บทที่ 166 — รอยจารึกใต้ผืนทราย

ความมืดมิดแห่งราตรีกาลแผ่ซ่านปกคลุมผืนทะเลทรายเวิ้งว้างที่โอบล้อมรอบเมืองซาห์ราจนกลายเป็นสีดำมะเมี่ยมดุจน้ำหมึกหนืดเข้มที่ราดรดลงบนแผ่นดินดิบ สายลมหนาวเหน็บแห่งแคว้นแดนใต้พัดกวัดแกว่งหอบเอาละอองเม็ดทรายสวบสาบเข้าปะทะกับแนวกำแพงศิลาทรายที่ผุกร่อนของตัวเมืองเก่า เสียงหวีดหวิวแหลมสูงของกระแสลมราตรีที่ลอดผ่านซอกอิฐดินเหนียวผุพังดังแว่วระงมคล้ายเสียงกระซิบคร่ำครวญของภูตผีโบราณที่สูญหายไปในอดีตกาลนับพันปี บรรยากาศรอบด้านทวีความยะเยือกยะเยียบจนแม้แต่ฝูงอูฐบรรทุกของในคอกเลี้ยงของสมาพันธ์กิลด์ยังต้องหดคอซุกซ่อนกายใต้ผ้าเต็นท์ผืนหนาเพื่อหลบเลี่ยงความหนาวเหน็บที่บาดผิวหนัง ภายในห้องพักหอคอยชั้นสี่อันปิดท…