บทที่ 456 - เจ้าแห่งนรกผู้หยิ่งผยอง ในวินาทีนั้น พวกเขาถึงได้เข้าใจในที่สุดว่าเหตุใดแม้แต่ผู้บำเพ็ญระดับแก่นทองคำถึงยอมรับนับถือนางในฐานะนายหญิง ในเมื่อนางสามารถผลิตโอสถวิเศษได้มากมายถึงเพียงนี้ ระดับความสามารถในการปรุงยาของนายหญิงจะน่าหวาดหวั่นเพียงใดกัน? บางทีนักปรุงยาทั่วไปอาจไม่อาจเทียบเคียงกับนางได้เลยด้วยซ้ำ! เช่นเดียวกัน พวกเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าสัตว์พาหนะและสัตว์เลี้ยงที่นายหญิงเลี้ยงไว้นั้นช่างโดดเด่นนัก เป็นไปได้หรือไม่ว่าพวกมันถูกเลี้ยงดูด้วยโอสถวิเศษหรือยาบำรุงล้ำค่าเหล่านั้น? มิเช่นนั้นแล้ว เจ้าสัตว์เลี้ยงตัวจ้อยขนสีขาวปุยตัวนั้นจะขยายร่างจนใหญ่โตกว่าสิงโตได้อย่างไร? รูปลักษณ์ที่ดุดันของมันดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าอสูรร้ายตัวอื่นๆ เสียอีก พวกเขาไม่เคยเข้าใจมาก่อนว่าเจ้าขาวช่วยท่านผู้นำตระกูลเฟิงให้รอดพ้นจากมือของผู้โจมตีระดับปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นสูงสุดได้อย่างไร แต่ในตอนนี้ดูเหมือนว่า คำตอบคงหนีไม่พ้นเรื่องอาหารและการได้รับโอสถวิเศษเหล่านั้นเข้าไปอย่างแน่นอน! หลังจากได้รับโอสถด้วยความตื่นเต้น พวกเขาต่างพินิจดูเม็ดยาในมือ แม้จะไม่รู้ว่าโอสถเหล่านั้นอยู่ในระดับใด แต่ในเมื่อนายหญิงบอกว่ามีผู้บำเพ็ญระดับแก่นทองคำสี่คนคอยคุ้มกันอยู่ พวกเขาจึงนั่งขัดสมาธิลง กินโอสถแล้วเริ่มบำเพ็ญเพียรทันที เฟิงจิ่วเหลือบมองเหล่าองครักษ์ตระกูลเฟิงที่เริ่มลงมือบำเพ็ญหลังจากกินโอสถเข้าไป นางมอบหมายงานในบ้านให้เลิ่งซวงและเลิ่งฮวาเป็นผู้ดูแล เพราะอย่างไรเสียท่านพ่อของนางก็เพิ่งเลื่อนระดับไปหมาดๆ บัดนี้เหล่าองครักษ์ตระกูลเฟิงกำลังก้าวไปในทิศทางเดียวกัน เรื่องจุกจิกเล็กน้อยภายในจวนจึงไม่อาจปล่อยปละละเลยได้ ช่วงนี้พวกเขากลั่นโอสถไว้ภายในมิติ มิเช่นนั้นคงไม่มีโอสถมากมายเพียงพอให้เหล่าองครักษ์ตระกูลเฟิงใช้งาน อีกอย่าง มู่หรงป๋อก็เริ่มเก็บอาการไม่อยู่แล้ว คาดว่าคงจะมีการเคลื่อนไหวบางอย่างในอีกไม่กี่วันนี้ ขณะที่นางกำลังเดินไปตามทาง นางก็เห็นร่างสามร่างอยู่ไม่ไกลจากด้านหน้า นางหันไปมองพวกเขาและรอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าอันงดงาม “เจ้าแห่งนรก ท่านมาที่นี่ทำไมหรือ?” นางได้ยินมาว่าคนผู้นี้ไม่ได้ออกจากห้องมาหลายวันแล้ว ทำให้นางคิดว่าเขาคงจะขลุกตัวอยู่ในห้องนั้นต่อไป แต่ไม่คาดคิดว่าวันนี้เขาจะออกมา เฮ้อ! อันที่จริงนางอยากจะบอกให้เขาอยู่ในเรือนพักต่อไปอีกสักสองสามวัน! นางทนไม่ได้กับสายตาที่เขามองนางอย่างยั่วยวนนั่นหรอกนะ! นางกลัวว่าสักวันหนึ่งนางจะอดใจไม่ไหวแล้วพุ่งเข้าไปจัดการเขากินเสียให้รู้แล้วรู้รอด เจ้าแห่งนรกไม่รู้ตัวเลยว่านางกำลังพยายามระวังตัวอย่างหนัก เมื่อเห็นใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มแช่มชื่นและคิ้วที่โค้งงอน เขาก็โยนคำพูดที่นางเคยว่าเขาไว้ทิ้งไปจากหัวนานแล้ว หัวใจของเขาพองโตเพียงเพราะได้เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของนาง ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงวางท่าทีเย็นชาและเฉยเมย เขาปรายตามองนางอย่างไม่ใส่ใจแล้วหันไปมองทิวทัศน์โดยรอบแทน “เปิ่นจู๋ไม่มีอะไรทำ เลยออกมาเดินเล่นที่หลังเขาเสียหน่อย” เขากล่าว “อ้อ? เช่นนั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นเชิญท่านตามสบาย ข้าจะไม่รบกวนเวลาของท่านแล้ว” นางพยักหน้ายิ้มๆ และเตรียมตัวจะจากไป ใครจะไปคิดว่าจะได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความขุ่นเคืองนั่น “ตอนนี้เปิ่นจู๋ไม่มีอารมณ์เดินเล่นแล้ว” นางหดคอและมองไปทางอื่น แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเขาแล้วเริ่มก้าวเดินจากไป นางเร่งฝีเท้าเพื่อเดินผ่านเขาไป นางไม่อยากจะอยู่กับผู้ชายคนนี้จริงๆ หมาป่าเทาและเงาหนึ่งเห็นนางกำลังแอบหนีและแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน โดยมีเจตนาชัดเจนที่จะเมินเฉยต่อเจ้านายของพวกเขา ทั้งสองสบตากันและมุมปากก็ยกยิ้มขึ้น จากนั้นพวกเขาก็เห็นร่างของเจ้านายวูบหายไปและไปดักหน้าทางเดินของนางทันที นางหยุดฝีเท้าไม่ทันจึงวิ่งเข้าไปปะทะในอ้อมกอดของเขาเต็มเปา เมื่อเห็นดังนั้น พวกเขาก็ฉีกยิ้มกว้างแล้วถอยห่างออกมาอย่างเงียบเชียบ