บทที่ 286: มรดกของคุณ "เจ้า ในฐานะราชาแห่งรัตติกาล เจ้าต้องใช้อำนาจแห่งราชาของเจ้า และกลืนกินข้าซะ" วิคเตอร์หรี่ตาลง "...คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?" "ลูกเอ๋ย ได้โปรดเถอะ ข้าเคยติดต่อกับวลาดโดยตรง และเขาก็บอกเรื่องนี้กับข้าทันทีที่เขาเปลี่ยนข้าเป็นแวมไพร์" "ตอนนั้นข้าเป็นแค่หรุษย์ที่ถูกสองเทพธิดาหลอกใช้ ข้าไม่บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว และตามสามัญสำนึกของแวมไพร์ มนุษย์ที่ไม่บริสุทธิ์ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นแวมไพร์ได้ แต่วลาดกลับทำลายสามัญสำนึกนั้น นั่นทำให้ข้ารู้" "เขาพูดถึงแวมไพร์ที่ 'พิเศษ' ยิ่งกว่าแวมไพร์ตนใด" เขามองวิคเตอร์ด้วยสายตาจริงจัง "แวมไพร์ที่จะถูกเรียกว่า 'ผู้ต้นกำเนิด' ในท้ายที่สุด" "เจ้า... แค่ก" เขาไอเป็นเลือดออกมาบนเตียงสองสามครั้ง ก่อนจะยกมือขึ้นชี้ไปที่วิคเตอร์ "แวมไพร์อย่างเจ้าไงล่ะ" "...." "ไม่มีประโยชน์ที่จะโกหกหรอก เจ้ามีคุณลักษณะครบถ้วนของผู้ต้นกำเนิด ทั้งความแข็งแกร่งที่ผิดปกติเมื่อเทียบกับอายุ กลิ่นอายที่ข่มขวัญแวมไพร์ที่แก่กว่าได้แม้เจ้าจะยังเยาว์วัยเกินไปก็ตาม" "การเรียนรู้ที่รวดเร็ว พลังที่เหนือสามัญสำนึก และข้อพิสูจน์ที่สำคัญที่สุด ทุกคนที่เข้ามาพัวพันกับเจ้าต่างก็แข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อยในเวลาอันสั้น ซึ่งมันจะเป็นไปไม่ได้เลยหากไม่มีเลือดของผู้ต้นกำเนิด" "ถ้าคุณรู้จักผมดีขนาดนั้น คุณก็น่าจะรู้ว่าถ้าผมกลืนกินคุณ คุณจะต้องตาย" "ผิดแล้ว" "สำหรับพวกเราแวมไพร์ เลือดคือสิ่งแลกเปลี่ยนสำหรับวิญญาณ... แค่ก แค่ก ไอ้บ้าเอ๊ย" "..." ดวงตาของวิคเตอร์เริ่มคมปลาบเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นจากปากของอะโดนิส อะโดนิสมองดูเลือดในมือของเขา 'ชิ นังนั่นรีบร้อนเกินไปแล้ว ทั้งที่ข้าก็ก้าวขาเข้าไปในหลุมศพข้างหนึ่งแล้วแท้ๆ' "...ในฐานะผู้ต้นกำเนิด เจ้ามีอำนาจที่จะกำหนด 'คุณค่า' ของวิญญาณพวกเรา" "ตั้งแต่วินาทีที่เจ้าตื่นขึ้นในฐานะผู้ต้นกำเนิด และเจ้าเริ่มฆ่าฟันพร้อมกับสูบเลือดของสิ่งมีชีวิตอื่น" "บางอย่างในตัวเจ้าได้เปลี่ยนไป" ดวงตาของอะโดนิสเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน "..." วิคเตอร์ยังคงจับจ้องไปที่อะโดนิส "ทั้งหมด... แทบจะทุกชีวิตที่เจ้าฆ่าและสูบเลือดเข้าไป ล้วนยังมีชีวิตอยู่ในตัวเจ้า" "...อะไรนะ..." "วิญญาณของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นทั้งหมดอยู่ในตัวเจ้า แต่เพราะเจ้ายังไม่มีประสบการณ์กับพลังประเภทนั้น เจ้าจึงยังไม่สามารถจัดการวิญญาณเหล่านี้ได้อย่างเหมาะสม" "...นั่นคือเหตุผลใหญ่ที่สุดที่ทำให้เหล่าผู้ต้นกำเนิดของแวมไพร์เป็นที่หวาดกลัวนัก" "ความตายไม่ใช่การหลบหนีสำหรับผู้ที่บังอาจต่อต้านราชาแห่งรัตติกาล" "เจ้าคือผู้ที่เดินอยู่ระหว่างความเป็นและความตายอย่างแท้จริง เจ้าได้รับผลประโยชน์จากชีวิต เจ้าสามารถมีบุตรและมีทายาทได้" "และในขณะเดียวกัน เจ้าก็ได้ตบหน้าความตายด้วยตัวเอง เจ้าไม่สามารถตายได้ และวิญญาณที่เจ้าดูดซับเข้าไปจะทำหน้าที่เป็นเมล็ดพันธุ์ให้ตัวตนทั้งหมดของเจ้าเบ่งบานในฐานะหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุด" "..." ความเงียบเข้าปกคลุมสถานที่แห่งนั้น วิคเตอร์ดูเหมือนจะจมอยู่ในความคิด ข้อสงสัยหลายประการที่เขาเคยมีกำลังได้รับคำตอบจากสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยิน "เจ้ากำลังประสบกับความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้อยู่ตอนนี้ใช่ไหมล่ะ?" "...คุณหมายถึงอะไร?" "เวลาเจ้าฆ่าใคร เจ้าสามารถเห็นความทรงจำของคนคนนั้นได้ใช่ไหม?" "..." วิคเตอร์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยและนึกถึงทักษะที่เขาได้รับมา "จากปฏิกิริยาของเจ้า ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ" อะโดนิสเอนหลังพิงเตียงและพูดต่อ "เจ้าคือราชา เจ้ามีสิทธิ์ที่จะตัดสินคุณค่าของ 'เลือด' ของข้า" "ด้วยความสามารถนี้ ข้าต้องการให้เจ้ากำหนดให้เลือดของข้ามีคุณค่าสูงสุดและกลืนกินข้าซะ" "ด้วยการทำเช่นนี้ เจ้าจะรับเอาทุกสิ่งที่เป็นตัวตนของอะโดนิสไป" "...หือ?" วิคเตอร์ไม่เข้าใจ "ตัวตนทั้งหมดของอะโดนิสจะหายไป หากข้าหลอมรวมกับเจ้า เจ้าจะได้รับความทรงจำ บาดแผลในใจ และพลังทางสายเลือดของข้า" ดวงตาของอะโดนิสทอแสงสีม่วงเล็กน้อย "และ... คำสาปของข้าด้วย" ขณะที่วิคเตอร์ยังคงมองอะโดนิสด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความเงียบก็เข้าปกคลุมไปทั่วห้อง สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นหงุดหงิด และเขาก็พูดขึ้นว่า: "ไอ้บ้าเอ๊ย ผมต้องการรักษาคุณ ไม่ใช่ฆ่าคุณ คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าไวโอเล็ตรู้ว่าผมฆ่าพ่อของเธอ?" "คุณต้องการให้ผมทำผิดพลาดซ้ำรอยเดิมอีกงั้นเหรอ!?" ในสถานการณ์ของพ่อของซาช่า วิคเตอร์ยอมรับว่าเขาทำไปโดยไม่ยั้งคิด เขาโกรธและฆ่าชายคนนั้นลงได้ โชคดีที่พ่อของซาช่าไม่มีสายสัมพันธ์ใดๆ กับลูกสาวตัวเอง และเพราะเหตุนั้น ซาช่าจึงไม่ตำหนิเขามากนัก แต่อะโดนิสนั้นแตกต่างจากไอ้เศษสอยที่เรียกตัวเองว่าพ่อของซาช่าอย่างสิ้นเชิง ถ้าเขาตายและไวโอเล็ตรู้ว่ามันเป็นฝีมือของวิคเตอร์ วิคเตอร์จินตนาการไม่ออกเลยว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร และนั่นรวมถึงแอ็กเนสด้วย "เจ้าโง่ ข้าจะไม่ได้ตาย วิญญาณของข้าจะอยู่ในร่างกายของเจ้า!" "แล้วมันต่างอะไรกับการไม่ตายล่ะ?" "เจ้าไม่เข้าใจเหรอ? เจ้าจะหลอมรวมกับข้า—" เส้นเลือดปูดขึ้นที่หัวของวิคเตอร์ "นั่นยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ผมจะสู้หน้าไวโอเล็ตได้ยังไงถ้าผมหลอมรวมกับคุณ?" "คุณเป็นพ่อของเธอ และผมจะมีความทรงจำของคุณ คุณแน่ใจจริงๆ เหรอว่ามันจะไม่ส่งผลกระทบต่อผม?" วิคเตอร์ขนลุกซู่เมื่อคิดว่าเขาอาจจะมองไวโอเล็ตด้วยสายตาของพ่อ ไม่ใช่คนรัก "...เจ้าเด็กโง่ ส่วนไหนของคำว่า 'เจ้าคือราชา และเจ้าคือผู้ตัดสินคุณค่าของเลือด' ที่เจ้าไม่เข้าใจกันแน่?" "..." "สิ่งเดียวที่เจ้าต้องทำเมื่อถึงเวลาต้องกลืนกินข้า คือลบความทรงจำเหล่านั้นทิ้งไป ลบความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับไวโอเล็ตซะ" "การทำแบบนี้ เจ้าจะได้ไม่ต้องมองลูกสาวข้าเป็นลูกสาวของเจ้า" "...ผมกำลังบอกว่าคุณกำลังหลงประเด็น ต่อให้ผมทำแบบนี้และหลอมรวมกับคุณ คุณก็ต้องตายอยู่ดี!" "ยังไงข้าก็ต้องตายอยู่ดีนั่นแหละ!" อะโดนิสคำรามออกมาด้วยความโกรธ "..." วิคเตอร์เงียบไปต่อหน้าเสียงคำรามนั้น ดวงตาของอะโดนิสหม่นแสงลง: "เจ้าคิดว่าข้าต้องการแบบนั้นเหรอ? หืม? ต้องการจะติดอยู่ตลอดกาลกับนังเพอร์เซโฟนีงั้นเหรอ?" "เจ้าคิดว่าข้าอยากตายเหรอ?" "เจ้าคิดว่าข้าอยากจะติดอยู่บนเตียงนี้ในสภาพที่น่าเวทนาแบบนี้งั้นเหรอ?" "...เจ้าคิดว่า... ข้าอยากทิ้งลูกรักของข้าไว้ข้างหลังเหรอ?" เขาก้มหน้าลง และภาพของไวโอเล็ตตอนเด็กๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า "ดอกไวโอเล็ตน้อยๆ ของข้า..." "...." เป็นครั้งแรกในชีวิตที่วิคเตอร์เห็นบางอย่างที่ทำให้เขาพูดไม่ออก เขาเห็นแววตาของชายที่สูญเสียความหวังไปจนหมดสิ้น ไม่ใช่สิ... แววตาของพ่อที่สูญเสียความหวังไปจนหมดสิ้น วิคเตอร์ก้มหน้าลงและสบถออกมาคำเดียว: "แม่งเอ๊ย" สถานการณ์นี้มันบ้าบอที่สุด เขามาที่นี่เพื่อช่วยอะโดนิส ไม่ใช่ฆ่าเขา! เขากำหมัดแน่นด้วยความคับข้องใจที่ทำอะไรไม่ได้เลย "...ข้าต้องตาย" วิคเตอร์เงยหน้าขึ้นมองอะโดนิส "และนั่นมันเลี่ยงไม่ได้... โชคชะตานั้นถูกกำหนดไว้ตั้งแต่วินาทีที่เพอร์เซโฟนีสาปข้า" "...." "แต่... เช่นเดียวกับพ่อของข้า ข้าต้องการเลือกวิธีตายของตัวเอง" เขายิ้มออกมาอย่างไร้ชีวิตชีวา "ข้ายอมถูกเจ้ากลืนกิน ดีกว่าทิ้งวิญญาณไว้ในเงื้อมมือของเพอร์เซโฟนี ถ้าเธอกุมวิญญาณของข้าไว้ได้ เธอจะสามารถเปลี่ยนตัวตนทั้งหมดของข้าได้จริงๆ และส่งข้ากลับมายังโลกของคนเป็นในฐานะศัตรูของเจ้าและลูกสาวข้า" "...." วิคเตอร์กัดริมฝีปาก "ขอร้องล่ะ... วิคเตอร์... รับภาระนี้ไปเถอะ รับภาระของข้าไป..." ดวงตาของวิคเตอร์ถูกบดบังด้วยเส้นผม สิ่งเดียวที่อะโดนิสมองเห็นคือเลือดที่ไหลซึมจากริมฝีปากของเขา จิตใจของวิคเตอร์ปั่นป่วน และความคิดทั้งหมดของเขามุ่งไปที่ไวโอเล็ต ภรรยาคนแรกของเขา ผู้หญิงที่พาเขาเข้าสู่โลกใบนี้ ผู้หญิงที่ช่วยเหลือเขาอย่างไม่มีเงื่อนไขตลอดเวลาที่ผ่านมา 'โธ่เว้ย!' เขากำหมัดแน่นกว่าเดิม "คุณเหลือเวลาอีกเท่าไหร่? ครั้งนี้ผมต้องการรู้ความจริง" วิคเตอร์ถาม "...ข้าไม่รู้ แต่... ครั้งต่อไปที่ข้าตกอยู่ในอาการโคม่า ข้าจะไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก... นั่นคือสิ่งที่แน่นอน" "...ผมเข้าใจแล้ว..." เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง 'ยกโทษให้ผมด้วย ไวโอเล็ต... ได้โปรด' วิคเตอร์ไม่อยากกลืนกินอะโดนิส เพราะแม้ชายคนนี้จะหลอมรวมกับเขา แต่เขาก็จะสูญสิ้นตัวตนไปโดยสิ้นเชิง และนั่นจะสร้างความเจ็บปวดให้กับทุกคนที่รักชายคนนี้ แต่ว่า... ถ้าเขาตาย วิญญาณของเขาจะตกเป็นของเพอร์เซโฟนี และนั่นจะแย่ยิ่งกว่า เพราะเทพธิดาแห่งยมโลกจะสามารถทำอะไรกับอะโดนิสก็ได้ตามใจชอบ วิคเตอร์มีสองทางเลือกที่เลวร้าย และเขาเลือก... เขาเลือกสิ่งที่เขาคิดว่าถูกต้อง วิคเตอร์หยุดกัดริมฝีปากและเงยหน้าขึ้น "สีหน้าดีนี่" อะโดนิสหัวเราะเมื่อเห็นแววตาที่แน่วแน่ของวิคเตอร์ "ผมต้องทำยังไง?" วิคเตอร์เข้าเรื่องทันที อะโดนิสพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ปลดปล่อยข้อจำกัดของเจ้าซะ เจ้าจะใช้พลังนี้ได้ก็ต่อเมื่ออยู่ในร่างผู้ต้นกำเนิดที่สมบูรณ์เท่านั้น เมื่อถึงเวลาที่เจ้ากลืนกินเลือดของข้า เจ้าต้องคิดว่าตัวตนของข้ามี 'คุณค่า' สูงส่ง หากเจ้าทำเช่นนั้น สัญชาตญาณในฐานะผู้ต้นกำเนิดจะนำทางกระบวนการทั้งหมดเอง" "ฟังดูคลุมเครือนะ" "อย่าโทษข้าเลย ข้าไม่ใช่ผู้ต้นกำเนิด แต่นั่นคือสิ่งที่ข้าคิดได้เมื่อเห็นวลาดสร้างแวมไพร์ตนใหม่" "ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว" "...." วิคเตอร์พยักหน้า พลางคิดว่ามันคงคล้ายกับตอนที่เขาสร้างแวมไพร์ตนใหม่ๆ เขาสัมผัสถุงมือที่สคาธาชมอบให้ครู่หนึ่ง จากนั้นความทรงจำเกี่ยวกับสคาธาชก็ผุดขึ้นมาในหัว 'ลูกศิษย์โง่ อย่าปลดปล่อยข้อจำกัดจนกว่าเจ้าจะควบคุมพลังทั้งหมดได้! เจ้ายังไม่พร้อมสำหรับผลกระทบจากการจัดการพลังมหาศาลขนาดนั้น เจ้าอาจจะตายได้!' 'แต่! ข้ารู้ว่าเจ้ามันหัวดื้อแค่ไหน และสุดท้ายเจ้าก็จะขัดคำสั่งข้าอยู่ดี! เพราะอย่างนั้นข้าจะให้กุญแจเจ้าไว้ ท้ายที่สุดแล้ว ชีวิตของเจ้าก็เป็นของเจ้าเอง เจ้าต้องตัดสินใจเองว่าจะใช้ชีวิตอย่างไร' 'ผมขอโทษครับอาจารย์... แต่ผมสัญญาว่ามันจะเป็นแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น' วิคเตอร์กำหมัดแน่น วงเวทย์เริ่มทอแสง และเขาคิดในใจ 'ปลดปล่อยข้อจำกัด...' 'รหัส... มวลบุปผาสีชาดผู้เลี้ยงชีพด้วยโลหิตของผู้ปราชัย' วิคเตอร์รู้สึกอยากจะกลอกตาเมื่อนึกถึงรหัสที่สคาธาชสร้างขึ้น แม้ว่ารหัสนี้จะดูเหมือนได้รับแรงบันดาลใจมาจากตัวสคาธาชเองอย่างมาก และด้วยเหตุนั้น เขาจึงไม่ได้สนใจชื่อที่ยาวเหยียดจนน่าขำนี้เท่าไหร่นัก ถุงมือของวิคเตอร์ทำหน้าที่เป็นตัวจำกัดพลังของเขา เขาสามารถถอดถุงมือออกได้โดยที่เวทมนตร์ในนั้นยังทำงานอยู่ วิธีเดียวที่จะปลดปล่อยข้อจำกัดทั้งหมดคือการใช้ 'รหัส' ที่เจ้าของถุงมือสร้างขึ้น วิคเตอร์ถอดถุงมือและปล่อยให้มันตกลงบนพื้น เมื่อถอดถุงมือออก ภายนอกไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ภายในตัววิคเตอร์ล่ะ? ทุกอย่างกำลังปั่นป่วน ทะเลเลือดที่เคยสงบนิ่งกลับกลายเป็นคลื่นยักษ์ราวกับกำลังเกิดพายุใหญ่ "...ในที่สุดเขาก็จะใช้พลังของพวกเราแล้วเหรอ?" ตัวตนที่อยู่ภายในวิคเตอร์ไม่ได้ดูเศร้าหรือกังวล เขาดีใจที่จะได้กลับไปยังที่ที่เขาควรอยู่ "เฮ้? ไม่นึกเลยว่าต้นไม้ต้นนี้จะมีคุณสมบัติแบบนั้นด้วย" แม้จะเล็กจ้อยและแทบไม่มีความหมาย แต่ตัวตนภายในวิคเตอร์ก็สามารถมองเห็นต้นไม้ในตัววิคเตอร์ที่พยายามจะทำให้พลังที่ปั่นป่วนนั้นสงบลง แต่เธอกำลังล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า "โอ้?" ตัวตนนั้นประหลาดใจเมื่อเห็นต้นไม้สร้างทรงกลมสีทองล้อมรอบตัวเอง ราวกับพยายามจะปกป้องตัวเอง "นั่นเป็นการตัดสินใจที่ดี เจ้ายังอ่อนแอเกินไปที่จะช่วยพวกเราในตอนนี้" "ถึงเวลาแล้ว..." ตัวตนนั้นพูดขณะที่เริ่มจางหายไป วิคเตอร์กัดฟันและพยายามควบคุมพลังที่เพิ่มขึ้นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่งานนั้นยากเกินไป เพราะปริมาณพลังที่เขามีในตอนนี้เทียบไม่ได้เลยกับตอนที่เขาเริ่มฝึกฝน "...นี่คือสภาพของผู้ต้นกำเนิดลำดับที่สองงั้นเหรอ..." "...?" วิคเตอร์มองไปที่อะโดนิสที่กำลังจ้องมองร่างกายของเขาด้วยความตกตะลึง เขามองดูมือของตัวเองและตระหนักว่าร่างกายทั้งหมดของเขาเป็นสีดำสนิทราวกับความมืดมิด และในความมืดนั้น เขาสามารถเห็น 'เส้นเลือด' สีแดงฉาน ปีกขนาดยักษ์สองปีกที่มีลักษณะเดียวกับร่างกายของวิคเตอร์ปรากฏขึ้นด้านหลังเขา มันราวกับว่าตัวตนที่เคยอยู่ในตัววิคเตอร์ได้ถูกส่งออกมาสู่ความจริงและหลอมรวมเข้ากับตัววิคเตอร์เอง 'พลังนี้มัน...' วิคเตอร์กำหมัดแน่น เขารู้สึกถึงพลังอันมหาศาล และเขามีความรู้สึกลางๆ ว่าถ้าเขาใช้พลังในตอนนี้ เขาจะสูญเสียความเป็นตัวเองไปโดยสิ้นเชิง เขารู้สึกเหมือนกำลังพยายามปราบสัตว์ป่าที่ดุร้าย ทั้งที่เขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ไม่มีพละกำลังพอจะทำเช่นนั้นได้ "เจ้าดูเหมือนวลาดในร่างนั้นเลย แต่... เจ้าก็มีเอกลักษณ์ของตัวเอง" เขาพูดพลางมองดูสายฟ้าเล็กๆ ที่เต้นระบำอยู่รอบร่างกายของวิคเตอร์ อุณหภูมิโดยรอบดูเหมือนจะร้อนขึ้น เขามองดูพื้นที่รอบตัววิคเตอร์และตระหนักว่าทุกอย่างถูกแช่แข็ง 'ร่างกายของเขาไม่สามารถกักเก็บพลังไว้ข้างในได้ และมันกำลังรั่วไหลออกมา' "ตอนนี้ล่ะ?" เสียงที่ราวกับปีศาจดังก้องไปทั่วห้อง "!!!" ตัวตนทั้งหมดของอะโดนิสสั่นสะท้านเมื่อได้ยินคำพูดของวิคเตอร์ เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย! เขายืนอยู่ตรงนั้นเฉยๆ ไม่ได้ใช้พลังด้วยซ้ำ แต่มันดูเหมือนว่าตัวตนของวิคเตอร์เองกำลังพยายามบังคับให้อะโดนิสก้มหัวลง 'สมกับเป็นราชาจริงๆ...' เขามองวิคเตอร์ด้วยสายตาเศร้าสร้อย 'ถ้าข้ามีพลังแบบนี้ตอนที่ถูกลักพาตัวไป...' เขาสะบัดหัวหลายครั้ง ไม่มีประโยชน์ที่จะนึกถึงอดีต "กินข้าซะ" เมื่อได้ยินสิ่งที่อะโดนิสพูด วิคเตอร์ก็พยักหน้า หน้าอกของวิคเตอร์เริ่มบิดเบี้ยว และในไม่ช้า หัวของสัตว์ร้ายปีศาจก็ปรากฏออกมา "ฝากดูแลตระกูลสโนว์ ลูกสาวข้า... และแอ็กเนสด้วย" "พวกเขาจะไม่มีวันยกโทษให้ผม" "ไวโอเล็ตจะยกโทษให้เจ้า เธอเป็นผู้หญิงที่หัวดื้อเหมือนแม่ของเธอ อาจจะใช้เวลาไม่กี่ปี แต่เธอจะยกโทษให้เจ้าแน่นอน... แต่แอ็กเนสเหรอ? คงไม่แน่" "..." ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวพวกเขาครู่หนึ่ง "...ทันทีที่เจ้ากลืนกินข้า คำสาปของข้าจะตกอยู่ที่เจ้า อย่าหลงกลสิ่งยั่วยวนของเพอร์เซโฟนี หรืออโฟรไดท์ จำคำเหล่านี้ไว้ อย่าได้ไว้ใจเทพธิดาทั้งสองนี้เด็ดขาด" "อโฟรไดท์ด้วยงั้นเหรอ...?" "โอ้ ข้ายังไม่ได้บอกงั้นเหรอ? อโฟรไดท์ 'อวยพร' ข้าด้วยความงามที่มากขึ้น ข้าเป็นผู้ชายที่หล่อที่สุดในโลกอย่างแท้จริง ถึงแม้ว่าเสน่ห์ของข้าตอนนี้จะไม่เหมือนตอนที่ข้ายัง 'แข็งแรง' ก็ตาม" "ถ้าข้าแข็งแรงสมบูรณ์ ข้าแค่ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เมียๆ ของวลาดทุกคนก็จะมาหมอบกราบอยู่ที่เท้าข้าแล้ว" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หลงตัวเอง "แม้ว่าข้าจะต้องเอาชีวิตรอดจากแอ็กเนสให้ได้ก่อนก็เถอะ" ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย "..." วิคเตอร์เริ่มสงสัยจริงๆ ว่าควรทำสิ่งนี้ดีหรือไม่ อะโดนิสเลิกทำตัวหลงตัวเองและเผยรอยยิ้มที่โหยหาออกมา: "ดูแลตัวเองด้วยนะ ลูกเขยข้า" "..." วิคเตอร์พยักหน้าด้วยสายตาเรียบเฉยตามเดิม "ลาก่อนครับ พ่อตา" ปากของสัตว์ร้ายปีศาจขยายใหญ่ขึ้นและกลืนกินตัวตนทั้งหมดของอะโดนิสเข้าไป "..." วิคเตอร์ยังคงจ้องมองไปยังจุดที่อะโดนิสเคยนอนอยู่ เฮ้อ... เขาถอนหายใจยาว: "ผมคงไม่แปลกใจเลยถ้าตัวเองต้องถูกพิพากษาให้ลงนรกในตอนนี้..."