บทที่ 868: ป่าสยองมืดมิด "ตายเหรอ?" ฮั่นเซิ่นมองผู้หญิงคนนั้นด้วยความตกใจ "ตามฉันมา" ผู้หญิงคนนั้นส่งสัญญาณให้ฮั่นเซิ่นและซีโร่เดินตามเธอไป จากนั้นเธอก็หันหลังแล้วมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่า ฮั่นเซิ่นและซีโร่มองหน้ากันก่อนจะตัดสินใจตามเธอไป พวกเขาเดินไปได้ไม่นานก็มาถึงที่โล่งซึ่งมีเต็นท์และสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานตั้งอยู่ มีคนอื่นๆ อีกสองสามคนที่นั่น กำลังนอนอาบแดดในยามบ่ายที่สดใส การมาถึงของฮั่นเซิ่นและซีโร่ดึงดูดความสนใจของพวกเขา คนที่นอนอยู่รีบลุกขึ้นยืน ส่วนคนอื่นๆ ก็เดินออกมาจากเต็นท์ ที่นั่นมีมนุษย์อยู่ประมาณสิบกว่าคน และเมื่อดูจากเสื้อผ้าและสภาพของเต็นท์แล้ว พวกเขาคงจะอยู่ที่นี่มานานพอสมควร "โชคดีจริงๆ ที่ฉันเจอพวกคุณ ถ้าไม่อย่างนั้นพวกคุณคงตายไปแล้ว โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายได้ยังไง" เมื่อกลับมาถึงค่าย ผู้หญิงคนนั้นดูจะสงบลงเล็กน้อย "ที่นี่ปลอดภัย กางเต็นท์แล้วพักผ่อนเสียหน่อยเถอะ" ฮั่นเซิ่นมองเธอแล้วถามว่า "ทำไมล่ะครับ? มันเกิดอะไรขึ้น?" "พวกคุณรู้ใช่ไหมว่าที่นี่คือป่าสยองมืดมิด?" เธอถามด้วยความแปลกใจ คนอื่นๆ ในค่ายต่างมองฮั่นเซิ่นและซีโร่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฮั่นเซิ่นส่ายหัวและกล่าวว่า "ผมเดินทางมาไกล ไม่นึกเลยว่าป่าแห่งนี้จะมีชื่อเสียงโด่งดังในด้านไหน" "โอ้ พวกคนผู้น่าสงสารและโชคร้ายเอ๋ย คนส่วนใหญ่ที่หลงเข้ามาในป่านี้โดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ มักจะหาทางออกไปไม่ได้อีกเลย" หญิงสาวถอนหายใจอย่างคร่ำครวญ "หาทางออกไม่ได้เลยเหรอ?" ฮั่นเซิ่นตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอเล่า เขาไม่เชื่อว่าป่าจะสามารถกักขังและขัดขวางไม่ให้เขาออกไปได้ ถ้าเขาเดินออกไปไม่ได้ เขาก็สามารถบินออกไปได้ ไม่ว่าที่นี่จะดูน่าขนลุกเพียงใด มันก็เป็นไปไม่ได้ที่ป่าจะกักขังสิ่งมีชีวิตที่มีปีกเอาไว้ "คุณคงไม่รู้จริงๆ สินะว่าตัวเองหลงเข้ามาเจอกับอะไร? พวกคุณทั้งคู่ยังดูเด็กนัก การที่ต้องเข้ามาที่นี่และเผชิญกับโชคชะตาแบบนี้มันช่างน่าเวทนาจริงๆ ให้ตายเถอะ น่าเวทนาเหลือเกิน!" ชายอีกคนในค่ายพูดแทรกขึ้นมาอย่างโผงผาง "จะมีใครช่วยเลิกพูดไร้สาระแล้วบอกผมตรงๆ ได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่นี่?" ฮั่นเซิ่นหยิบเหล้าและอาหารออกมาจากกระเป๋าสัมภาระบนหลังของโกลเด้นโกรวเลอร์แล้วแจกจ่ายให้ทุกคน เมื่อผู้คนเห็นเหล้าและอาหาร พวกเขาต่างก็มีท่าทีตกใจ พวกเขารีบวิ่งเข้ามาคว้าสิ่งของเหล่านั้นและสวามปามมันอย่างรวดเร็วราวกับไม่ได้กินอะไรมาเป็นพันปี "น้องชาย คุณมีบุหรี่ไหม?" ชายวัยกลางคนถามฮั่นเซิ่น "มีครับ ผมมี" ฮั่นเซิ่นหยิบบุหรี่ซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนให้ชายวัยกลางคน ซึ่งเขาก็มองมันด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด "คุณควรเก็บพวกมันไว้และถนอมให้ดีนะ เพราะคุณจะต้องอยู่ที่นี่อีกนาน" เมื่อเห็นว่าฮั่นเซิ่นใจกว้างแค่ไหน หญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น ฮั่นเซิ่นเข้าใจความหมายที่เธอสื่อ แต่เขาไม่เชื่อว่าตัวเองจะถูกกักขังอยู่ในป่าเหมือนกับคนพวกนี้ เขายิ้มและขอให้ผู้คนในนั้นเล่าทุกอย่างที่พวกเขารู้เกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ให้ฟัง คนในค่ายดูไม่มีพิษภัย และหลังจากได้รับของจากฮั่นเซิ่น พวกเขาก็ถ่ายทอดเรื่องราวและตำนานต่างๆ เกี่ยวกับที่นี่ให้ฟังอย่างกระตือรือร้น พวกเขาหลงเข้ามาในป่าสยองมืดมิดโดยไม่ได้ตั้งใจเหมือนกับฮั่นเซิ่น พวกเขาไม่ได้มาด้วยกัน แต่มาทีละคน การเดินทางครั้งใดก็ตามที่นำพาพวกเขามาสู่ป่าแห่งนี้ล้วนเป็นการเดินทางครั้งสุดท้าย และพวกเขาก็ติดอยู่ที่นี่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ผู้หญิงที่เชิญพวกเขามา ซึ่งอยู่ใกล้กับต้นไม้ใหญ่นั้นเป็นสมาชิกใหม่ล่าสุดของชุมชนที่กำลังขยายตัวนี้ เธอชื่อหลิวฟาง และเธอหลงทางอยู่ในป่านี้มาสองปีก่อนที่ฮั่นเซิ่นจะมาถึง หลิวฟางเป็นนักพฤกษศาสตร์ งานของเธอในสมาพันธ์เกี่ยวข้องกับป่าไม้ และเธอมีความสนใจอย่างมากในต้นไม้สยองมืดมิดที่เติบโตอยู่ที่นี่ เธอมาที่นี่เพราะต้องการเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับพวกมัน แต่การเดินเข้าไปในป่าเพียงสิบเมตรเพื่อเก็บตัวอย่างก็เพียงพอที่จะทำให้เธอไม่สามารถออกไปได้ เธอหนีออกไปไม่ได้ และทันใดนั้น ป่าก็ขยายตัวออกไปไกลหลายไมล์ในทุกทิศทาง หลังจากเดินทางอยู่พักหนึ่ง เธอก็มาพบค่ายแห่งนี้เช่นกัน คนอื่นๆ ก็มีชะตากรรมคล้ายกัน บางคนเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจ ในขณะที่บางคนเข้ามาเพื่อแสวงหาการผจญภัย ทุกคนที่ยังไม่ตายต่างก็มารวมตัวกันที่ค่ายนี้ "สถานที่แห่งนี้มีอะไรอันตรายนักเหรอครับ? หิ่งห้อยพวกนั้นก็ดูไม่มีพิษมีภัยไม่ใช่เหรอ?" ฮั่นเซิ่นอดไม่ได้ที่จะถาม หลิวฟางยิ้มขมขื่นอีกครั้งแล้วตอบว่า "ป่าสยองมืดมิดไม่ได้มีความดุร้ายในตัวมันเอง ความอันตรายที่แท้จริงมาจากต้นไม้สยองมืดมิดต่างหาก" "คุณกำลังจะบอกว่าต้นไม้พวกนั้นเป็นอันตรายเหรอครับ?" ฮั่นเซิ่นมองดูต้นไม้รอบๆ และไม่สังเกตเห็นอะไรที่ดูเป็นอันตรายเป็นพิเศษ "พวกเราสงสัยว่าต้นไม้เหล่านั้นอาจจะเป็นสิ่งมีชีวิต และแมลงพวกนั้นก็เป็นเพียงส่วนต่อขยายของร่างกายพวกมัน" หลิวฟางหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "คุณคงยังไม่สังเกตเห็นเรื่องนี้ แต่ถ้าคุณอยู่ใกล้ต้นไม้พวกนี้นานๆ คุณจะแก่ตัวลงเร็วมาก ภายในสามเดือน คุณอาจจะแก่ตายได้เลย!" "จริงเหรอครับ?" ฮั่นเซิ่นขมวดคิ้ว "โชคดีนะที่เสี่ยวฟางพาคุณมาที่นี่ ถ้าคุณเดินเข้าไปในระยะหนึ่งกิโลเมตรของต้นไม้ใหญ่นั่น คุณอาจจะตายได้ภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยซ้ำ มันน่าเวทนาจริงๆ!" ชายที่ชื่อหวังเจี้ยนกังกล่าว "ขอบคุณมากครับ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ" ฮั่นเซิ่นรู้สึกขอบคุณในสิ่งที่เธอทำให้ แม้ว่าตอนนี้เขาอาจจะเป็นผู้ที่ไม่มีใครทำลายได้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับภัยคุกคามทางกายภาพในก๊อดแซงชัวรีแห่งที่สอง แต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันความอยู่รอดจากการเผชิญกับเรื่องที่น่าสยดสยองเช่นนี้ หากเขาไม่ได้รับแจ้งถึงอันตราย เขาคงจะเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปในกับดักของต้นไม้ใหญ่นั่นแล้ว "ไม่เป็นไร" หลิวฟางยิ้มขมขื่นอีกครั้งก่อนจะพูดต่อ "ฉันมาที่นี่กับเพื่อนสองคน พวกเขาอยู่ใกล้กับราชาต้นไม้สยองมืดมิดเพียงหนึ่งชั่วโมง หลังจากนั้น พวกเขาก็ดูเหมือนคนอายุสองร้อยปี แล้วพวกเขาก็แก่ตายไป แค่จำไว้ว่าอย่าเข้าใกล้ราชาต้นไม้นั่น—มันจะส่งผลต่อร่างกายของคุณเร็วมาก" "ถ้าไม่จำเป็น อย่าเดินออกไปนอกเขตค่ายนี้เลย มันจะเป็นเรื่องที่น่าเวทนามากหากคุณทำแบบนั้น แม้แต่ต้นไม้ธรรมดาพวกนี้ก็ยังส่งผลต่อคุณได้ เพียงแต่มันยากที่คุณจะสังเกตเห็นเท่านั้นเอง" หวังเจี้ยนกังกล่าว "ผมแค่บินออกไปไม่ได้เหรอ?" ฮั่นเซิ่นถาม "ไม่ได้หรอก ป่านี้ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่ว่าคุณจะพยายามหนีด้วยเท้าหรือด้วยปีก คุณก็ไปไม่ได้ มันน่าเวทนาจริงๆ" หวังเจี้ยนกังยิ้มอย่างขมขื่นและพูดต่อ "ฉันเองก็มาที่นี่ด้วยวิญญาณอสูรประเภทปีกเหมือนกัน ถ้าปีกพวกนี้สามารถพาฉันไปสู่ความปลอดภัยได้ ฉันคงไม่อยู่ที่นี่หรอก!" ฮั่นเซิ่นขมวดคิ้วแล้วถามว่า "พวกคุณเคยลองตัดต้นไม้สยองมืดมิดทิ้งหรือยัง?" หลิวฟางตอบว่า "ทำแบบนั้นไม่ได้เหมือนกัน ถ้าคุณตัดพวกมัน มันจะปล่อยก๊าซบางอย่างออกมา ซึ่งจะทำให้คุณแก่เร็วขึ้นไปอีก ค่ายในทุ่งหญ้าแห่งนี้เป็นที่เดียวที่ปลอดจากต้นไม้สารเลวพวกนั้น และยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้คุณขุดรากถอนโคนและทำลายมันทิ้ง มันก็จะฟื้นตัวกลับมาได้เองราวกับมีเวทมนตร์ภายในเวลาไม่กี่วัน"