ตอนที่ 495: เชลเตอร์ระดับราชา น่าเสียดายที่หานเซิ่นไม่มีวิญญาณอสูรระดับกลายพันธุ์จากก๊อดแซงชัวรีเขตสอง เขาจึงไม่สามารถทดสอบเวลาที่ใช้ในการเลื่อนระดับของวิญญาณอสูรระดับกลายพันธุ์ได้ อย่างไรก็ตาม เขาก็พอจะคาดเดาคร่าวๆ ได้ หานเซิ่นเดาว่าเหตุผลที่การเลื่อนระดับของทากโลหิตใช้เวลานานเป็นเพราะมันเป็นวิญญาณอสูรจากก๊อดแซงชัวรีเขตแรก วิญญาณอสูรจากเขตแรกนั้นไม่มีคุณสมบัติคลุ้มคลั่ง แต่ผลึกดำได้เพิ่มคุณสมบัตินี้เข้าไปให้ ซึ่งน่าจะต้องใช้การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่กว่าปกติ หานเซิ่นคิดว่านั่นคือสาเหตุที่ทำให้มันใช้เวลานานมาก ส่วนสาเหตุที่เทวทูตศักดิ์สิทธิ์เลื่อนระดับได้เร็วกว่า อาจเป็นเพราะเดิมทีเธอมีคุณสมบัติที่เกี่ยวข้องกับการวิวัฒนาการอยู่แล้ว แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการคาดเดาของเขาเอง เขาต้องทำการทดลองเพิ่มเติมเพื่อพิสูจน์ว่ามันจริงหรือไม่ หานเซิ่นลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะป้อนผลึกดำให้กับวิญญาณอสูรระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ 'แร้งโลหิตปีศาจ' ส่วนการ์กอยล์คลุ้มคลั่งนั้นไม่ได้แสดงความต้องการต่อผลึกดำเลย เช่นเดียวกับเทวทูตศักดิ์สิทธิ์และทากโลหิตที่เคยได้รับผลึกดำไปแล้ว หานเซิ่นมองหาเหยื่อที่เหมาะสมบนทุ่งน้ำแข็งแต่ก็ไม่เป็นผล ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเขาไม่เจอมอนสเตอร์ระดับกลายพันธุ์เลยด้วยซ้ำ และได้มาเพียงจีโนพอยต์ระดับสามัญเล็กน้อยเท่านั้น หลี่ซิงหลุนพูดถูก ทรัพยากรบนทุ่งน้ำแข็งไม่เพียงพอที่จะรองรับมนุษย์จำนวนมากในการฝึกฝน เมื่อเทียบกันแล้ว เทือกเขารอบๆ เชลเตอร์เทพธิดามีมอนสเตอร์ระดับสูงที่อาศัยอยู่ลำพังค่อนข้างเยอะ ทว่าภูมิประเทศที่เป็นภูเขานั้นไม่เหมาะสำหรับการล่าขนาดใหญ่เพราะอันตรายที่อาจเกิดขึ้นได้ หากพวกเขาไม่ต้องการเสี่ยงชีวิตในภูเขา พวกเขาก็ต้องยึดเชลเตอร์ระดับราชาให้ได้เพื่อที่จะสื่อสารกับโลกภายนอก มิฉะนั้นพวกเขาก็ต้องจมปลักอยู่ที่เดิมและพึ่งพาภายใต้ทรัพยากรที่จำกัด หานเซิ่นตัดสินใจไปสำรวจเชลเตอร์ระดับราชา เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเข้ายึดครองในอนาคต หลังจากเดินทางมุ่งหน้าไปยังเชลเตอร์ระดับราชาได้สองวัน แร้งโลหิตปีศาจก็ได้กลายเป็นวิญญาณอสูรระดับคลุ้มคลั่งแล้ว อย่างไรก็ตาม หานเซิ่นยังคงไม่รู้ว่าสัญลักษณ์นั้นมีไว้เพื่ออะไร มันไม่ได้ดูออกง่ายเหมือนสัญลักษณ์ของการ์กอยล์ และเนื่องจากหานเซิ่นไม่มีวิญญาณอสูรอื่นแล้ว เขาจึงป้อนผลึกดำให้กับโกลเด้นโกรว์เลอร์แทน เพราะช่วงนี้เขายังไม่มีเวลาหาเงินโดยใช้ผลึกดำอยู่แล้ว ระหว่างวิ่งไปบนทุ่งน้ำแข็ง หานเซิ่นได้ใช้ท่าเท้า 'เหยียบเมฆา' ในการเดินทาง เมื่อไม่มี 'เจ็ดระบำ' เขาจึงต้องใช้เหยียบเมฆาไปก่อน โชคดีที่ประสิทธิภาพของเหยียบเมฆานั้นดีกว่าที่หานเซิ่นคิดไว้มาก มันช่วยเพิ่มความเร็วและเรียนรู้ได้ค่อนข้างง่าย หานเซิ่นพอใจที่มันดีกว่าท่าก้าวพริบตาที่เขาเคยใช้มาก "ตระกูลเฉินเก่งเรื่องท่าเท้าจริงๆ ฉันหวังว่าสักวันจะได้ฝึกเจ็ดระบำดูบ้าง" หานเซิ่นพึมพำกับตัวเอง เมื่อเข้าใกล้เชลเตอร์ระดับราชาในระยะไม่กี่ร้อยไมล์ หานเซิ่นก็เห็นสปิริตสาวผมเงินขี่มังกรอสรพิษอยู่บนทุ่งน้ำแข็ง โดยมีกลุ่มมอนสเตอร์ติดตามมาด้วย หานเซิ่นไม่รู้ว่าเธอกำลังจะไปไหน เมื่อเห็นมอนสเตอร์ระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์จำนวนมากท่ามกลางกลุ่มเหล่านั้น หานเซิ่นก็ตัดสินใจล้มเลิกความคิดที่จะลอบโจมตีทันที คราวก่อนเขามีเชลเตอร์สตาร์วีลเป็นฐานสนับสนุน แต่ตอนนี้เขาไม่มี หากเขาสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปคนเดียว เขาต้องถูกฆ่าตายอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม ในอีกมุมหนึ่ง ในเมื่อสปิริตผมเงินออกไปจากเชลเตอร์แล้ว เขาจะใช้โอกาสนี้ลอบเข้าไปขโมยหินสปิริตจากเชลเตอร์ของเธอได้ไหม? แม้ว่าจะต้องมีมอนสเตอร์ระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์เฝ้าเชลเตอร์อยู่อย่างแน่นอน แต่นี่ก็ยังเป็นโอกาสที่ดี ถึงแม้โอกาสจะน้อยนิด แต่มันก็ไม่เสียหายอะไรที่จะลองไปสำรวจดู หลังจากที่หานเซิ่นมาถึงเชลเตอร์ระดับราชา เขาก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็น แม้เขาจะเคยอ่านคำบรรยายเกี่ยวกับเชลเตอร์ระดับราชามาบ้าง แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับการได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง มันไม่ได้ดูเหมือนปราสาทด้วยซ้ำ แต่มันคือมหานครขนาดใหญ่ เพียงแค่แวบแรกเขาก็มองไม่เห็นสุดขอบของมัน บนท้องฟ้ามีมอนสเตอร์ขนาดมหึมาบินอยู่ และมีฝูงนกประหลาดวนเวียนไปมา มอนสเตอร์จำนวนมากกำลังสัญจรข้ามเชลเตอร์ ซึ่งหลายตัวในนั้นเป็นระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่บนสนามหญ้าหน้าเชลเตอร์ระดับราชา ก็ยังมีมอนสเตอร์ร่างยักษ์กำลังหาอาหารอยู่ ตอนแรกหานเซิ่นจินตนาการว่าเขาอาจจะแอบเข้าไปในเชลเตอร์ได้ แต่พอมองเพียงแวบเดียว เขาก็รู้ทันทีว่าไม่มีทางลอบเข้าไปได้เลย และต่อให้เข้าไปได้ เขาก็ไม่รู้ว่าหินสปิริตถูกเก็บไว้ที่ไหน การจะหาหินขนาดเท่ากำปั้นในมหานครที่ใหญ่โตขนาดนี้ยากยิ่งกว่าสิ่งใด เว้นแต่ว่าเขาจะมีพลังมากพอที่จะบุกยึดเชลเตอร์ด้วยกำลัง ไม่อย่างนั้นมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะได้สัมผัสหินสปิริต "ถ้าฉันยึดเชลเตอร์ใหญ่ขนาดนี้ได้ ฉันคงรวยเละแค่จากการเก็บภาษี มันไม่ต่างจากเมืองใหญ่เมืองหนึ่งเลย ฉันคงนับเงินที่หาได้ไม่หวาดไม่ไหว" หานเซิ่นเริ่มรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ หากเขาสามารถพิชิตเชลเตอร์ระดับราชาได้ เขาจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในภูมิภาคนี้ นอกจากนี้เขายังจะได้ข้ารับใช้ที่เป็นสปิริตระดับราชาอีกด้วย สถานที่แห่งนี้คือขุมทรัพย์ชัดๆ สิ่งเดียวที่กวนใจเขาคือเขายังไม่มีพลังพอที่จะยึดครองที่นี่ได้เพียงลำพัง "แบบนี้ไม่ได้การ ฉันต้องหาวิธีผลักดันให้เชลเตอร์อีกสามแห่งรวมตัวกันให้ได้ คงจะดีถ้าฉันได้รับความภักดีจากสปิริตระดับราชาเป็นคนแรก ส่วนเชลเตอร์แห่งนี้ พอมนุษย์แข็งแกร่งพอ พวกเขาก็ต้องยกมันให้ฉันอยู่ดี" หานเซิ่นคิดในใจ เขาไม่กล้าออกล่าในบริเวณนี้ เพราะหากถูกมอนสเตอร์ของเชลเตอร์สังเกตเห็น มันคงยากแม้แต่จะหนี หานเซิ่นจึงต้องย้อนกลับไปตามทางเดิมที่เขามา โชคดีที่หานเซิ่นล่ามอนสเตอร์ตัวเล็กๆ ได้มากมายในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทำให้เขาได้จีโนพอยต์ระดับสามัญมาไม่น้อย ตอนนี้เขามีจีโนพอยต์ระดับสามัญ 63 แต้ม และจีโนพอยต์ระดับทั่วไปครบ 100 แต้มแล้ว ปัจจุบันความแข็งแกร่งทางกายภาพของหานเซิ่นอยู่ที่ประมาณ 100 และหลังจากที่เขาใช้ 'คัมภีร์นอกรีต' กับ 'โอเวอร์โหลด' พละกำลังและความเร็วของเขาก็สามารถทะลุ 100 ได้อย่างง่ายดาย "ด้วยสมรรถภาพทางกายระดับนี้ประกอบกับหมัดหยินหยาง ก็น่าจะเพียงพอที่จะล้มไทเกอร์แห่งบลัดบลูได้แล้วใช่ไหม?" หานเซิ่นคาดว่าใกล้จะถึงเวลาการแข่งขันทางการทหารแล้ว เขาจึงกลับไปยังพันธมิตร การแข่งขันทางการทหารครั้งนี้ไม่ใช่การแข่งของทหารทั้งพันธมิตร แต่เป็นการแข่งขันในกาแล็กซีตะวันตกเฉียงใต้ซึ่งเป็นเขตที่ยานดาฟเน่สังกัดอยู่ ทุกหน่วยในกาแล็กซีตะวันตกเฉียงใต้จะส่งผู้เข้าแข่งขันมา เดิมทีหน่วยรบพิเศษบลัดบลูไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของกาแล็กซีตะวันตกเฉียงใต้ แต่เพราะจีเหยียนหรานกำลังคัดเลือกการ์ด ไทเกอร์แห่งบลัดบลูจึงยอมสละสิทธิ์การแข่งขันในกาแล็กซีส่วนกลางเพื่อลงมายังภาคตะวันตกเฉียงใต้ สิ่งนี้ทำให้เหล่าทหารที่เตรียมเข้าแข่งขันในกาแล็กซีตะวันตกเฉียงใต้ต่างกำหมัดแน่น พร้อมที่จะสั่งสอนบทเรียนให้กับชายคนนี้ หน่วยรบพิเศษบลัดบลูนั้นเป็นสุดยอดของสุดยอดมาโดยตลอด ซึ่งมักจะสร้างความหมั่นไส้ให้กับทหารหน่วยอื่นๆ อยู่แล้ว และในตอนนี้เมื่อพวกเขามีโอกาสที่จะประลองฝีมือกับทหารที่เก่งที่สุดจากหน่วยบลัดบลู พวกเขาจึงต้องการพิสูจน์ให้เห็นว่าตนเองเก่งกาจเพียงใด