MGA: บทที่ 282 - ทวงคืนศักดิ์ศรี ไม่ว่าจะเป็นเพราะคำขู่ของชูเฟิงที่มีต่อไป๋ซี หรือเป็นเพราะคำสั่งของเจ้าสำนักดรุณีหยก ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่มีใครล่วงรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเหยียนหรูอวี้และชูเฟิง แม้แต่หลี่จางชิงเองก็ยังไม่ทราบเรื่องนี้ อย่างไรก็ตาม การหายตัวไปของเหยียนหรูอวี้คือความจริงที่ไม่สามารถปกปิดได้ ดังนั้นในเวลาไม่นาน ข่าวเรื่องที่เหยียนหรูอวี้หายตัวไปจากสำนักหลิงหยุนจึงแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว หลังจากข่าวนี้ถูกกระจายออกไป มันก็ได้สร้างความฮือฮาครั้งใหญ่ ผู้คนต่างพากันคาดเดาไปต่างๆ นานาว่าเหตุใดศิษย์อันดับหนึ่งที่เป็นตัวแทนของสำนักดรุณีหยกในการเข้าร่วมงานชุมนุมร้อยสำนักถึงหายตัวไปอย่างกะทันหัน และทำไมแม้แต่เจ้าสำนักดรุณีหยกเองก็ยังไม่ทราบสาเหตุ เรื่องนี้สร้างความมึนงงให้กับคนนอกเป็นอย่างมาก แต่สำหรับคนในสำนักดรุณีหยก พวกเขาอดไม่ได้ที่จะเชื่อมโยงชูเฟิงเข้ากับเหยียนหรูอวี้ หลายคนคาดเดาว่า หรือเป็นเพราะเหยียนหรูอวี้ไม่เต็มใจที่จะแต่งงานกับชูเฟิง แต่ในเมื่อนางไม่อยากขัดใจเจ้าสำนัก นางจึงเลือกที่จะเดินออกไปและแอบหนีการแต่งงานครั้งนี้? ชูเฟิงไม่ได้กล่าวอะไรเกี่ยวกับคำคาดเดาเหล่านั้น เพราะในความเป็นจริงแล้ว เรื่องราวมันรุนแรงกว่าที่พวกเขากล่าวหามากนัก ในตอนนี้เขาทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง เพราะหากความจริงถูกเปิดเผยออกไป ไม่ว่าจะเป็นตัวเขา เหยียนหรูอวี้ หรือสำนักดรุณีหยก ผลเสียย่อมตามมาอย่างมหาศาล ในขณะเดียวกัน ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา การแข่งขันในงานชุมนุมร้อยสำนักก็ดำเนินไปอย่างดุเดือด จนกระทั่งในที่สุด วันนี้การแข่งขันก็ได้มาถึงช่วงท้าย ชูเฟิงและหลี่จางชิงที่พักผ่อนมาหลายวัน ในที่สุดก็ได้ก้าวเข้าสู่ลานประลองของงานชุมนุมร้อยสำนักเป็นครั้งแรก แต่เมื่อพวกเขาขึ้นไป ทั้งสองกลับพบว่าผลการแข่งขันของงานชุมนุมร้อยสำนักในปีนี้น่าประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง จากการประลองที่เพิ่งจบลงไป เจ้าสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดและศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดในงานชุมนุมปีนี้ได้รับการคัดเลือกเรียบร้อยแล้ว และเป็นไปตามคาดที่ทั้งสองตำแหน่งนั้นถูกยึดครองโดยสำนักหลิงหยุน ศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดคือศิษย์อันดับสองจากสำนักหลิงหยุน 'เฟิงห้าว' ผู้มีระดับพลังอยู่ที่ขอบเขตแก่นวิญญาณระดับที่ 6 ตำแหน่งอันดับหนึ่งที่เขาได้รับมานั้นถือว่าคู่ควรกับความสามารถของเขาอย่างแท้จริง แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงอันดับสองในสำนักหลิงหยุน แต่หากไม่นับตูกู้อ้าวหยุนแล้ว ก็แทบจะไม่มีศิษย์คนไหนในอาณาจักรเก้าแคว้นที่สามารถเอาชนะเขาได้เลย ทว่าเมื่อเทียบกับตำแหน่งศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว ตำแหน่งเจ้าสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดกลับสร้างความประหลาดใจยิ่งกว่า นั่นเป็นเพราะเจ้าสำนักหลิงหยุนไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งเจ้าสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดในปีนี้เลย แม้แต่เหล่าอาวุโสก็ไม่ได้เข้าร่วม และผู้ที่ลงแข่งขันกลับเป็นศิษย์อันดับหนึ่งของสำนักหลิงหยุน 'ตูกู้อ้าวหยุน' ในพริบตานั้น เมื่อเห็นตูกู้อ้าวหยุนยืนอยู่บนลานประลองในฐานะเจ้าสำนักที่แข็งแกร่งที่สุด ชูเฟิงและหลี่จางชิงก็ตระหนักได้ว่า ตูกู้อ้าวหยุนสามารถเอาชนะเจ้าสำนักคนอื่นๆ ได้ทั้งหมดด้วยสถานะของคนรุ่นเยาว์ และกลายเป็นเจ้าสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดของปีนี้ นี่ไม่เพียงแต่พิสูจน์ถึงความแข็งแกร่งของเขาเท่านั้น แต่มันยังพิสูจน์ถึงอำนาจอันยิ่งใหญ่ของสำนักหลิงหยุนอีกด้วย แข็งแกร่งจนถึงขนาดที่ไม่จำเป็นต้องส่งเจ้าสำนักหรือผู้อาวุโสออกมา เพียงแค่ศิษย์คนเดียวก็สามารถกวาดล้างสำนักอื่นๆ ได้จนหมดสิ้น “ดูสิ นั่นไม่ใช่ขยะสองคนจากสำนักมังกรฟ้าหรอกรึ?” “พวกเขากล้าโผล่หัวออกมาจริงๆ ข้านึกว่าหลังจากหายหัวไปตั้งหลายวัน พวกเขาจะแอบหนีไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้เสียแล้ว” “หึ วันนี้พวกเขาต้องท้าประลองกับตูกู้อ้าวหยุนและเฟิงห้าว หากพวกเขาไม่ทำล่ะก็ คงต้องโดนรุมด่าอย่างหนักแน่” “นั่นสิ พวกเขาได้ตำแหน่งพิเศษมาเพราะพึ่งพาสัมพันธภาพที่ดีกับฉีเฟิงหยาง แต่ดูตอนนี้สิ ฉีเฟิงหยางไม่ได้ช่วยพวกเขาเลย กลับกลายเป็นทำร้ายพวกเขาเสียมากกว่า” หลังจากชูเฟิงและหลี่จางชิงปรากฏตัว สายตาที่ดูถูกเหยียดหยามนับไม่ถ้วนต่างพุ่งตรงมาที่พวกเขา เกือบทุกคนจากทุกสำนักต่างมองพวกเขาด้วยความรังเกียจและรอคอยที่จะเห็นพวกเขาเป็นตัวตลก เพราะหากชูเฟิงและหลี่จางชิงละทิ้งโอกาสในการท้าประลอง มันก็เท่ากับว่าพวกเขากลัวตูกู้อ้าวหยุนและเฟิงห้าว และเป็นการยอมรับไปในตัวว่าพวกเขาไม่มีคุณสมบัติคู่ควรกับตำแหน่งพิเศษนั้น แต่หากพวกเขาเลือกที่จะท้าทาย ผลลัพธ์ย่อมจบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างแน่นอน เมื่อพักเรื่องความต่างของพลังระหว่างชูเฟิงและศิษย์อันดับสองของสำนักหลิงหยุนอย่างเฟิงห้าวที่ไม่มีทางชนะได้เลย แม้แต่หลี่จางชิงที่มีระดับพลังอยู่ในขอบเขตแก่นวิญญาณระดับที่ 8 เช่นเดียวกับตูกู้อ้าวหยุน ก็ไม่ได้รับความเชื่อถือจากใครเลย เพราะการที่ตูกู้อ้าวหยุนสามารถยืนหยัดเป็นคนสุดท้ายได้ หมายความว่าเขาไม่ได้เอาชนะเพียงแค่เจ้าสำนักระดับที่ 8 เท่านั้น แต่เขายังเอาชนะเจ้าสำนักที่อยู่ในระดับที่ 9 ได้อีกด้วย หลังจากที่ได้เห็นกับตาว่าตูกู้อ้าวหยุนเอาชนะเจ้าสำนักคนต่างๆ ได้อย่างสมบูรณ์แบบและสง่างาม ทุกคนต่างเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของตูกู้อ้าวหยุนไปแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เชื่อเลยว่าหลี่จางชิงที่มาจากสำนักเล็กๆ จะสามารถเอาชนะตูกู้อ้าวหยุนได้ “เจ้าสำนักหลี่ ตามกฎของงานชุมนุมร้อยสำนัก ท่านและชูเฟิงต่างมีสิทธิ์ที่จะท้าทายตูกู้อ้าวหยุนและเฟิงห้าวตามลำดับ” “ตราบใดที่ท่านสามารถเอาชนะตูกู้อ้าวหยุนได้ ตำแหน่งเจ้าสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดก็จะตกเป็นของท่าน และแน่นอนว่าชื่อเสียงของสำนักมังกรฟ้าจะแพร่กระจายไปทั่วแคว้นชิง แต่อยากทราบว่าท่านจะเลือกที่จะท้าประลองหรือจะสละสิทธิ์ดีล่ะ?” เหยียนหยางเทียน เจ้าสำนักหลิงหยุน ยิ้มและจ้องมองไปที่หลี่จางชิง “หึ... ในเมื่อเจ้าสำนักเหยียนไม่ได้เข้าร่วมงานชุมนุมร้อยสำนักในปีนี้ ต่อให้ข้าได้ตำแหน่งเจ้าสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดมา มันก็เป็นเพียงตำแหน่งที่ว่างเปล่า” “แต่ในฐานะคนรุ่นก่อน ข้าคงไม่สามารถขลาดกลัวต่อคนรุ่นหลังได้ใช่ไหม? อีกอย่าง ข้ามีความเห็นว่าตำแหน่งเจ้าสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดควรเป็นของคนที่เป็นเจ้าสำนักจริงๆ มันคงดูไม่ค่อยดีนักหากศิษย์จะเป็นผู้ครอบครองมัน” “ดังนั้น ข้า หลี่จางชิง ขอเลือกที่จะรับคำท้า” *วูบ* หลังจากพูดจบ หลี่จางชิงก็กระโดดลงจากเวทีหลักและร่อนลงบนลานประลองที่ตูกู้อ้าวหยุนยืนอยู่ “นี่มัน... หลี่จางชิงจะยอมรับคำท้าจริงๆ หรือ?” ในพริบตานั้น ผู้คนที่เดิมทีอยากเห็นหลี่จางชิงเป็นตัวตลกต่างก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง โดยเฉพาะเหล่าเจ้าสำนักที่เคยพ่ายแพ้ให้กับตูกู้อ้าวหยุน ใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนสีและแสดงออกถึงอารมณ์ที่ซับซ้อน ไม่ใช่เพราะสาเหตุอื่นใด แต่เป็นเพราะคำพูดที่หลี่จางชิงเพิ่งกล่าวออกมา เจ้าสำนักควรจะเป็นผู้เข้าแข่งขันเพื่อตำแหน่งเจ้าสำนักที่แข็งแกร่งที่สุด ความเหมาะสมมันหายไปไหนหากยอมให้ศิษย์เป็นผู้ทำแทน? การกระทำของสำนักหลิงหยุนเปรียบเสมือนการตบหน้าทุกสำนักและเจ้าสำนักทุกคน และการกระทำของหลี่จางชิงในตอนนี้ก็คือความพยายามที่จะทวงคืนศักดิ์ศรีให้กับบรรดาเจ้าสำนักเหล่านั้น “เจ้าสำนักหลี่ หมัดเท้าไม่มีตา หากข้าทำให้ท่านบาดเจ็บ ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย!” ตูกู้อ้าวหยุนยืนอยู่บนเวทีโดยเอามือไพล่หลัง ด้วยความหยิ่งยโสและทะนงตน เขายิ้มให้หลี่จางชิงแต่ท่าทางของเขาไม่ได้ดูเหมือนคนรุ่นหลังเลย จะเห็นได้ว่าเขาไม่เห็นหลี่จางชิงอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่จะปฏิบัติเหมือนเขาเป็นผู้อาวุโสเลย “หมัดเท้าไม่มีตาจริงๆ นั่นแหละ ดังนั้นหากข้าทำร้ายเจ้า ก็อย่าได้ถือโทษโกรธเคืองกันเลย” หลี่จางชิงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจในตอนแรก จากนั้นใบหน้าของเขาก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา กระแสลมรุนแรงพุ่งขึ้นมาจากใต้เท้าของเขา และร่างกายทั้งหมดก็เปลี่ยนเป็นลำแสงพุ่งทะยานออกไป ความเร็วของเขานั้นรวดเร็วมากจนไม่มีใครสามารถจับภาพร่างกายเดิมของเขาได้ ทิ้งไว้เพียงเงาที่เลือนลางเท่านั้น นั่นคือทักษะยุทธ์สายท่าร่างระดับลี้ลับขั้นที่ 6 แม้ว่าศิษย์สำนักมังกรฟ้าจะยังไม่ได้ฝึกฝนมัน แต่หลี่จางชิงซึ่งเป็นผู้ดูแลทักษะยุทธ์ย่อมเข้าใจมันอย่างลึกซึ้งและฝึกฝนจนถึงขั้นบริสุทธิ์สูงสุด *วูบ วูบ วูบ* ร่างหลายร่างของหลี่จางชิงหลอมรวมเป็นแถวเดียวจนดูคล้ายกับมังกรมนุษย์ขนาดยาวพุ่งเข้าโอบล้อมตูกู้อ้าวหยุนพร้อมกับหมุนวนรอบตัวเขาอย่างรวดเร็ว พลังของเขานั้นน่าเกรงขามอย่างแท้จริง “หลี่จางชิงฝึกฝนเทคนิคที่ล้ำลึกเช่นนี้ได้จริงหรือ! สำนักมังกรฟ้าไม่ได้เป็นเพียงสำนักระดับสองก่อนหน้านี้หรอกหรือ? เป็นไปได้อย่างไรที่จะมีทักษะยุทธ์ที่ทรงพลังเช่นนี้?” “น่าประทับใจยิ่งนัก! มิน่าเล่าเขาถึงแผ่กลิ่นอายเช่นนั้นออกมา ที่แท้หลี่จางชิงเป็นคนที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้อย่างมิดชิดนี่เอง” ทักษะยุทธ์สายท่าร่างที่หลี่จางชิงแสดงออกมานั้นทำให้ทุกคนตกตะลึง ดวงตาของพวกเขาต่างเป็นประกายและรู้สึกว่าพวกเขาดูถูกหลี่จางชิงเกินไปเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับเหล่าผู้สังเกตการณ์รอบๆ แล้ว ตูกู้อ้าวหยุนกลับยืนอยู่ที่เดิมราวกับว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา เขาไม่ได้ปรายตามองหลี่จางชิงเลยแม้แต่น้อย และรอยยิ้มดูแคลนยังคงประดับอยู่ที่มุมปากของเขา