**บทที่ 5202: ใครกันที่กำลังพูด?** “เสวี่ยจี ข้ายอมรับว่าเจ้าแข็งแกร่ง ทว่าศิลาเทพอสูรเหล่านี้ล้วนมีความสำคัญต่อข้าเช่นกัน หากเจ้าปรารถนา ข้ายินดีจะแบ่งปันให้เจ้าบ้างส่วนเพื่อเห็นแก่สายสัมพันธ์เก่าก่อนของเรา แต่หากเจ้าคิดจะยึดครองมันไว้เพียงผู้เดียว ข้า... ชูเฝิง ก็มิอาจยอมนิ่งดูดายได้” ชูเฝิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ศิลาเทพอสูรเหล่านี้จะมีประโยชน์อันใดต่อผู้ฝึกยุทธ์เช่นเจ้า? เจ้าก็แค่จะเก็บมันไว้ให้ยัยเด็กนั่นไม่ใช่หรือ ในเมื่อเจ้าไม่ยอมถอย ข้าก็คงต้องใช้กำลังบังคับเสียแล้ว ทว่าข้าจะบอกเจ้าไว้ก่อน—หากเจ้าถูกคมกระบี่ของข้าบาดเข้าแม้เพียงนิด ครั้งนี้จะไม่มียาถอนพิษให้เจ้าอีก คิดให้ดีนะชูเฝิง” ทันทีที่นางชักกระบี่ทมิฬออกมา นัยน์ตาของเสวี่ยจีก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเหยียบสุดคณา กลิ่นอายสังหารอันน่าสยดสยองแผ่ซ่านออกมาจากร่าง จนดูราวกับเทพีแห่งการเข่นฆ่าที่จุติลงมาสังเวยโลหิต “ข้าไตร่ตรองดีแล้ว” ชูเฝิงตอบกลับสั้นๆ “ถ้าเช่นนั้นก็เตรียมตัวตาย!” เสวี่ยจีกระชับกระบี่ในมือแน่นก่อนจะพุ่งทะยานเข้าหาชูเฝิงดุจสายฟ้าฟาด *ฟุ่บ!* ในพริบตาที่เสวี่ยจีเคลื่อนไหว ชูเฝิงเองก็สะบัดกระบี่ออกไปเช่นกัน! *โฮก!* พายุหมุนสีม่วงโหมกระหน่ำพร้อมกับเสียงมังกรแผดคำรามกึกก้องพุ่งเข้าใส่เสวี่ยจี ท่ามกลางอานุภาพอันเกรียงไกรของพายุลูกนั้น ร่างของเสวี่ยจีดูเล็กจ้อยและบอบบางขึ้นมาทันที นี่คือทักษะยุทธ์ต้องห้ามระดับราชัน ขั้นที่หก — **“มังกรวายุแผดคำราม”** หนึ่งในกระบวนท่าที่ทรงพลังของชูเฝิง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าครั้งนี้เขาไม่มีเจตนาจะออมมือแม้แต่น้อย “เหอะ!” เสวี่ยจีเพียงแค่นเสียงเย็นในลำคอเมื่อเผชิญหน้ากับพายุสีม่วง แต่นางกลับไม่ลดความเร็วลงแม้แต่นิด นางตวัดกระบี่ออกไปหนึ่งครา พลันปราณกระบี่สีดำทมิฬขนาดมหึมาก็พุ่งวาบออกไปเป็นวงโค้ง มันฉีกกระชากพายุวายุคลั่งจนแตกกระจายหายไปในพริบตา ทว่าที่เลวร้ายกว่านั้นคือ ปราณกระบี่สีดำไม่ได้หยุดอยู่แค่การทำลายพายุ แต่มันยังคงพุ่งทะยานตรงเข้าหาชูเฝิงด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ! *‘นางช่างประมาทไม่ได้จริงๆ’* แม้จะรู้ดีว่าเสวี่ยจีมีเขี้ยวเล็บที่ร้ายกาจ แต่ชูเฝิงก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้ที่นางทำลาย “มังกรวายุแผดคำราม” ของเขาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ แน่นอนว่ามันบีบให้เขาต้องเริ่มเอาจริง *ตึง!* เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นขึ้นใต้ฝ่าเท้าของชูเฝิง พร้อมกับแสงสีแดงเจิดจ้าที่วาบขึ้นเพียงชั่วครู่ และเมื่อแสงนั้นจางหายไป ร่างของชูเฝิงก็อันตรธานหายไปจากจุดเดิม ส่งผลให้ปราณกระบี่สีดำฟาดฟันเข้ากับความว่างเปล่า *ตึง! ตึง! ตึง!* เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับการปรากฏของแสงสีแดงในทุกๆ จุดที่เขาเหยียบย่ำ นี่คือทักษะยุทธ์ต้องห้ามระดับราชัน ขั้นที่เจ็ด — **“ท่าเท้ากัมปนาทมังกรวายุ”** ที่เขาได้รับมาจากหุบเขาศักดิ์สิทธิ์ ท่าเท้าชนิดนี้จะสร้างเสียงกัมปนาทดั่งอสนีบาตในทุกก้าวย่าง แม้อานุภาพทำลายล้างอาจด้อยกว่าทักษะระดับราชันขั้นเจ็ดอื่นๆ แต่มันคือสุดยอดทักษะการเคลื่อนที่อย่างไม่ต้องสงสัย *ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!* อย่างไรก็ตาม