บทที่ 118 — คำเชิญที่หลั่งไหล

ไอฝนชื้นแฉะยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือแนวหลังคาโค้งของคฤหาสน์หินแกรนิตสามชั้นในนครเวลด์ฮอลม์ แม้พายุใหญ่สายฟ้าฟาดจะพ้นผ่านไปแล้วหลายวัน ทว่าท้องฟ้าเบื้องบนกลับยังคงถูกฉาบด้วยสีเทาหม่นคล้ายแผ่นตะกั่วหนาหนัก ลมหนาวที่พัดมาจากทางเหนือหอบเอาไอเค็มของแม่น้ำเวลด์และกลิ่นดินโคลนจากคลองขนส่งปะปนกับกลิ่นถ่านหินไหม้ไฟที่ฟุ้งกระจายจากห้องครัวเบื้องล่าง มันลอยเข้ามาทางบานหน้าต่างไม้โอ๊กหนาที่ถูกเปิดกว้างไว้ครึ่งหนึ่ง ก่อเกิดเป็นม่านละอองน้ำบางเบาที่เกาะพราวอยู่บนขอบโต๊ะทำงานศิลาเย็นเยียบ เวอร์ดานในคราบของนักผจญภัยหนุ่มใหญ่นามว่า ‘แวร์’ ยืนสงบนิ่งกอดอกอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงาน สายตาเย็นชาลุ่มลึกจ้องมองกองม้วนก…