บทที่ 160 — สู่ห้องโถงสีดำ (ปิดอาร์ค ๓)

เสียงลมหวีดหวิวเหน็บหนาวภายนอกตึกศิลาวิหารนครรุ่งอรุณออราลิสแผ่วจางลงไปทุกทีเมื่อคณะเดินทางก้าวเดินลึกลงสู่เขตอุโมงค์ศิลาใต้ดินชั้นในสุด บรรยากาศภายในห้องโถงสีดำสนิทใต้วิหารหลักนั้นหนาวชื้นแฉะและเงียบสงัดราวกับสุสานลึกอันห่างไกลจากความรับรู้ของสิ่งมีชีวิต ยิ่งพวกเขาก้าวเดินลงลึกไปตามบันไดศิลาวนที่หยาบกระด้างและกัดเซาะด้วยกาลเวลา เสียงฝีเท้าของแต่ละคนก็ดูเหมือนจะถูกดูดกลืนหายไปในความว่างเปล่าที่ห้อมล้อมอยู่ ไอน้ำอุ่นจากท่อทองแดงระบบไหลเวียนมานาที่ติดตั้งป้อนพลังงานส่งกลิ่นอายโลหะแห้งผาก พ่นละอองฝ้าสีขาวโพลนลอยอวลปะปนกับแสงเรืองสลัวสีฟ้าครามของตะเกียงมานาผลึกแก้วที่ติดเรียงรายตามเสาหินทรายค้ำยัน…