล่วงเกินคนนอกผู้นี้ และเขาเองก็ต้องรองรับอารมณ์ของนางมาไม่น้อย ทว่าในตอนนี้ คนนอกผู้นี้กลับเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถปกป้องนางได้ เป็นคนที่นางต้องพึ่งพิง “สหายของข้า เจ้าคิดว่าเจ้าจะชนะจริงๆ หรือ?” เมื่อเห็นชูเฟิงไม่ตอบคำถาม เสียงของชายชุดดำก็กลายเป็นเย็นเยียบ “ถ้าอยากจะสู้ก็เข้ามาเลย เด็กสาวคนนี้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของข้า” ชูเฟิงยิ้มบางๆ และไม่ได้เห็นคนเหล่านี้อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย “บุก!” เมื่อเห็นเช่นนั้น ชายชุดดำก็ไม่เสียเวลาพูดอีกต่อไป ด้วยเสียงตะโกนอันเย็นชา ชายชุดดำกว่าร้อยคนก็เคลื่อนที่และเริ่มโจมตีชูเฟิงพร้อมกัน ทักษะยุทธ์อันแข็งแกร่งและดุดันมากมายพุ่งเข้ามา สิ่งที่เหมือนกันคือพละกำลังอันมหาศาล เพียงแค่ความกดดันนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้ที่อยู่ในแดนจิตยุทธ์สิ้นใจได้ ทว่ามู่หรง ซินอวี่ ที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของชูเฟิงกลับต้องตกตะลึง เมื่อนางพบว่าตนเองไม่ได้รับแรงกดดันหรืออันตรายใดๆ เลยแม้แต่นิดเดียว