บทที่ 963 - ผู้จบสิ้น สายลมเหมันต์โหมกระหน่ำ กู่ร้องกึกก้องจนผืนปฐพีสั่นสะท้าน คมแสงสาดพุ่งไปทั่วทุกทิศทาง ตัดผ่านแม้กระทั่งห้วงมิติให้ขาดสะบั้น ต้านไถเสวี่ยและเจียงชีซาต่างสำแดงเดชประหนึ่งอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ หากเปรียบกับอัจฉริยะในแถบทะเลตะวันออกแล้ว พวกเขาเปรียบเสมือนเทพเจ้าที่มีพลังอำนาจเหนือจินตนาการอย่างสิ้นเชิง ทั้งสองแลกเปลี่ยนกระบวนท่าโจมตีใส่กันอย่างต่อเนื่องจนการต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนที่เฝ้าดูอยู่เบื้องล่างเห็นเพียงพายุหิมะที่โหมซัดและความร้อนแรงของเปลวเพลิงที่แผ่พุ่งออกมา ส่วนร่างของนักสู้ทั้งสองนั้นเลือนรางจนมองตามไม่ทัน ทว่าแม้จะมองไม่เห็นตัวตนที่ชัดเจน แต่พลานุภาพจากทักษะยุทธ์ อาวุธราชัน และกลเม็ดเด็ดพรายต่างๆ ก็ทำให้หัวใจของทุกคนสั่นรัวด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัวไปพร้อมๆ กัน ที่ตื่นเต้นเพราะพวกเขากำลังได้ประจักษ์ในการปะทะกันของอัจฉริยะระดับยอดพีก และที่หวาดกลัวก็เพราะความรู้สึกสยดสยองที่เกิดขึ้นเมื่อได้เผชิญกับพลังที่ทำลายล้างได้ทุกสรรพสิ่งเช่นนี้ ต้องยอมรับว่า ทั้งต้านไถเสวี่ยและเจียงชีซาได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นถึงความแข็งแกร่งอันไร้เทียมทาน แม้แต่มู่หรงหมิงเทียนเองก็ยังอดไม่ได้ที่จะยอมรับว่าตนเองนั้นด้อยกว่าคนรุ่นเยาว์ที่เปรียบเสมือนสัตว์ประหลาดทั้งสองคนนี้จริงๆ ทว่าในการต่อสู้ระหว่างเสือสองตัว ย่อมต้องมีผู้ที่พ่ายแพ้ และในการปะทะกันของมังกรสองตัว ย่อมต้องมีผู้ชนะ ต้านไถเสวี่ยและเจียงชีซาก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น "อ๊ากกก!" ทันใดนั้น เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดก็ดังระงมขึ้น ร่างหนึ่งกระเด็นออกมาจากสมรภูมิที่ดุเดือด พร้อมๆ กับที่คลื่นพลังทำลายล้างสลายหายไปในพริบตา ร่างนั้นคือต้านไถเสวี่ย ในยามนี้ ไม่เพียงแต่จะมีโลหิตอาบชุ่มไปทั่วทั้งตัว แต่นางยังกระอักเลือดออกมาคำโต กลิ่นอายพลังอ่อนแรงลงกว่าเดิมหลายเท่าตัว แม้แต่ร่างกายก็ยังสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง แม้นางจะยังคงยืนหยัดอยู่กลางอากาศได้ แต่สภาพนั้นดูเหมือนอยู่ระหว่างความเป็นและความตาย พร้อมที่จะร่วงหล่นลงมาได้ทุกเมื่อ เจียงชีซาปรากฏตัวขึ้นเช่นกัน ในมือของเขาถือทวนยาวสีชาด และมีกลิ่นอายเปลวเพลิงห่อหุ้มร่างกายเอาไว้ เพลิงนั้นพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างไม่สิ้นสุด และมันรุนแรงยิ่งกว่าเปลวไฟทั่วไปเสียอีก แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดกลับไม่ใช่เปลวเพลิงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า หากแต่เป็นจิตสังหารล่องหนที่แผ่ออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ต้านไถเสวี่ย ส่งชีวิตของเจ้ามาซะ!" ดวงตาของเจียงชีซากลายเป็นสีเลือดประหนึ่งปิศาจร้าย เขากระชับทวนในมือแล้วพุ่งทะยานเข้าหาต้านไถเสวี่ยอย่างรวดเร็ว "อึก—" ต้านไถเสวี่ยพยายามที่จะเคลื่อนไหว นางต้องการจะหลบหลีกแต่กลับไร้ผล ร่างกายของนางไม่ยอมฟังคำสั่ง นางกลับกระอักเลือดออกมาอีกคำโต ในตอนนี้ไม่เหลือเรี่ยวแรงจะต่อสู้อีกต่อไปแล้ว ทว่าแม้ต้านไถเสวี่ยจะไม่อยู่ในสภาพที่สู้ต่อได้ แต่เจียงชีซาก็ไม่มีความเมตตาให้แม้แต่น้อย ทวนสีแดงเพลิงในมือของเขาตวัดฟาดฟันลงมาด้วยพลังมหาศาล หมายจะตัดร่างของต้านไถเสวี่ยให้ขาดเป็นสองท่อน *หึ่ง* อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ทุกคนคิดว่าต้านไถเสวี่ยต้องจบชีวิตลงแน่ๆ ห้วงมิติเบื้องหน้าของนางกลับบิดเบี้ยวเล็กน้อย ก่อนที่เสียงฉีกขาดจะดังขึ้น และมีกระบี่สีดำสนิทพุ่งทะยานออกมา ทันทีที่มันปรากฏขึ้น กระบี่เล่มนั้นก็ขวางกั้นอยู่เหนือร่างของต้านไถเสวี่ย และเข้าปะทะกับทวนสีแดงเพลิงของเจียงชีซาอย่างจัง *เคร้ง!—* ประกายไฟสาดกระจายไปทั่วทุกทิศทางในจังหวะที่ปะทะกัน ข้อมือของเจียงชีซาสั่นสะท้าน ร่างของเขาไหววูบก่อนจะถูกแรงกระแทกดีดจนถอยหลังไปไกล เขาถูกพลังลึกลับนั้นกดดันจนต้องถอยร่นออกไปจริงๆ "นั่นมันอะไรกัน?" ทุกคนต่างตกตะลึง พวกเขาเห็นความแข็งแกร่งของเจียงชีซามาแล้ว แต่ในตอนนี้ กระบี่สีดำที่จู่ๆ ก็ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่ากลับสามารถผลักดันเจียงชีซาไปได้อย่างดุดัน เช่นนี้แล้วพวกเขาจะไม่ตกใจได้อย่างไร? "กระบี่เล่มนั้น... หรือว่า?" คิ้วเรียวเข้มของมู่หรงหมิงเทียนขมวดมุ่น ความรู้สึกไม่สบายใจผุดขึ้นในใจ เพราะกระบี่สีดำเล่มนั้นดูคุ้นตาเป็นอย่างยิ่ง "ใครกัน?" เจียงชีซาคำรามเสียงลั่นพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความโกรธ "อะไรกัน ลืมข้าไปแล้วอย่างนั้นรึ?" ห้วงมิติฉีกขาดออกอีกครั้ง และร่างของคนผู้หนึ่งก็ค่อยๆ ก้าวออกมาปรากฏต่อหน้าฝูงชน ชายหนุ่มผู้นั้นมีเส้นผมยาวสยายถึงบ่า ในมือถือกระบี่ขนาดใหญ่ แม้ใบหน้าจะไม่ได้หล่อเหลาเลิศเลอ แต่ก็แฝงไปด้วยความกล้าหาญเด็ดเดี่ยว ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของเขายังมีรัศมีเรืองรองหมุนวนอยู่รอบตัว ทำให้ดูประหนึ่งเทพเจ้าที่จุติลงมา ที่สำคัญที่สุด ชายหนุ่มรุ่นเยาว์ผู้นี้กลับแผ่ซ่านกลิ่นอายพลังของราชันยุทธ์ระดับสี่ออกมา! "ชูเฟิง? นั่นชูเฟิงนี่นา?!" ทุกคนต่างยืนบื้อใบ้ด้วยความคาดไม่ถึง ไม่ใช่เพียงเพราะชูเฟิงกล้าปรากฏตัวขึ้นที่นี่ หรือเพราะเขาแผ่พลังระดับราชันยุทธ์ระดับสี่ออกมาเท่านั้น แต่เป็นเพราะคนที่ซัดเจียงชีซาให้ถอยไปได้ก็คือชูเฟิงนั่นเอง! "มันเกิดอะไรขึ้น? ก่อนหน้านี้ชูเฟิงเป็นเพียงจ้าวยุทธ์ไม่ใช่รึ? ทำไมจู่ๆ เขาถึงกลายเป็นราชันยุทธ์ แถมยังเป็นราชันยุทธ์ระดับสี่ได้อีก?" "เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมความแข็งแกร่งของชูเฟิงถึงไปถึงระดับนั้นได้ แล้วอาวุธในมือเขานั่นทำไมถึงดูคุ้นตานัก? ดูเหมือนจะเป็นสมบัติของสำนักมารราตรีทมิฬ อาวุธราชันที่อดีตเจ้าสำนักเคยใช้... กระบี่สะกดมาร!" "กระบี่สะกดมารรึ? ใช่แล้ว นั่นมันกระบี่สะกดมารจริงๆ! ชูเฟิงได้มันไปครอบครองแล้วรึ? เขาได้เป็นเจ้าของราชาแห่งอาวุธราชันเล่มนี้จริงๆ หรือนี่? นี่มันเรื่องอะไรกัน?" เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นระงมไปทั่ว แต่ที่มากกว่านั้นคือความลนลานและความหวาดกลัว "ชูเฟิง!" จื่อหลิงและคนอื่นๆ ต่างดีใจอย่างที่สุดขณะที่รีบพุ่งเข้าไปหาชูเฟิง เมื่อเห็นว่าทุกคนปลอดภัยดี หัวใจของชูเฟิงก็ผ่อนคลายลง แต่เขายังไม่มีเวลาสนทนาด้วย เขาจึงรีบวางฝ่ามือลงบนหน้าผากของต้านไถเสวี่ยทันที *วูบบบ—* เมื่อฝ่ามือสัมผัสร่างของต้านไถเสวี่ย เสียงกรีดร้องที่บาดหูคนฟังก็ดังขึ้น พร้อมกับที่มีแสงสีแดงปรากฏขึ้นจากร่างกายของชูเฟิง และไหลบ่าเข้าไปในร่างของต้านไถเสวี่ยอย่างต่อเนื่อง ขณะที่พลังนั้นถูกถ่ายทอดเข้าไป บาดแผลของนางก็เริ่มสมานตัว แม้แต่กลิ่นอายพลังก็เริ่มดีขึ้นตามลำดับ สาเหตุที่เทคนิคนี้มีผลในการรักษาที่อัศจรรย์เช่นนี้ เป็นเพราะมันไม่ใช่ทักษะทั่วไป แต่เป็นทักษะลับที่ชื่อว่า ทักษะฟื้นคืนวิหคชาด "ทักษะลับรึ! ดูเหมือนข้าจะประเมินเจ้าต่ำไป พลังยุทธ์ที่เจ้ามีในตอนนี้ไม่ใช่ของเจ้าเองแน่ เจ้าคงได้มันมาจากทักษะพิเศษบางอย่างใช่ไหม?" เจียงชีซาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทว่าชูเฟิงกลับเมินเฉยต่อคำพูดของเจียงชีซา เขาตั้งหน้าตั้งตารักษาต้านไถเสวี่ยต่อไป จนกระทั่งนางพ้นขีดอันตรายแล้ว เขาจึงลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก "ขอบคุณ..." ด้วยทักษะฟื้นคืนวิหคชาด ทำให้ต้านไถเสวี่ยรอดพ้นจากความตายมาได้จริงๆ แต่หลังจากกล่าวขอบคุณสั้นๆ นางก็หลับตาลงและสิ้นสติไปด้วยความอ่อนเพลีย "จื่อหลิง พวกเจ้าช่วยดูแลนางด้วย" ชูเฟิงส่งตัวต้านไถเสวี่ยที่อ่อนแรงให้กับคนอื่นๆ "ชูเฟิง เจ้า..." เมื่อเห็นสีหน้าของชูเฟิงที่ดูสงบเยือกเย็นแต่ภายในใจกลับสุมไปด้วยเพลิงโทสะที่ระเบิดออกมา จื่อหลิงและคนอื่นๆ ก็รู้สึกเป็นห่วง พวกเจ้ารู้จักนิสัยของชูเฟิงดี พวกเขารู้ว่าเขาไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ แน่ "ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ทำอะไรวู่วาม" ชูเฟิงยิ้มบางๆ ขณะพูดเขาก็ลุกขึ้นยืน จากนั้นจึงตวัดสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารและความโกรธแค้นไปยังทุกคน ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉยว่า "ข้าแค่ต้องการจะจบการต่อสู้นี้"