บทที่ 126 — ลิเลียกับความรู้สึกผิด

ความมืดมิดและกระแสลมเหน็บหนาวของค่ำคืนในเหมันตฤดูพัดผ่านเข้ามาตามรอยต่อของบานเกล็ดไม้โอ๊กเนื้อหนาในคฤหาสน์รับรองแห่งนครเวลด์ฮอลม์ แสงจันทร์สลัวในคืนแรมฉายส่องผ่านกระจกหน้าต่างที่จับตัวเป็นฝ้าหนาสีขาวโพลน ราวกับจะพยายามฉายภาพจำลองของทุ่งน้ำแข็งอันเวิ้งว้างโบราณที่แผ่ขยายออกไปนอกกำแพงเมืองที่เงียบงัน คฤหาสน์รับรองหลังนี้เคยเป็นสมบัติของตระกูลเดรน ขุนนางเก่าที่ล่มสลายไปในคืนเดียวหลังจากถูกนายวอร์นเรียกเก็บหนี้สินทั้งหมดพร้อมกัน ซึ่งเป็นวิธีการอันเลือดเย็นของกิลด์เงาที่เวอร์ดานได้รับรู้ในภายหลัง บัดนี้ ท่ามกลางความเงียบสงัดของตัวตึกศิลาแกรนิตหนาหนัก อากาศรอบตัวกลับนิ่งสนิทและเย็นเยียบประหนึ่งสุสาน…