บทที่ 2255 - วิธีการกลั่นแกล้ง ในที่สุด ชูเฟิงก็ถูกนำตัวมาถึงด้านนอกเรือนพักของเจ้าหุบเขาเมฆายามอัสดง ทว่าก่อนที่เขาจะได้เข้าใกล้คฤหาสน์หลังนั้น เขาก็ถูกขวางไว้โดยชายชราผู้หนึ่ง ชายชราผู้นั้นมีระดับพลังยุทธ์ถึงขั้นบรรพชนยุทธ์ระดับเจ็ด ยิ่งไปกว่านั้น เขายังจ้องมองชูเฟิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น แม้ไม่ต้องมีใครบอก ชูเฟิงก็สามารถเดาได้ว่าชายชราผู้นี้ต้องเป็นอาจารย์ของหลี่รุ่ย หรือก็คือผู้อาวุโสคุมกฎสูงสุดของหุบเขาเมฆายามอัสดงนั่นเอง “พวกเราขอคารวะท่านผู้อาวุโสคุมกฎสูงสุด” เป็นไปตามคาด เมื่อเหล่าผู้อาวุโสคุมกฎคนอื่นๆ เห็นเขา ต่างก็รีบทำความเคารพอาจารย์ของหลี่รุ่ยทันที อาจารย์ของหลี่รุ่ยเมินเฉยต่อบรรดาลูกสมุนของตนโดยสิ้นเชิง เขาเดินตรงเข้าไปหาชูเฟิงและมาหยุดอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าว่า “ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ เจ้าคงพยายามจะใช้ฐานะช่างเชื่อมพิภพชุดอมตะของเจ้าเพื่ออ้อนวอนขอชีวิตและหลบหนีจากมหันตภัยในครั้งนี้” “อย่างไรก็ตาม ข้าจะบอกอะไรเจ้าให้ เจ้าช่างดูถูกข้าน้อยเกินไป ในเมื่อข้ากล้าปล่อยให้เจ้าเข้าพบท่านเจ้าหุบเขา ข้าย่อมต้องเตรียมการเพื่อส่งเจ้าไปสู่ความตายอย่างแน่นอนเอาไว้แล้ว” “ท่านเจ้าหุบเขาไม่รู้ว่าเจ้าเป็นช่างเชื่อมพิภพชุดอมตะ และไม่รู้เรื่องเล็กน้อยที่ซูจิงรุ่ยมีต่อศาลาลู่หยางและสมาคมผีเสื้อแดงด้วย” “ดังนั้น อีกประเดี๋ยว ตราบใดที่ข้ารายงานท่านเจ้าหุบเขาเรื่องที่เจ้าสังหารชูลู่หยาง ท่านเจ้าหุบเขาย่อมปล่อยให้ข้าเป็นผู้ลงทัณฑ์เจ้า” “ตราบใดที่ข้าจัดการฆ่าเจ้าได้ ต่อให้ซูจิงรุ่ยจะออกจากช่วงกักตนบำเพ็ญเพียรมาอธิบายสถานการณ์ในภายหลัง มันก็ไร้ประโยชน์” “เพราะท้ายที่สุดแล้ว มันจะเป็นท่านเจ้าหุบเขาที่เป็นผู้สั่งประหารเจ้าด้วยตนเอง ไม่ใช่ข้า” “ดังนั้น ในตอนนั้น อย่างมากที่สุดข้าก็คงจะได้รับเพียงคำตำหนิเล็กน้อยเป็นการลงโทษ แต่ในทางกลับกัน เจ้าจะต้องกลายเป็นศพไปแล้ว” อาจารย์ของหลี่รุ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและชั่วร้าย “ผู้อาวุโสคุมกฎสูงสุด กลอุบายของท่านช่างโสมมยิ่งนัก ไม่แปลกใจเลยที่ท่านสามารถฟูมฟักลูกศิษย์ที่ชั่วร้ายและทรยศหักหลังได้อย่างหลี่รุ่ย” ชูเฟิงเยาะเย้ย “รนหาที่ตาย!” เมื่อได้ยินสิ่งที่ชูเฟิงพูด อาจารย์ของหลี่รุ่ยก็โกรธจัด เขาใช้มือที่เหี่ยวย่นแต่ทรงพลังคว้าเข้าที่ลำคอของชูเฟิงโดยตรง ในขณะนี้ ชูเฟิงรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจะขาดใจตาย ร่างกายของเขาเหมือนจะระเบิดออก เพราะท้ายที่สุดแล้ว คู่ต่อสู้ของเขาก็คือบรรพชนยุทธ์ระดับเจ็ด ระดับพลังยุทธ์นั้นช่างทรงพลังยิ่งนัก เขาเป็นคนที่สามารถฆ่าชูเฟิงได้ในพริบตา อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นเช่นนั้น ชูเฟิงก็ยังคงไม่มีความเกรงกลัว เขาเอ่ยว่า “เป็นอะไรไป ท่านผู้อาวุโสคุมกฎสูงสุด? หรือว่าท่านจะกระหายที่จะล้างแค้นให้ลูกศิษย์จนถึงขั้นวางแผนจะฆ่าข้าตอนนี้เลย? หรือว่าท่านไม่ได้วางแผนจะให้ข้าได้พบท่านเจ้าหุบเขาของท่านแล้ว?” “ไม่ เจ้าต้องได้พบเขาอย่างแน่นอน” อาจารย์ของหลี่รุ่ยปล่อยมือ เขาเอ่ยว่า “แต่ข้าจะให้เจ้าได้สัมผัสกับความสิ้นหวังที่แท้จริงก่อนจะได้พบท่านเจ้าหุบเขา” ขณะที่อาจารย์ของหลี่รุ่ยพูด เขาก็หยิบโอสถเม็ดหนึ่งออกมาแล้วเอ่ยกับชูเฟิงว่า “ในเมื่อเจ้าเป็นช่างเชื่อมพิภพชุดอมตะ เจ้าก็น่าจะรู้ว่านี่คือโอสถประเภทไหนใช่ไหม?” “หลังจากที่เจ้ากินโอสถเม็ดนี้เข้าไป เจ้าจะกลายเป็นใบ้ที่ไม่สามารถพูดได้ แม้แต่พลังเชื่อมพิภพของเจ้าก็จะถูกผนึกไว้และไม่สามารถปลดปล่อยออกมาจากร่างกายได้” “เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าจะไม่สามารถโต้แย้งคำพูดใดๆ ของข้าได้ ด้วยเหตุนี้ เจ้าจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับผิด” “เจ้าปรารถนาที่จะพิสูจน์ตัวเองว่าเป็นช่างเชื่อมพิภพชุดอมตะเพื่อดึงแรงสนับสนุนจากท่านเจ้าหุบเขาให้รอดพ้นจากหายนะงั้นหรือ?” “ฮ่าๆ เรื่องนั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้น” “เจ้าคนไร้ยางอายและต่ำช้า! เจ้า!!!” ในขณะนี้ ชูเฟิงโกรธจัด ทว่าก่อนที่ชูเฟิงจะทันได้พูดจบ อาจารย์ของหลี่รุ่ยก็คว้าปากของเขาและบังคับให้เขากลืนโอสถเม็ดนั้นลงไป “อื้อ~~~” ในอึดใจต่อมา ชูเฟิงรู้สึกถึงพลังโอสถอันมหาศาลที่เข้าปิดผนึกลำคอและร่างกายของเขา นั่นไม่ใช่โอสถพิษ แต่มันคือโอสถที่ใช้พลังเชื่อมพิภพอันแข็งแกร่งมหาศาลเพื่อผนึกร่างกายของคนคนหนึ่งเอาไว้ ดังนั้น แม้ว่าชูเฟิงจะมีร่างกายที่ต้านทานพิษ แต่เขาก็ไม่สามารถต้านทานผลของโอสถเม็ดนั้นได้ ชูเฟิงไม่สามารถพูดได้จริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่สามารถปลดปล่อยพลังเชื่อมพิภพของเขาออกมาได้เลย เขาได้สูญเสียความสามารถในการพิสูจน์ตนเองว่าเป็นช่างเชื่อมพิภพชุดอมตะไปเสียแล้ว ในขณะนี้ ใบหน้าของชูเฟิงซีดเผือดราวกับขี้เถ้า เมื่อเห็นชูเฟิงเป็นเช่นนั้น อาจารย์ของหลี่รุ่ยก็เผยยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาเอ่ยว่า “เจ้าคงไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะต้องมาพบกับความตายที่น่าเวทนาเช่นนี้ใช่ไหม? แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น มันก็ยังไม่สามารถบรรเทาความแค้นที่ข้ามีต่อเจ้าจากการฆ่าศิษย์ของข้าได้หรอก” “พวกเจ้า! นำตัวมันไป!” อาจารย์ของหลี่รุ่ยสั่ง จากนั้น ภายใต้การนำของอาจารย์ของหลี่รุ่ย บรรดาผู้อาวุโสคุมกฎก็เริ่มเดินมุ่งหน้าไปยังทางเข้าเรือนพักของเจ้าหุบเขา “ชูเฟิง เราจะทำอย่างไรกันดี? เจ้าพูดไม่ได้จริงๆ หรือ? เจ้าไม่สามารถปลดปล่อยพลังเชื่อมพิภพได้จริงๆ หรือ?” ในขณะนี้ นายหญิงราชินีเริ่มตื่นตระหนก ในตอนนี้ เจ้าหุบเขาเมฆายามอัสดงไม่รู้สถานการณ์เลยแม้แต่น้อย ไม่เพียงแต่เขาจะไม่รู้ว่าชูเฟิงเป็นช่างเชื่อมพิภพชุดอมตะที่หาได้ยากยิ่งเท่านั้น แต่เขายังไม่รู้เรื่องข้อตกลงระหว่างศาลาลู่หยางและสมาคมผีเสื้อแดงด้วย และตอนนี้ เมื่อชูเฟิงพูดไม่ได้ เขาก็จะไม่สามารถแก้ต่างให้กับการกระทำของตนเองได้เลย นอกจากนี้ ผู้อาวุโสหนิงซวงก็ถูกนำตัวไปยังแผนกคุมกฎแล้ว ด้วยเหตุนี้ จึงไม่มีใครเลยที่จะสามารถช่วยชูเฟิงให้พ้นผิดได้ ดังนั้นอาจารย์ของหลี่รุ่ยจะพูดอะไรก็ได้ตามใจชอบในตอนนี้ ชูเฟิงกำลังเผชิญกับมหันตภัยครั้งใหญ่และกำลังจะถูกสังหารอย่างแท้จริง “โอสถเม็ดนี้ทรงพลังมากจริงๆ หากข้ายังเป็นเพียงช่างเชื่อมพิภพชุดราชวงศ์ ข้าคงจะไม่สามารถทำอะไรกับโอสถเม็ดนี้ได้เลย” “แต่ตอนนี้ข้าเป็นช่างเชื่อมพิภพชุดอมตะแล้ว ดังนั้นข้าจึงมีความมั่นใจว่าจะสามารถถอนฤทธิ์ของโอสถเม็ดนี้ได้” ชูเฟิงเอ่ย “แล้วมันจะต้องใช้เวลานานแค่ไหน?” ตั้นตั้นถามอย่างกังวล นางเกรงว่าจะไม่มีเวลาเพียงพอ “วางใจเถอะ มันใช้เวลาไม่นานหรอก” ชูเฟิงเอ่ยด้วยความมั่นใจ แม้ว่าโอสถเม็ดนั้นจะสามารถป้องกันไม่ให้ชูเฟิงปลดปล่อยพลังเชื่อมพิภพออกมาภายนอกร่างกายได้ แต่มันก็ไม่สามารถขัดขวางไม่ให้ชูเฟิงใช้พลังเชื่อมพิภพภายในตัวเขาเองได้ ในขณะนี้ แม้ว่าภายนอกชูเฟิงจะยังคงมีสีหน้าสลดและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่ความจริงแล้วเขาเขากำลังใช้พลังเชื่อมพิภพเพื่อสลายฤทธิ์ของโอสถภายในร่างกายของเขา ในขณะเดียวกัน ชูเฟิงก็ถูกนำตัวมาถึงทางเข้าเรือนพักของเจ้าหุบเขาเมฆายามอัสดง หลังจากมาถึงทางเข้า ชูเฟิงก็ถูกบังคับให้คุกเข่าลงบนพื้น ในเวลาเดียวกัน อาจารย์ของหลี่รุ่ยและผู้อาวุโสคุมกฎคนอื่นๆ ต่างก็คุกเข่าลงกับพื้นเช่นกัน “ผู้น้อยทั่วป๋าซางสุ่ย ขอยื่นคำร้องเข้าพบท่านเจ้าหุบเขา!!!” อาจารย์ของหลี่รุ่ยเอ่ยอย่างนอบน้อม ไม่นานหลังจากที่เขาพูดคำเหล่านั้น ทางเข้าสู่พระราชวังแห่งนั้นก็ค่อยๆ เปิดออก เมื่อมองผ่านทางเข้าไป ชูเฟิงก็เห็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งนั่งอยู่บนตำแหน่งประธานในพระราชวัง เขามีรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาและดูเยาว์วัย ทว่าท่าทางและรัศมีที่แผ่ออกมานั้นไม่ธรรมดาเลย ชูเฟิงสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของคนที่ใช้ชีวิตมานานนับพันปี มันไม่ใช่สิ่งที่สามารถซ่อนเร้นไว้ได้ด้วยเพียงใบหน้าที่เยาว์วัย ยิ่งไปกว่านั้น กลิ่นอายแห่งสนธยาแบบเดียวกับอาจารย์ของสวี่อี้อี้ยังลอยวนเวียนอยู่รอบกายของเขา นั่นเป็นสัญญาณที่ผิดปกติ เห็นได้ชัดว่าบุคคลผู้นี้คือเจ้าหุบเขาเมฆายามอัสดง “ผู้อาวุโสทั่วป๋า การที่เจ้ามาหาข้าในเวลาเช่นนี้ มีเรื่องสำคัญประการใดงั้นหรือ?” เจ้าหุบเขาเมฆายามอัสดงเอ่ยถาม “ผู้อาวุโสทั่วป๋า เยาวชนผู้นั้นคือใครกัน?” ทันใดนั้น เจ้าหุบเขาเมฆายามอัสดงก็เบนสายตามายังชูเฟิง “ท่านเจ้าหุบเขา ชายผู้นี้มีนามว่าชูเฟิง เขาได้สังหารเจ้าศาลาชูลู่หยางแห่งศาลาลู่หยาง ผู้น้อยจึงขอร้องให้ท่านเจ้าหุบเขาลงทัณฑ์เขาตามความผิดที่ก่อไว้” อาจารย์ของหลี่รุ่ยเอ่ย “อะไรนะ? ชูลู่หยางถูกฆ่างั้นหรือ?” เมื่อได้ยินว่าชูลู่หยางถูกสังหาร สีหน้าของเจ้าหุบเขาเมฆายามอัสดงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ถามด้วยน้ำเสียงสงสัยว่า “เจ้าบอกว่าชูลู่หยางถูกเยาวชนผู้นี้สังหารงั้นรึ?”